نام کتاب : صدای عشق

نویسنده : کار گروهی از کاربران انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

امروز یه روز پاییزی بود. با این که هوا کمی سوز داشت، ولی اصلا واسم مهم نبود. در واقع به قدری ذوق و شوق داشتم که سرما رو حس نمی کردم. بعد از چند سال به آرزوم رسیده بودم و می خواستم برم دانشگاه، اونم به رشته ی مورد علاقم. همیشه خدا رو به خاطر داشتن یه خانواده ی فهمیده و باشعور شکر می کردم.

من تنها فرزند پدر و مادرم بودم. پدرم ،دکتر مسعود بهرام پور، استاد دانشگاه و مدرس درس ادبیات بود. مادرم هم توی همین رشته لیسانس داشت و دبیر یه دبیرستان دخترونه بود. در واقع آشنایی پدر و مادرم هم برمی گشت به زمان دانشجوییشون، موقعی که مادرم دانشجوی یکی از درسایی بود که پدرم استاد اون بود. زندگی ما سراسر آرامش و عشق بود. یه زندگی سنتی که با شعر و ادبیات و موسیقی سنتی گره خورده بود. دو سال بعد از ازدواج پدر و مادرم من به دنیا اومدم. با این که بعد از من مادرم دیگه نتونست بچه دار بشه، ولی هیچ وقت این موضوع لطمه ای به زندگی ما وارد نکرد و مثل قبل پدر و مادرم با عشق کنار هم زندگی می کردن.

ساله دوم دبیرستان وقتی خواستم واسه ی ادامه تحصیل رشته ی هنر رو انتخاب کنم اصلا مخالفتی باهام نکردن و راحت پذیرفتن. پدرم اعتقاد داشت باید چیزی رو ادامه بدی که بهش علاقه داری. من عاشق موسیقی بودم و حالا تصمیم داشتم در سطح دانشگاهی اونو ادامه بدم. وقتی نتایج کنکور رو دیدم و فهمیدم توی هر دو مرحله قبول شدم، داشتم بال درمیاوردم. از شادی من پدر و مادرم هم خوش حال بودن و امروز اولین روزی بود که من می خواستم پامو به دانشگاه بزارم.

صبح زود مادرم از خواب بیدارم کرد و بعد از دادن یه صبحانه ی مفصل و رد کردنم از زیر قرآن منو راهی کرد. قرار بود پدرم برای اولین بار منو برسونه. چادرمو سرم کردم و بعد از بوسیدن مامان رفتم که سوار ماشین بشم.

- عجله کن سایه جان، نمی خوای که اولین روز دانشگاه دیر برسی؟

- ببخشید بابا که معطلتون کردم. بریم.

- وای دخترم، باورم نمی شه که سایه کوچولوی من بزرگ شده، واسه ی خودش داره دانشجو میشه.

- ولی بابا جون من دیگه بزرگ شدم.

- اما به چشم من همون دختر کوچولوی همیشگی هستی.

با عشق به پدرم نگاه کردم. اون و مادرمو توی دنیا از هر چیزی بیشتر دوست داشتم. حدود نیم ساعت بعد به ورودی دانشگاه رسیدیم. بابا بعد از این که سفارشای لازمو کرد پیشونیمو بوسید و منو راهی کرد به ورودی دانشگاه. نگاهی انداختم بالاخره تونستم به آرزوم برسم. چقدر حس لذت بخشیه که بتونی وارد رشته ی مورد علاقت بشی. چادرمو درست کردم و با گفتن بسم ا... وارد شدم. با این که ما خانواده ی مذهبی نبودیم، ولی من برای خودم اعتقادات خاصی داشتم از جمله زدن چادر که با اون احساس امنیت می کردم.

بالاخره با کمی پرس و جو تونستم دانشکدمون رو پیدا کنم. موقع بالا رفتن از پله ها نزدیک بود با تنه ی یک نفر به زمین بیفتم. برگشتم که ببینم کیه که چشمم به یه چهره ی آشنا افتاد. این پسر رو من قبلا دیده بودم. درسته اون سهیل رستگاری معروف بود. مدتی بود آهنگایی که می خوند روی دور افتاده بودن، ولی نمی دونستم این جا چی کار می کنه!

وقتی دید این جوری بهش زل زدم با یه پوزخند و با حالت تمسخر گفت:

- نمی خوای خودتو جمع کنی؟ از سر راهم برو کنار.

جا خوردم. فکر نمی کرد تا این حد بی ادب باشه. منم کم نیاوردم.

- مثل این که از لحاظ بینایی شما مشکل دارید و نمی بینید منم دارم رد میشم.

- نخیر خوبم، می بینم، ولی باید راه رو برای من باز کنی.

- چی؟ مگه تو کی هستی؟

- یعنی می خوای بگی منو نمی شناسی؟ پس چرا وقتی چشمت به من افتاد ماتت برده بود؟

چقدر این بشر مغرور بود. ترجیح دادم جوابشو ندم، چون جواب ابلهان خاموشیست. بدون این که محلش بزارم با سرعت از کنارش رد شدم و رفتم بالا، ولی صداشو شنیدم که می گفت:

- فکر کردی کی هستی که به من بی محلی می کنی؟ نشونت میدم من کیم.

بی توجه به اون رفتم سمت کلاسا. قبلا از صداش خوشم میومد و ترانه هاشو گوش می دادم. اصلا فکر نمی کردم همچین آدمی باشه! حالا دیگه از خودش و آهنگاشم متنفر شدم.

نمی دونستم باید وارد کدوم یکی از کلاسا بشم. با کلی پرس و جو کلاسمو پیدا کردم. تقریبا کلاس پر شده بود. ردیف آخر دو تا از صندلیا خالی بود، رفتم سمت یکی از صندلیا و نشستم. یه دختر ریز نقشی هم بغل صندلیم نشسته بود. رومو کردم به طرفش و گفتم:

- سلام، من سایه احمدی هستم و شما؟

لبخند بانمکی زد و گفت:

- من ندا نادری هستم از شیراز.

- خوش بختم.

نگاه به دیگر دانشجوای کلاس کردم. خوب که بهشون دقت کردم همه داشتند در مورد سهیل رستگاری صحبت می کردن. همون لحظه هم در کلاس باز شد و سهیل رستگاری وارد کلاس شد. با ورود اون همهمه ای توی کلاس به پا شد و همه رفتند دور اون جمع شدند. اَه، اَه بدم اومده ازش که دیگه نمی خوام اصلا ریختشو ببینم. با ورود استاد به کلاس همه متفرق شدند و رفتند سر جاهاشون نشستند.

سهیل نگاه به دور و بر کلاس کرد تنها صندلی خالی کنار من بود. فوری متوجه شدم که می خواست بیاد روی صندلی کناری من بشینه، به خاطر همین سریع کیفمو روش گذاشتم. اول با تعجب به من نگاه کرد، ولی بعد یه نیشخند زد و اومد طرف من کیفمو برداشت و پرتش کرد توی بغلم و یه کم صندلی رو عقب تر برد و بعد خودش رو پرت کرد روی صندلی. خیلی پرو بود. تا آخر کلاس اصلا بهش توجه نکردم، بعد از پایان کلاس سریع وسایلامو جمع کردم و به طرف در کلاس رفتم. امروز دیگه کلاس نداشتیم. یه کم سر ایستگاه اتبوس معطل شدم تا اتوبوس اومد سریع سوارش شدم. اوف چقدرم شلوغ بود. تا به خونه برسم شکمم حسابی غار و غور می کرد. وارد خونه شدم مامانم تازه از مدرسه اومده بود.

- چه طور بود دانشگاه؟

- عالی، فقط اگه یه مگس مزاحم نبود!

- چرا؟

- هیچی ولش کن. ناهار چی داریم؟

- قیمه، الان آماده می کنم.

-باشه، پس من برم یه دوشی بگیرم.

شب موقع خواب هر کاری می کردم خوابم نمی برد. از سر بیکاری داشتم آهنگ گوش می دادم که رسید به آهنگ سهیل رستگاری. یاد کاراش که افتادم با حرص آهنگ رو از گوشیم حذفش کردم. حیف اون صدا! توی ذهنم به صورتش دقت کردم.

از نزدیک می دیدیش خیلی قشنگ تر از عکساش بود. هیکل ورزشکاری داشت، معلوم بود که میره بدن سازی. چشمای درشت وقهوه ای روشنی داشت، لبای خوش فرم و پوستی جو گندمی. نمی شد گفت صورتش قشنگه، ولی همه اجزای صورتش با هم هماهنگ بود و معلوم بود که جاذبه خاصی تو صورتش داره که همه رو به خودش جذب می کرد. اصلا من چرا دارم به این فکر می کنم؟ بهتره بخوابم که فردا کلی کلاس دارم.

صبح با صدای زنگ ساعت چشمامو باز کردم. کش و قوسی به خودم دادم و از روی تخت بلند شدم. اول رفتم آبی به دست و صورتم زدم، بعدم به طرف آشپزخونه رفتم که دیدم مامان میز رو آماده واسم چیده و یه یادداشت کنارش گذاشته.

«سایه جان صبحونتو کامل بخور، من و بابات رفتیم سر کار. قبل از رفتنت تاکسی سرویس خبر کن، نمی خواد با اتوبوس بری.»

- قربونت مامان و بابا.

یادداشت رو برداشتم و یه صبحانه ی کامل نوش جان کردم. هنوز دو ساعتی تا شروع کلاسم وقت داشتم. بی اختیار ذهنم رفت طرف سهیل رستگاری، پسری که معلوم بود هدفش از دانشگاه اومدن فقط و فقط جلب توجه. دیروز به چشم دیدم که دانشجوها چطور برای دیدن و بودن در کنارش سر و دست می شکوندن واقعا جای تاسف داشت. چطور حاضر بودن انقدر خودشونو کوچیک کنن؟! همین کاراشون باعث شده بود تا اون انقدر احساس قدرت و غرور بکنه؛ طوری که به خودش اجازه ی هر کاری رو بده و همه چیز رو حق خودش بدونه. دیدم با فکر کردن بهش دارم عصبی میشم، ترجیح دادم برم آماده بشم. با تاکسی سرویس تماس گرفتم و ازشون درخواست یه ماشین کردم. رفتم کلاسور و چادرمو برداشتم و منتظر رسیدن ماشین موندم.

با شنیدن صدای آیفون فهمیدم که باید برم پایین.

***

با ورودم به کلاس همه ی نگاه ها به سمت من چرخید. زیر لب سلامی به همه دادم که دیدم ندا داره واسم دست تکون میده. با خنده رفتم کنارش نشستم.

- سلام ندا جون.

- سلام سایه، خوبی؟

- مرسی عزیزم. کی اومدی؟

- من خیلی وقته این جام. توی خوابگاه حوصله م سر رفته بود گفتم حداقل بیام این جا با دو نفر حرف بزنم، ولی انقدر بچه های این جا یخن که آدم جرات نمی کنه بهشون چیزی بگه!

راست می گفت. همه ی دانشجوها انگار روی تختی از غرور نشسته بودن و حتی حاضر نبودن به بغل دستیاشون نگاهی بندازن. داشتم فکر می کردم چطور وقتی چشمشون به رستگاری میفته اون شکلی غش و ضعف میرن که ندا گفت:

- اول صبحی تو چه فکری هستی؟

- داشتم به اون پسره ی مغرور فکر می کردم.

- کیو میگی؟

- سهیل رستگاری.

- آها، همون خواننده خیلی جیگره؟! می دونی، از بچه ها شنیدم دو ترمه دیگه درسش تمومه. این واحد رو قبلا به خاطر استادی که ارائش می داده نگرفته و حالا به خاطر این یکی استاد برش داشته. میگن همه جا می خواد با استفاده از شهرتش نمره بگیره. دیدی که بچه ها هم واسش چی کار می کنن؟! همین کارا هم بهش بیشتر میدون میده. اصلا خیلی از بچه های همین کلاس فقط به خاطر اون این دانشگاه رو انتخاب کردن، میگن به اندازه ی یه کلکسیون دوست دختر داره.

- اه تو رو خدا نگو دیگه حالم بد شد. از این جور آدما متنفرم. فقط از زندگی کردن خوشگذرونی رو یاد گرفتن و بس.

- دیروز دیدم موقعی که می خواست کنارت بشینه چی کار کرد! مگه با هم خصومتی دارین؟!

- آره.

و جریان دیروز رو واسش تعریف کردم.

- پس یه جورایی زخم خوردست. حواست باشه با این جور آدما نباید در بیفتی. اونا به جز خودشون به هیچی فکر نمی کنن.

- من کاریش ندارم، فقط از این که بخواد کسی رو تحقیر کنه بدم میاد. هر زمانی هم که همچین حرکتی رو ازش ببینم جلوش وایمیستم.

- از من گفتن بود.

همون جور که مشغول صحبت بودیم صدای همهمه ای از کریدور بلند شد. رفتیم بیرون که ببینیم چی شده که دیدم بله آقای تخت غرور وارد دانشکده شده و همه دورش جمع شدن. از این صحنه منزجر شدم. دست ندا رو گرفتم و برگشتیم توی کلاس.

- بیا سر جامون بشینیم.

- بابا بذار ما هم نگاه کنیم، چه اشکالی داره؟!

- اگه می خوای تو برو، من دوست ندارم خودمو کوچیک کنم.

- خیله خب بابا، تو هم که لنگه ی خودشی، مغرور!

- اصلا هم این طور نیست. من عزت نفس ندارم، از این کارا بدم میاد.

- باشه عزت خانم. وای سایه ببین اومد توی کلاس ما.

- من موندم این که داره درسش و تموم می کنه چرا همش افتاده تو کلاس ترم اولیا؟!

- حتما شگردشه، می دونه چه واحدایی رو بچه های ترم بوقی باید پاس کنن، می ذاره هر کدوم رو توی یه ترم می گیره که با یه گروه از بچه ها بیفته.

- چه می دونم والا، مردم چه کارایی می کنن!

نگاهی به این مرد مغرور انداختم که داشت همه جای کلاس رو نگاه می کرد تا ببینه کی داره براش می میره. همین که دیدم نگاهش داره سمت ما میاد رومو به سمت ندا برگردوندم، ولی زیر چشمی حواسم بهش بود. رفت یکی از ردیفای اول نشست و شروع کرد با بچه ها صحبت کردن.

- خب خانوما و آقایون دانشجو، چی شد که اومدین به این رشته؟

خندم گرفت. انگار که خیلی حس استاد بودن بهش دست داده بود که این جوری سوال می پرسید. همه ی بچه می خواستن یه جوری سوالشو جواب بدن.

یکی می گفت:

- ما به عشق شما اومدیم.

یکی دیگه:

- من از بچگی کشته مرده ی موسیقی بودم.

- من بابام استودیو داره به اجبار اونا این رشته اومدم.

خلاصه هر کسی یه جوابی می داد، تنها کسایی که ساکت نشسته بودن من و ندا بودیم. یکی از پسرای کلاس بلند گفت:

- جناب رستگاری من واسه ی این اومدم به این رشته که حس می کردم پرستیژه این کار رو دارم، به نظر من هر کسی شایسته ی این نیست که بخواد توی این رشته تحصیل کنه.

نگاهی به پسره انداختم که در حین حرف زدن دستی به موهای بلندش می کشید. این دیگه واقعا جوگیر شده بود. داشتم با تمسخر نگاهش می کردم که متوجه نگاهم شد و همون طور که نگام می کرد گفت:

- به نظرم افرادی که موسیقی می خونن باید ظاهر درستی داشته باشن، این رشته به شخصیت و ظاهر هر آدمی نمی خوره. اصلا مواردی مثل حجاب و چادر با این مسئله جور در نمیاد!

نگاهی به خودم انداختم. تنها فرد چادری کلاس من بودم. با این که ما خانواده ی مذهبی نبودیم و حتی مادرم هم از چادر استفاده نمی کرد، ولی من به خاطر اعتقادات شخصی خودم از اون استفاده می کردم. از این که بعضی افراد این جور برداشتای مزخرفی داشتم حالم بد شد. تقریبا همه فهمیده بودن منظورش کیه، مخصوصا رستگاری که با پوزخند داشت نگاهم می کرد. دیدم اگه حرفی نزنم اون می خواد همین جوری به گستاخیش ادامه بده، واسه همین مثل خودش بلند جواب دادم:

- از این که آدمایی با طرز فکر تو توی این دانشگاه درس می خونن واقعا جای تاسف داره. شماها فقط صندلی کسایی رو پر کردین که حق واقعیشون رو خوردین. باید یاد بگیری درس خوندن و انتخاب رشته همش بستگی به شعور و لیاقت آدما داره که متاسفانه تو جز اونایی هستی که اصلا نه شعور و نه لیاقت این رشته رو نداری! نمی دونم بعضی از شماها چه فکری کردین که اومدین این جا فقط واسه ی خودنمایی؟ به خاطر اجبار؟

و همون طور که به رستگاری نگاه می کردم گفتم:

- یا به خاطر ارضای غرور و خودخواهی؟

با این حرفم خشم و کینه رو توی چشماش دیدم. می دونستم با این حرفایی که زدم دشمنای زیادی رو واسه ی خودم ساختم، ولی این جز خصلتای من بود که از چیزایی که واسم با ارزش بودن دفاع می کردم. همون پسره که فهمیدم فامیلش محبی با عصبانیت جواب داد:

- حالا کی با تو حرف زد؟

یهو همه کلاس از این حرف ترکیدن از خنده. چشمم به سهیل افتاد، اونم داشت می خندید. از حرص گفتم:

- بایدم بخندین، شما کاری جز این ندارین. من نمی دونم کی شما رو تو این دانشگاه وارد کرده.

یهو همه ساکت شدن سهیل رو به من کرد و گفت:

- همون کسی که تو رو تو این دانشگاه وارد کرده.

دوباره همه ی کلاس منفجر شد از خنده. رومو ازشون گردوندم. فایده نداره با اینا بحث کرد، هر چی بگی باز یه جوابی تو آستینشون داشتنن. ندا دم گوشم بلند جوری که محبی و اطرافیاش بشنون گفت:

- اه اه موهاشو نگاه، عین دخترا شده. موهای ما که دختریم از این کوتاه تره!

چند نفری که این حرف و شنیدن با صدای بلند خندیدن. محبی با خشم به ندا نگاه کرد. فرصت نشد به ندا چیزی بگه، چون همون لحظه استاد وارد کلاس شد و شروع به تدریس کرد.

بعد از پایان کلاس من و ندا به سرعت از کلاس بیرون اومدیم. نمی خواستم باهاشو بشینم بحث کنم، چون اونا ارزشش رو نداشتن.

ندا رو به من کرد و گفت:

- حالا این یه ساعت رو چی کار کنیم؟

شونه هامو با بی قیدی بالا انداختم و گفتم:

- منم نمی دونم.

- چطوره بریم کافی شاپ رو به روی دانشگاه؟

- عالیه، بریم.

با هم وارد کافی شاپ شدیم. تقریبا شلوغ بود. ندا رو به من کرد و گفت:

- تو برو یه جا واسه خودمون بگیر تا من برم یه چی بگیرم.

- باشه.

بعد از کلی معطلی ندا اومد.

- دیدی سهیل رستگاری رو؟

- نه، کجا؟

- ضایع نکن، پشت سرت نشسته. یه کلاه تو سرش گذاشته که کسی نشناستش.

- واقعا؟

- آره. راستی، شنیدی یه شایعه در موردشه؟

- خب به ما چه؟ مگه ما فضولیم؟

- به من چه، بچه ها می گفتن با یه دختر هم ترمی ما دوست شده. میگن دختره خیلی خوشگله!

- این که جای تعجب نداره، اون که همیشه با دختراس، حالام بلند شو بریم که استاد میاد.

با هم بلند شدیم و از کافی شاپ بیرون اومدیم، همون موقع مهسا حجتی از بغل دستمون رد شد و وارد کافی شاپ شد.

- دیدیش؟ همینه، دوست سهیل رستگاری.

- واقعا؟

چهره چندان قشنگی نداشت. اگه به این آرایشا نبود فکر نکنم کسی نگاهش هم بکنه. از سهیل بعیده همچین دوستایی بگیره! اصلا به من چه؟!

امروز قراره خانواده داییم بیان خونه. تا ساعت دو کلاس داشتیم. بعد از کلاس یه تاکسی گرفتم، حوصله اتوبوس رو نداشتم. وارد خونه شدم. کسی نبود، تعجب کردم. یعنی کجا رفتن؟ رفتم به سمت آشپزخونه یه یاداشت به در یخچال مامانم چسبونده بود.

«سلام سایه جان، خسته نباشی مامان. من رفتم یه کم واسه امشب خرید کنم، زود برمی گردم. ناهار درست کردم گرمش کن و بخور. می بوسمت.»

یادداشت رو کابینت گذاشتم و رفتم لباسامو عوض کردم. بعد از یه چرت حسابی رفتم حموم که سرحال بشم.

داشتم موهامو خشک می کردم که مامانم وارد اتاقم شد.

- چه خبر؟ دانشگاه چه طور بود؟

- سلامتی، خوب بود. فعلا که چیز خاصی نشده.

- یادم رفت واسه چی اومدم.

خندم گرفته بود. مامان ما رو باش! بعد از چند لحظه گفت:

- آهان یادم اومد، بیا پایین الاناس که داییت با خانوادش بیان.

- باشه الان میام، موهامو شونه کنم.

داییمم یه دختر و یه پسر بیشتر نداره که فرزانه چهار سال از من بزرگ تره. امسال دانشگاهش تموم شده تو رشته ادبیات. می خواد واسه ارشد بخونه. فرزادم مثل من امسال دانشگاه میره، ولی اون رشته مدیریت. خودش که خیلی این رشته رو دوست داره. داییم همش سعی می کرد اونو بفرسته رشته مهندسی، ولی اون زیر بار نرفت.

به طرف سالن رفتم. داییم اینا نشسته بودن. رفتم جلو و با همشون سلام کردم. رفتم کنار فرزانه نشستم.

- چطوری فرزانه جون؟ دلم واست تنگ شده بود.

- مرسی خانم دانشجو ،شما این روزا سرت شلوغه سراغی از ما نمی گیری!

- خب من سراغی نگرفتم، تو چرا احوال منو نپرسیدی؟

- خیله خب تو هم، مثلا من مهمانتونم، به جای این که من طلبکار باشم تو طلبکاری؟

- باشه بابا، بخشید.

- نه نمی بخشم!

- ااا، فرزانه جون گفتن بخشش از بزرگانه، دلت میاد منو نبخشی؟ دختر عمه سایتو نمی بخشی؟

- برو کنار خودتو لوس نکن.

- فرزانه؟!

- اه باشه، برو کنار دیگه دختره ی لوس. تقصیر عمه اس که به تو انقدر رو میده!

- آخجون بیا ماچت کنم.

- برو کنار تف مالم کردی، یه کم سنگین باش. ببین همه دارن ما رو نگاه می کنن.

برگشتم دیدم بله همه دارن با لبخند به کارای مضحک من نگاه می کنن. خیلی خجالت کشیدم، آخه معمولا توی جمع های فامیلی سنگین و رنگین می نشستم، ولی حالا با دیدن فرزانه همه چیز یادم رفته بود. ما دو تا خیلی با هم جور بودیم. با این که چهار سال از من بزرگ تر بود ولی چون که همیشه تنها بودم اون میومد پیشم. نتیجه ش هم این شد که الان علاوه بر نسبت فامیلیمون صمیمی ترین دوستای همدیگه هم بودیم. از همه معذرت خواهی کردم. دایی گفت:

- عزیز دایی یه کم هم ما رو تحویل بگیر بیا این جا که دلم واسه ی یکی یه دونم تنگ شده.

فرزاد گفت:

- آره، یکی یه دونه خل و دیوونه! بپر بغل دایی که دلش تنگ شده!

دایی با اخم به فرزاد گفت:

- باز تو حرف زدی؟! دختر خودمه، دوستش دارم.

رفتم پیش دایی و یه کمی هم با اون صحبت کردم. توی تمام این مدت نگاه های پرسوز و گداز فرزاد رو روی خودم حس می کردم. دیگه از دست این کاراش خسته شده بودم. تقریبا همه می دونستن که اون به من علاقه داره، ولی من فرزاد رو به جز یه بچه چیز دیگه ای نمی دیدم. می دونستم علاقش چیزی به جز بچه بازی نیست. چند بار هم بهش تذکر داده بودم، ولی متاسفانه اصلا گوش نمی کرد.

دیگه وقت شام شده بود. با فرزانه بلند شدیم که میز رو آماده کنیم. همین طور که مشغول کار بودیم فرزانه ازم پرسید:

- سایه فرزاد اذیتت می کنه؟

- دیگه خسته شدم فرزانه، اون اصلا درک نمی کنه این کاراش عذابم میده. اصلا همین مسخره بازیش نشون میده عقلش هنوز رشد نکرده، ولی خودش اصلا متوجه نیست!

- می دونم عزیزم، منم خیلی باهاش صحبت کردم، ولی کو گوش شنوا؟! تازه میگه از وقتی سایه رفته دانشگاه من می ترسم اون جا به کسی علاقه مند بشه و منو فراموش کنه!

- ببخشید فرزانه، ولی واقعا احمقه! مگه من تا حالا بهش فکر می کردم که حالا بخوام فراموشش کنم؟

صدایی رو از پشت سرم شنیدم.

- یعنی تو اصلا به من فکر نمی کنی؟

برگشتم دیدم فرزاد پشت سرمون ایستاده. نمی دونم از کی اون جا بود و چقدر از حرفامون رو شنیده بود، ولی بالاخره باید درک می کرد این یه بازی بچه گانه بیشتر نیست.

- ببین فرزاد، بهتره تمومش کنی. کارای تو منو عذاب میده. به خودت نگاه کن، حس نمی کنی هنوز وارد مرحله ی جوونی هم نشدی، تو هنوز نوجوونی!

- ولی من بیست سالمه، رشد عقلیم هم کامل شده.

- نه جانم، پسرا تا بیست و شش سالگی عقلشون در حال رشد کردنه، تو هم از این قاعده مستثنی نیستی.

- ولی عاشق شدن سن سرش نمی شه.

- خواهشا تمومش کن فرزاد، زشته!

فرزانه هم باهاش دعوا کرد.

- از روی عمه خجالت بکش. تو حیا و همه چیز رو گذاشتی کنار!

- این حرفا تو گوش من نمی ره. من عاشق سایه هستم، به هر کی هم که لازم باشه میگم. مطمئن باش تو رو هم بلاخره راضی می کنم!

- بحث کردن با تو بی فایده س، برو بابا اینا رو صدا کن بیان سر میز.

با اومدن بقیه حرف ما هم تموم شد. از دست کاراش واقعا عصبی می شدم، ولی اون همچنان به بچه بازیاش ادامه میداد. بهترین کاری که می تونستم انجام بدم بی محلی بود. در حال غذا خوردن بودیم که بابا گفت:

- راستی الان یه چیزی یادم اومد، از طرف دانشگاه بلیط کنسرت بهمون دادن.

- راست میگی بابا؟ کنسرت کی؟

- سهیل رستگاری!

با شنیدن اسمش وا رفتم.

- دیگه خواننده نبود که بلیط کنسرت اینو دادن؟

- چرا بابا جون؟ میگن این روزا کاراش خیلی گل کرده!

- من که ازش خوشم نمیاد. کاراش رو هم نمی پسندم. ولش کن بابا، بگو نمیایم.

دایی هم که مثل بابا استاد دانشگاه بود گفت:

- دایی جون به من هم بلیط دادن. بیا خانوادگی بریم، خوش می گذره.

تو دلم گفتم: "آره، با وجود گل پسره تو که خیلی خیلی خوش می گذره!" ولی واسه ی این که روی دایی رو زمین نندازم گفتم:

- باشه دایی، هر چی شما بگین.

- ای دختره بد! دیگه حرفه باباتو قبول نداری هر چی دایی بگه؟

- ااا، بابا؟ شما هم حسودی بلدی؟ حالا تاریخ کنسرت کی هست؟

- سه روز دیگه عزیزم، تو کلاس نداری؟

- نه خدا رو شکر اون روز بی کارم .

- خوبه آقا پیمان، شما هم بیاین همین جا که همه با هم بریم.

- باشه مسعود جون، با بچه ها قبلش میایم خونتون. اصلا همه با هم بریم هم بهتره.

خلاصه قرار بر این شد سه روز دیگه دو تا خانواده با هم به کنسرت بریم. من که هیچ تمایلی به رفتن نداشتم، در واقع اون رفتارایی رو که از رستگاری دیده بودم منو نسبت به خودش زده کرده بود. ساعت دوازده بود که دایی اینا عزم رفتن کردن. موقع خداحافظی فرزاد طوری که بقیه متوجه نشن گفت:

- خیلی خوشحالم که با هم می ریم.

- ولی من اصلا خوشحال نیستم. جایی که تو هستی به من خوش نمی گذره.

- یعنی انقدر از من بدت میاد؟

- اگه یه کم روی رفتارت کنترل داشته باشی تحملت آسون تره.

با این حرفم پکر شد و رفت. بعد از خداحافظی رفتم که برای خواب آماده بشم. فردا روز پرکاری بود. قبل از خواب بابا گفت که فردا ماشین رو برام می ذاره. من از دبیرستان رانندگی می کردم، وقتی هم که به سن قانونی رسیدم بدون هیچ مشکلی گواهینامم رو گرفتم. خدا رو شکر کردم که دیگه نیازی نبود فردا بخوام دنبال اتوبوس بدوم. شب بخیری گفتم و رفتم بخوابم.

***

ساعت هشت بود که از خونه زدم بیرون. خدا خدا می کردم به ترافیک نخورم و به موقع سر کلاس برسم، واسه ی همین کمی تندتر از حد معمول رانندگی می کردم. امروز خیابونا زیاد شلوغ نبود و تونستم به موقع خودمو به دانشگاه برسونم، ولی سر آخرین پیچ خیلی ناغافل یه ماشین پیچید جلوم و کوبوند به آینه ی جلوی ماشین از اون جایی که حق تقدم با خودم بود کفری شدم. پیاده شدم که حال راننده رو بگیرم با دیدن ماشین به خودم گفتم حتما از این بچه قرتیاس که ماشین باباشون رو گرفتن تا پز بدن، ولی وقتی راننده پیاده شد حسابی تعجب کردم. معلوم بود امروز روز نحسه، چون همین اول صبحی یه تصادف کردم اونم با آقای تخت غرور.

- راست میگن که رانندگی خانم ها افتضاحه!

- اگه یه کمی اون چشماتو باز کنی می بینی که حق تقدم با منه. نمی دونم کی به تو گواهینامه داده؟ صبر کن باید زنگ بزن پلیس بیاد کروکی بکشه.

- ببین خانم بهرام پور، قبول دارم من خلاف کردم، بی خیال شو الان هر دومون کلاس داریم پلیس هم بیاد کلی معطل میشیم مردم هم جمع میشن بعدشو که خودت می دونی.

"وای خدا یه نقطه ضعف ازش گرفتم. همین هم وسیله ی خوبیه برای اذیت کردن!"

- نه خیر آقای محترم ،صبر می کنین تا پلیس بیاد تکلیف رو روشن کنه.

- من هر چقدر که گفتین خسارت میدم، شما کوتاه بیا.

- نه.

با پلیس 110 تماس گرفتم و آدرس محل تصادف رو دادم. از چشمای رستگاری عصبانیت رو می خوندم.

- می خوای تلافی کنی، آره؟ ولی این راهش نیست.

- نه، کی گفته؟ تلافی تصادف کردیم طبق قانون باید پلیس بیاد.

- من که می دونم از کجا دلت پره! ببین اگه بخوام می تونم بلایی بدتر از اون روز سرت بیارم.

- انقدر کری نخون. فکر کردی کی هستی؟ مگه عقده ی غرور داری که همچین حرفایی می زنی؟

- تا حالا هیچ کس به اندازه ی تو به من توهین نکرده بود. کاری می کنم که از همه ی رفتارات پشیمون بشی خانم!

با بی خیالی شونه هامو بالا انداختم.

- هیچ غلطی نمی تونی بکنی، الانم باید صبر کنی تا پلیس بیاد.

با عصبانیت به موهاش چنگ زد، معلوم بود که خیلی عصبانیه. دلم خنک شد، حداقل یه نفر حالشو جا آورد. همون موقع صدای آژیر ماشین پلیس اومد. قیافش دیدنی بود! نمی دونست چی کار کنه. مردم با دیدن ماشین پلیس دورمون جمع شدن. همه با دیدن سهیل جیغ و داد می کردن. افسر پلیس از ماشین پیاده شد. اونم با دیدن سهیل به طرفش رفت و ازش امضا خواست. خوبه حالا ما بهش گفتیم بیاد که به تصادف رسیدگی کنه، حالا آقا اومده داره ازش امضا می گیره. حرصم گرفت. سهیل هم با نیش باز داشت منو نگاه می کرد. فهمید که دارم عصبانی میشم. افسره بعد از امضاش تازه یاد کارش افتاد.

- خب کی به پلیس زنگ زد؟

نگاهی به سهیل کردم و با نیش باز گفتم:

- من.

- خب با کدوم ماشین تصادف کردین خانم؟

قبل از این که بخوام جواب بدم سهیل سریع رو به پلیس گفت:

- ببخشید یه سوءتفاهمی پیش اومده!

با استفهام به سهیل نگاه کردم. داشت با نیش باز نگاهم می کرد. این مثل این که عقلشو از دست داده! دوباره خواستم حرف بزنم که دوباره سهیل ادامه داد:

- راستش ایشون دوست دخترم هستن، یه کم از دست من عصبانی بودن نمی دونستن چی کار کنن، اومدن به پلیس زنگ زدن. این آینه بغل ماشینم به خاطر بی احتیاطی خودشون بود، چون داشتند با سرعت با من مسابقه می دادن.

بعد از پایان حرفش با لبخند به من نگاه کرد. فکر کنم صورتم از عصبانیت سرخ شده بود. خواستم از خودم دفاع کنم که همه هورا می کشیدن و از سهیل می پرسیدن که چه جوری با هم آشنا شدین و چه مدت و... هر چی انکار می کردم هیچ کس صدام رو نمی شنید. چند نفر داشتن عکس می گرفتن. چادر رو جلوی صورتم گرفتم، در ماشین رو قفل کردم و با عصبانیت از جمعیت بیرون اومدم. بعد از این که حرکت کردم تازه فهمیدم چه غلطی کردم. کاش همون موقع از خیر خبر کردن پلیس می گذشتم. "حالا چی کار کنم؟ نکنه خانوادم باخبر بشن؟ حالا ماشین رو چی کار کنم؟ چه جوری به بابام بگم که تصادف کردم؟ حالا می فهمم چقدر آدم پستیه."

از خیر دانشگاه رفتن گذشتم. به کلاس که نمی رسم، همون بهتر که نرم. وارد کافی شاپ رو به روی دانشگاه شدم. یه قهوه سفارش دادم و روی یه صندلی دو نفره نشستم. سرمو روی میز گذاشتم. احساس تهوع داشتم و معدم می سوخت و درد می کرد. هر موقع که عصبانی می شدم همین جوری میشد. بدون این که قهومو بخورم پولشو حساب کردم و بیرون اومدم. رفتم نگاهی به اطراف انداختم تا اگه خیابون خلوته ماشینمو بردارم؛ خوشبختانه خلوت بود ولی ماشین سهیل همون جا پارک بود. دو دل بودم که برم یا نه که با صدایی که از پشت سرم اومد تقریبا از جا پریدم.

- سلام.

با عصبانیت به طرفش برگشتم. دستمو بالا آوردم و به سرعت به صورتش سیلی زدم دستش رو روی صورتش گذاشت. به وضوح شعله های خشم رو تو صورتش می دیدم. خواست دستشو بالا بیاره و به صورتم بزنه ولی پشیمون شد. انگشت اشارشو به طرف من گرفت و گفت:

- مطمئن باش انتقامم رو ازت می گیرم. فکر نکن چون خوشگلی به خودت بنازی، اصلا خوشگل تر از تو هم دور و بر من بودن.

بعد با سرعت سوار ماشینش شد و به گازشو گرفت و به سرعت رفت.

همون جا وا رفتم. این دیگه کی بود؟ خوب حالشو جا آوردم. تا این باشه آبروی دختری رو جلوی کسی نبره. سوار ماشین شدم. "حالا چی به بابام بگم؟ دیگه ماشین دستم نمی ده." با رسیدن به خونه ماشین رو جلوی در پارک کردم و وارد خونه شدم. مامانم هنوز نیومده بود، بابام تو هال رو مبل در حال چرت زدن بود. آهسته وارد اتاق شدم. حالا که بابام رو دیدم یاد کنسرت افتادم. اونو دیگه کجای دلم بذارم؟!

مامانم با نگرانی اومد تو اتاقم.

- سایه تو حالت خوبه؟

- آره چطور مگه؟

- آخه دیدم ماشین اون جوری بود ترسیدم.

- نه من خوبم، فقط امروز با یکی تصادف کردم.

یکی زد به گونه ش و گفت:

- خدا مرگم بده. آخه تو که ماشین بلد نیستی چرا برش می داری؟

مامان ما رو باش. بدون این که بپرسه کار کیه انداخت گردن ما. واقعا که!

- آخه مادر من، تقصیر من نبود که! اون اول به من زد!

- حالا خدا رو شکر که چیزیت نشد، ماشین فدای سرت.

- بابا فهمید؟

- نه میرم بهش توضیح میدم. ناهار خوردی؟

- نه هنوز.

- پس بیا تا با هم بخوریم.

- باشه، صورتمو بشورم الان میام.

سر میز بابام در مورد جزئیات تصادف ازم سوال کرد. حالا من مونده بودم چی جواب بدم که گفتم:

- همونی که به من زده فرار کرده کسی هم چهرشو ندیده!

حالا من موندم این دروغا رو از کجا سر هم کردم. خوب بود که تو این دو روز سهیل نیومد دانشگاه، بچه ها می گفتن داره واسه کنسرت خودشو آماده می کنه. اه اه چه کلاسی هم می ذاره این!

تو این دو روز که سهیل نبود جو کلاس آروم تر شده بود. خدا را شکر که نیومد، اگه میومد اعصاب واسه من نمی ذاشت. تو این دو روز رفتار بعضی از دخترای دانشجو با من تغییر کرده بود. یه جوری نگاهم می کردن، انگار من دشمن خونیشونم. عجیبه، من که سر در نیاوردم.

دو روزم گذشت. امروز قراره به اون کنسرت بریم. دلم اصلا راضی نبود، به خصوص که فرزادم میومد.

قراره فرزانه با ماشین ما بیاد. توی راه همش دلشوره داشتم. می گفتم نکنه سهیل منو ببینه بعد به خودش بگه این همون آدمیه که از من خوشش نمیاد حالا اومده به کنسرتم.

با صدای فرزانه به خودم اومدم.

- میگم این سهیل رستگاری خیلی طرفدار داره.

با تعجب نگاهش کردم. ادامه داد:

- منم یکی از طرفداراشم.

تقریبا داد زدم:

- چی؟ تو هم؟

- آره، من فقط عکسشو دیدم، ولی از تو عکس که معلومه خیلی جذابه. حالا از نزدیک نمی دونم.

با اخم گفتم:

- این کجاش جذابه؟

- من از این بشر بدم میاد، هیچیش به دلم نمی شینه.

- نیازی نیست به دله تو بشینه، به اندازه ی کافی طرفدار و کشته مرده داره!

- ارزونی همون طرفداراش، ما که نخواستیم.

خلاصه به سالن که رسیدیم با سیل عظیمی از جمعیت مواجه شدیم. یعنی این بشر انقدر طرفدار داشت بین تماشاچیا؟! خیلیاشون از بچه های دانشگاه بودن و خیلی هم از دوستا و آشناهای بابا. مجبور بودیم با همه سلام علیک کنیم. از این کار متنفر بودم، ولی چاره ای نبود. به ورودی که رسیدیم بابا و دایی بلیط ها رو تحویل دادن. از شانس گندم چون بابا از استادای سرشناس دانشگاه بود برامون بلیط وی آی پی گرفته بودن. این یعنی نشستن توی ردیف اول و دیدن چهره ی نحس سهیل رستگاری. خیلیا وقتی فهمیدن جای ما توی ردیفای جلوئه حسرت می خوردن، واقعا نمی دونستم به چی؟! مطمئن بودم اگه می فهمیدن چه شخصیتی داره حالشون به هم می خورد. این که میگن آدم از هر چی بدش میاد همون هم سرش میاد واقعا درسته. با جاگیر شدن جمعیت روی صندلیاشون گروه هم روی سن حاضر شد و آخرین نفر سهیل اومد. مردم با صدای دست زدن و جیغ کشیدناشون داشتن اوج دوست داشتنشون رو ثابت می کردن. نمی دونم از این همه سبک سری خجالت نمی کشیدن؟!

اولین اتفاق بد اون شب چشم تو چشم شدن با سهیل بود. اونم با پوزخند مسخره ی همیشگیش سری تکون داد. انگاری که ما رو می شناسه! اه اه حالم به هم خورد. با آروم شدن سر و صداها پیانیست گروه شروع به تکنوازی کرد. از بچگی من عاشق این ساز بودم، واسه ی همین وقتی زد با تمام وجودم گوش کردم که یه دفعه صدای سهیل هم بلند شد و تمام خوشیمو به هم ریخت، ولی تا آخر کنسرت مجبور بودم تحمل کنم.

***

نیمه شب بود که کنسرت هم به پایان رسید. آخرین آهنگ رو که معروف ترین و پرطرفدارترین آهنگش بود رو اجرا کرد و به عنوان خداحافظی از سن پایین اومد و یه دستشو گرفت بالا و دور تا دور سالن رو چرخید فقط به ردیف اول وی آی پی که رسید کنار تک تک مهمونا اومد و این یعنی بدترین چیزی که می تونست برای من اتفاق بیفته. کنار ما که رسید صدای یکی رو از ردیف پشتی شنیدم که می گفت سهیل رفته پیش دوست دخترش. مونده بودم منظورش با کیه، آخه توی ردیف ما فقط سه تا دختر بود. من و فرزانه و یه دختر کوچولو. فرزانه که نبود، پس می موند من! کم کم بقیه ی صداها واضح تر شد. یکی می گفت آره همونه که امروز باهاش توی خیابون بود و سیلی زد بهش. "وای خدای من، اصلا فکر این جاشو نکرده بودم." یکی از پشتیا با صدای بلندی گفت:

- میشه کنار هم بایستین تا ازتون عکس بگیریم؟ به هم میاین.

بابا که تا اون لحظه ساکت بود با شنیدن این حرف به عقب برگشت و با عصبانیت گفت:

- مرد حسابی چی میگی واسه خودت؟

- آقا شما چرا جوش میارین؟ کسی با شما کاری نداره که! من فقط می خوام از سهیل رستگاری با دوست دخترش یه عکس بگیرم.

همه ما بلند شده بودیم. نمی دونستم چی کار کنم، مغزم هنگ کرده بود. دست فریبا رو محکم گرفته بودم. تقریبا همه دورمون جمع شده بودن. بعضیا عکس می گرفتن و در مورد تصادف حرف میزدن. بابام رو به من کرد و با عصبانیت گفت:

- این چی میگه؟

خواستم حرفی بزنم که سهیل سریع گفت:

- مگه دخترتون بهتون نگفته چند روزیه که ما با هم دوستیم؟

بابا از عصبانیت سرخ شده بود با خشم رو به سهیل کردم و گفتم:

- آقای محترم حرف دهنتو بفهم. چرا دروغ میگی؟ من کی با تو دوست بودم که خودم خبر ندارم؟

رو به بابام کردم و گفتم:

- بابا این داره دروغ میگه، می خواد ازم انتقام بگیره.

سهیل وسط حرفم پرید و با یه نیشخند گفت:

- سایه جان عزیزم مگه خودت نگفتی دوستت دارم، حالا چرا داری انکارش می کنی؟

از عصبانیت در حال انفجار بودم. "وای خدای من، این چقدر وقیح و مغرور بود!" خواستم جوابشو بدم که بابام با تحکم گفت:

- بسه سایه، تمومش کن. بریم خونه در موردش صحبت می کنیم.

بعد از این حرف بدون هیچ حرفی از بین جمعیت گذشت و به بیرون رفت. منم بعد از این که نگاه کینه توزانه ای که بهش انداختم جمعیت رو کنار گذاشتم و رفتم به طرف ماشین. همه داشتن نگام می کردن و منو به هم دیگه نشون می دادن. کاش اون لحظه زمین دهن وا کنه و من برم توش. از خجالت سوار ماشین شدم. این دفعه فرزانه رفت پیش خانوادش همون جا از هم خداحافظی کردم فرزاد که اصلا نگاهم نکرد چه برسه به خداحافظی تا رسیدن به خونه همه داخل ماشین ساکت بودن و حرفی نمی زدن.

وقتی وارد خونه شدیم بابام رو مبل جلو تلویزیون نشست و به منم گفت کنارش روی مبل بشینم.

- خب من منتظر توضیحت هستم. فقط دلم می خواد راستشو بهم بگی.

با کمی من من حرفمو زدم از روز اول دانشگاه تا اون تصادف همه اتفاقا رو بهش گفتم. بابام تا آخر حرفام حرفی نزد و با دقت به حرفام گوش کرد. آخر سرم گفت:

- من به تو ایمان دارم و می دونم دخترم هیچ وقت دروغ نمی گه. به نظرم یه هفته بیرون و دانشگاه نرو تا یه کم اوضاع بهتر بشه.

بعد از این حرف از جایش بلند و رو به من گفت:

- برو استراحت کن و ناراحت هیچی نباش، یه هفته صبر کن آبا از اسیاب بیفته بعد برو بیرون.

تو این یه هفته من همش تو خونه بودم می ترسیدم برم بیرون.

فردا می خوام برم دانشگاه. خوشحالم، بعد از یه هفته پوسیدم تو خونه.

صبح زود از خواب بیدار شدم. مثل همیشه مامان میز رو آماده کرده بود و یه یادداشت کنارش گذاشته بود که حتما بخورم و با شکم خالی نرم دانشگاه. گفته بود با آژانس برم تا یه وقت به خاطر سردیه هوا چیزیم نشه. مامان هنوز فکر می کرد من یه دختر بچه ی ده سالم که این جوری نازمو می کشید، باور نداشت که من دیگه بزرگ شدم، الان برای خودم دانشجوئم.

بعد از خوردن صبحانه رفتم طرف اتاقم تا حاضر بشم. پالتوی مشکیمو با شلوار پارچه ای مشکی و نیم چکمه های مشکی پوشیدم. هر وقت این جوری لباس تنم می کردم بابا می گفت مگه می خوای بری عزاداری که مشکی پوشیدی؟ ولی به نظر من هیچ رنگی مثل مشکی شیک نبود. چادرمو سرم انداختم و منتظر آژانس شدم. راستش کمی استرس داشتم. خدا خدا می کردم از ماجرای کنسرت چیزی توی دانشگاه درز نکرده باشه که بعید می دونستم. از فکر این که بخوام برم و با نگاه عجیب غریب بچه ها و متلک هاشون رو به رو بشم می ترسیدم. برای یه دختر هیچی به اندازه ی آبروش مهم نیست، پس اگه قرار بود دچار مشکل بشم اونم با وضعیتی که من داشتم و موقعیت بابا توی دانشگاه خیلی بد میشد. با صدای آیفون از جا پریدم و بسم ا... گویان راهی دانشگاه شدم.

بعد از کلی توی ترافیک معطل شدن و تحمل آلودگی صوتی ماشین ها بالاخره به دانشگاه رسیدم.

***

همون در ورودی دانشگاه اولین گل رو از یکی از پسرای کلاس خوردم که گفت:

- خانم بهرام پور کنسرت خوش گذشت؟

و بعدش صدای خنده ی دسته جمعی پسرایی که همراهش بودن بلند شد. بلافاصله بعدش یکی دیگه از پسرا گفت:

- شما که همیشه واسه ی ما جا نماز آب می کشیدی! پس چی شد؟

دیگه اشکم داشت درمیومد. دقیقا از همون چیزی که واهمه داشتم حالا بهش گرفتار شده بودم. ترجیح دادم بی توجه از کنارشون رد بشم، ولی متاسفانه این تازه اول ماجرا بود. تقریبا اکثر بچه های دانشکده از موضوع اون شب باخبر شده بودن و درنهایت بی رحمی متلک های آبدار بهم می گفتن. دیگه تحملم داشت تموم میشد، حتی توی کلاس هم تا قبل از اومدن استاد ول کن نبودن. کلاس امروزمون یکی از درسای مورد علاقم بود؛ در واقع درس که نه، چون بیشتر عملی بود. کلاس آموزش پیانو و چون تقریبا به این ساز مسلط بودم خیلی برای نشستن سر این کلاس اشتیاق داشتم، ولی برخوردای بچه ها تمام ذوقمو کور کرد. دیگه داشتم از اومدنم منصرف می شدم. خواستم وسایلامو جمع کنم و برم که ندا وارد کلاس شد با دیدن من توی اون قیافه همه چیز رو فهمید. گویا خودش زودتر از همه چیز باخبر شده بود. سریع خودشو کنارم رسوند و کیفمو ازم گرفت.

- سایه صبر کن، من از همه چیز خبر دارم. اگه بخوای ول کنی و بری فقط به شایعه ها دامن زدی. ول کن یه کمی هم صبر داشته باش. زمان همه چیز رو درست می کنه.

- ولی ندا اون نامرد آبروی منو برد. فکر نمی کردم انقدر پست باشه که بخواد با آبروی من و خانوادم بازی کنه.

- ما خودمون می دونیم که تو تقصیری نداری. مطمئن باش این به همه ثابت میشه، از چیزی نترس. حالا هم بگیر بشین الان که استاد بیاد خودشون ساکت میشن.

راست می گفت، چون چند لحظه بعد با اومدن استاد دهن همه بسته ش.د خوشحال بودم که حداقل سر این کلاس از دست رستگاری راحتم، ولی زهی خیال باطل، چون چند دقیقه بعد از استاد اونم وارد کلاس شد. با اومدنش همه ی بچه ها دست زدن و استاد گفت:

- جناب رستگاری از پیانیست های ماهر هستن، من ازشون درخواست کردم که توی تدریس این درس با من همکاری داشته باشن.

با گفتن این حرف برق خوشحالی رو توی چشمای همه ی بچه های کلاس دیدم. رستگاری هم با غرور داشت به همه نگاه می کرد و به قیافه ی وا رفته ی من که رسید یه پوزخند مسخره زد. وقتی دیدم نگاهش به منه بی صدا دهنمو تکون دادم که:

- ازت متنفرم.

فهمید، چون یه تای ابروشو داد بالا و مثل خودم جواب داد:

- این تازه اولشه!

با صدای استاد که همه رو دعوت به سکوت می کرد لب خونی هم تموم شد و همه برگشتیم طرفش تا ببینیم چه سوالی داره.

- بچه ها همون طور که می دونین این درس یکی از واحدای عملیتون محسوب میشه و یکی از درسای مهم این رشته به حساب میاد. می خوام بدونم بین شما کسی هست که از این ساز سررشته ای داشته باشه؟

من و دو نفر از پسرای کلاس دستمونو بالا بردیم. می تونستم از نگاه همه تعجب رو بخونم. کسی فکر نمی کرد من اهل این چیزا باشم. استاد ازمون خواست تا هر کدوممون یک قطعه رو واسش اجرا کنیم تا ببینه تا چه حدی توانایی داریم. اول پسرا رفتن صندلیای کلاس طوری چیده شده بودن که همه به صورت دایره دور یک پیانوی رویال مشکی بودن. بعد از اجرا کردن اونا نوبت. من شد ندا دستمو فشار داد و گفت:

- امیدوارم رو سفیدمون کنی، می دونم که می تونی.

راست می گفت چون با شنیدن قطعه هایی که اجرا کردن اعتماد به نفسم بالا رفته بود. حقیقتا کار خودمو بهتر از اونا می دونستم. من از بچگی تحت نظر یه استاد خصوصی پیانو کار کرده بودم. چادرمو روی صندلی گذاشتم و بلند شدم که به طرف پیانو برم از دیدن چهره ی بهت زده ی بچه ها خندم گرفته بود. صدای پچ پچ همه به گوشم می رسید. با نشستن رو ی صندلی استاد همه رو دعوت به سکوت کرد و رو به من گفت:

- ما منتظریم خانم.

سعی کردم به خودم مسلط بشم و قطعه ای رو که عاشقش بودم و نسبت به بقیه تسلط بیشتری به اون داشتم رو اجرا کنم. نت ها رو توی سرم یه مرور کرد و شروع کردم به نواختن آهنگ جان مریم. تموم کلاس غرق سکوت بود و فقط صدای آهنگ بود که توی کلاس طنین می نداخت. با تمام شدن آهنگ تا چند لحظه همه با حالت شوک زدگی نگاهم می کردن. اول کسی که به خودش اومد رستگاری بود که با گفتن عالی بود شروع کرد به دست زدن. پشت سر اون استاد و بعدش بچه ها تشویقم کردن. خودمم از اجرام لذت برده بودم، ولی ای کاش هیچ وقت همچین هنرنمایی رو نمی کردم که باعث شروع داستان تازه ی برام شد.

بعد از تشویق بچه ها سر جام نشستم. ندا دستمو محکم گرفت و با خوشحالی گفت:

- وای سایه، چی کار کردی! محشر بود! ایول!

با لبخند ازش تشکر کردم.

بعد از این که استاد چند تا آهنگ یاد بچه ها داد کلاس تموم شد. ساعت بعد هم کلاس داشتیم. به ندا گفتم بریم یه جای خلوت. با این اوضاع نمی تونستم تو جمع باشم. همش متلک می ندازن. رفتیم زیر درختی روی یه نیمکت نشستیم تقریبا خلوت بود.

ندا برگشت طرف من و گفت:

- تا کی می خوای قایم شی؟ همیشه که نمی تونی. باید یه کاری کنی.

- خب منم به همین فکر می کردم. باور کن از اولین روز دانشگاه همش دارم حرص می خورم. واقعا اعصابمو خورد کرده. باید برم پیشش ببینم دردش چیه.

- ولی اگه کسی شما رو با هم ببینن که بیشتر به شایعه ها دامن می زنی!

- خب تو میگی چی کار کنم؟

- والا من نمی دونم، گیچ شدم. این همه دختر دورشه چرا اومده به تو گیر داده؟

- آخه کرم داره دیگه، چی میشه کردش! فکر کرده حالا که مشهور شده می تونه هر کاری بکنه.

اون روز بعد از این که کلی بحث راجبش کردیم به هیچ نتیجه ای نرسیدم، در آخر گفتیم که اگه اصلا باهاش حرف نزنم و محلش ندم شاید خودش از رو بره.

‏

‏ ‏****

‏ ‏

‏ ‏

تقریبا سه هفته از اون ماجراها گذشته و هنوزم بعضیا بهم متلک می ندازن، ولی من بی اعتنا از اونا رد میشم.

هر جلسه سر کلاس آموزش پیانو استادمون بهم میگه یه قطعه کوچک رو بنوازم تا جو کلاس بهتر بشه. بعضی از دختر وقتی شایعه من و سهیل رو شنیدن با من بد شدن، ولی بعضیا نه، نزدیک تر شدن. دیگه تقریبا عادت کردم به دانشگاه و رشته مورد علاقم.

امروز می خوام بعد از کلاس برم یه مانتو واسه خودم بخرم. هر چی به ندا گفتم بیا با هم بریم قبول نکرد گفت که خسته م و حوصله ندارم. مجبور شدم تنهایی برم.

هنوز از دانشگاه دور نشدم که احساس کردم یه ماشینی داره پشت سر من آهسته میاد. حسابی ترسیدم. خیابان خلوتی بود. قدما سریع تر کردم انگار متوجه شد. یه کم جلو اومد و شیشه ماشینشو پایین داد و یه بوق زد.

با عصبانیت به طرفش برگشتم لبمو باز کردم تا یه فحش حسابی بهش بدم که از چیزی که دیدم از تعجب خشکم زد.

"این که سهیل این جا چی کار می کنه!؟" با شنیدن صداش به خودم میام و اخمامو می کنم تو هم.

- بیا سوار تا کسی ما رو ندیده. بیا کارت دارم.

چه پررو چه دستوری هم میده. با لحن خشکی گفتم:

- چه کاری؟ همین جا هم می شنوم.

با کلافگی گفت:

- کار مهمی دارم، بیا الان همه جمع میشن بعد واسه خودت بد میشه.

بیراه هم نمی گفت. همین راه هم باهاش حرف می زنم.

در جلو رو برام باز کرد که بی اعتنا بهش رفتم در عقب رو باز کنم که هر کاری کردم باز نشد. به ناچار رفتم جلو نشستم. لبخند پیروزی رو لباش بود. به سرعت از اون محل گذشت. چند دقیقه در سکوت گذشت لب باز کردم که حرف بزنم خودش سریع گفت:

- میرم سر اصل مطلب. ما تو گروهمون یه پیانیست ماهر نداریم. چند ماه هست که دنبالش بودیم، ولی فرد مورد نظر رو پیدا نکردیم تا این که کار تو رو دیدم اون چیزی که می خواستم بود، حالا هم می خوام بیای تو گروهمون.

دهنم باز مونده بود از حرفاش!

این چیزی بود که همیشه آرزوشو داشتم، این که یه موزیسین بشم. واسم یه هدف بود که همیشه فکر می کردم دست نیافتنیه، ولی حالا داشت به واقعیت تبدیل میشد. گروهی که سهیل با اونا همکاری می کرد افراد سرشناسی بودن و قطعا کار کردن با اونا واسم امتیاز بزرگی محسوب میشد. غرق افکار خودم بودم که با صدای سهیل از جا پریدم.

- چی شد؟ قبول می کنی؟

یه لحظه یاد بلاهایی که سرم آورده بود افتادم، یاد آبرویی که ازم برده بود. واقعا ارزششو داشت به خاطر پیشنهادش تمام غرورمو زیر پام بذارم؟ خب معلومه قطعا نه، برای همین قاطعانه جواب دادم:

- چی باعث شد با خودتون فکر کنی من حاضرم با شما کار کنم؟

- یعنی می خوای بگی پیشنهادمو رد می کنی؟

- مسلمه که قبول نمی کنم.

- چرا؟ فکر کنم این آرزوی هر کسی باشه.

- ممکنه، ولی آرزوی من نیست!

- ببین الان وقت لجبازی نیست، این یه پیشنهاد کاریه. مسائل دیگه رو باهاش قاطی نکن.

- بازم جواب من همونه.

- می دونی، من عاشق دخترای چموشی مثل توئم، مخصوصا عاشق اون لحظه ای هستم که رام میشن.

- کور خوندی! تو فقط یه آدم کثیفی که از موقعیتت واسه کثافت کاریات استفاده می کنی.

یه دفعه از عصبانیت سرخ شد و مچ دستمو محکم گرفت و فشار داد و با فریاد گفت:

- جواب تمام این گستاخیاتو یه روز می گیری. مطمئن باش خیلی نزدیکه اون روزی که التماس کردنت رو می بینم. تا حالا هیچ کس با من این جوری تا نکرده!

واقعا ترسیده بودم. جرات نداشتم حرفی بزنم. تنها کاری که تونستم بکنم این بود که داد زدم نگه دار و بعدش با تمام قدرت از ماشین پریدم بیرون. توی اون لحظه فقط به خلاص شدن از دستش فکر می کردم. اون یه روانی بود که رفتارش اصلا قابل پیش بینی نبود. سریع یه دربست گرفتم و آدرس خونه رو دادم. اگه ندا حاضر شده بود باهام بیاد این جوری نمی شد. زیپ کیفمو باز کردم تا موبایلمو دربیارم و دق و دلیم رو سر ندا خالی کنم که یه دفعه یادم اومد وقتی سوار ماشین سهیل شدم توی دستم بود و... "وای خدای من! روی داشبورد ماشین جاش گذاشتم." این دیگه نهایت بدبختی بود که موبایلم دست آدم پستی مثل سهیل رستگاری بیفته. گوشیم برای من حکم هارد کامپیوترم رو داشت. تمام عکسام و فایلای شخصیمو توی اون می ذاشتم. "خدای من عکسای مهمونی دخترونه ای که چند وقت پیش رفته بودم." حالا باید چی کار می کردم؟ به محض رسیدن به خونه پریدم سمت تلفن و شماره ی گوشیمو گرفتم. با اولین بوق خود سهیل جواب داد:

- به به خانم حواس پرت!

- گوشیمو پس بده، احتیاجش دارم.

- خب منم به گوشیت نیاز دارم. عجب آلبوم عکسی توش داری سایه خانم! فکر نمی کردم انقدر خوش لباس باشی خانم خانما.

از لحنش حالم به هم خورد.

- لعنتی گوشیمو بده. اون یه وسیله ی شخصیه.

- تا وقتی که من بخوام پیشم می مونه. فعلا هم مزاحمم نشو، کار دارم. بای.

دودستی کوفتم توی سرم عقلم به هیچ جایی نمی رسید و واقعا کاری از دستم ساخته نبود. چی کار می تونستم بکنم؟ نه شماره ای ازش داشتم و نه می دونستم چه جور باید پیداش کنم. فردا می تونستم توی دانشگاه ببینمش، ولی تا اون موقع هزار تا بلا سر گوشیم میاورد. وای عکسام! تا حالا هیچ غریبه ای منو بی حجاب ندیده بود، ولی... فکرشم دیوونم می کرد، اما راهی به جز صبر نداشتم. ترجیح دادم خودم مسئله رو حل کنم و بابا رو درگیر نکنم، پس تا فردا صبر کردم.

***

برای اولین بار منتظر بودم تا بیاد. لعنتی انگار می دونست چقدر نگرانم که این همه معطل می کرد. بالاخره اومد .بی توجه به چشمایی که حرکاتمو می پاییدن به سرعت به طرفش رفتم و بدون هیچ حرفی گفتم:

- گوشیم.

- علیک سلام خانم، منم خوبم مرسی.

- ببین حوصله ی مسخره بازی ندارم. گوشیمو بده.

- بیا بریم کافی شاپ باید یه چیزی رو نشونت بدم.

- به اندازه ی کافی به شایعه ها دامن زدیم، دیگه بسه، همین جا بده باید برم.

- شاید تا چند وقت دیگه تمام این شایعه ها به واقعیت تبدیل بشه!

از فشار عصبانیت دندونامو روی هم فشار دادم تا حرفی نزنم. یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- من کلاس دارم، خواهشا گوشیمو بده.

- همون که گفتم، یا میای با با موبایلت بای بای می کنی!

- خیله خب، پس سریع تر.

با هم به سمت کافی شاپ دانشگاه راه افتادیم. یه عالمه نگاه متعجب رو روی خودم حس می کردم، ولی چاره ای جز تحمل نداشتم. بعد از نشستنمون روی میز بدون این که از من سوالی کنه سفارش دو تا قهوه داد و رو به من گفت:

- برای آرامش خوبه!

مرتیکه ی مسخره اصلا وضعیتمو درک نمی کرد. بعد از چند لحظه خونسردانه دست کرد توی کیفش و منم خوشحال از این که الان گوشیمو درمیاره به دستش چشم دوخته بودم، ولی در کمال تعجب یه پاکت رو خارج کرد با نگاهی پر از سوال بهش خیره شدم واسه همین با همون لحن خونسردش گفت:

- اینو خوب نگاه کن و درباره ی پیشنهادی که دیروز بهت دادم تجدید نظر کن.

و پاکت رو به طرفم گرفت. سریع ازش گرفتم و درشو باز کردم. خدای من! تمام عکسای تک نفرم با لباس قرمز دکلته ای که برای مهمونی گرفته بودم رو چاپ کرده بود. از خجالت داشتم آب می شدم، از طرفی از دستش عصبی شده بودم که این جور با آبروم بازی می کرد. با عصبانیت پاکت رو پرت کردم روی میز و گفتم:

- این مسخره بازیا یعنی چی؟

- مسخره بازی نیست، فقط یه تهدید کوچیکه که پیشنهادمو قبول کنی. یادت باشه از همه ی این عکسا یه نسخه ی دیگه دارم. بعد گوشی رو از جیبش درآورد از روی میز هلش داد طرفم.

- بگیر و توش رو یه نگاه بنداز. می دونی، توی تمام عکسات خوشگل بودی دلم نیومد چاپشون نکنم! فقط یادت باشه قبول نکردن پیشنهادم یعنی پخش شدن عکسا، حالا خود دانی!

دیگه از بدبختیه خودم اشکم سرازیر شده بود.

- نامرد پست فطرت چرا با من این کار رو کردی؟

- بهت گفته بودم باید تقاص رفتاراتو پس بدی. این تازه اولشه.

و بلند شد صورت حسابو روی میز گذاشت، ولی قبل از رفتنش رو کرد بهم و گفت:

- برای آشنایی با گروه و شروع تمرینات پس فردا ساعت نه توی سالن ... حاضر باش. هر وقت تصمیم گرفتی نیای به عکسای توی گوشیت یه نگاهی بنداز. خداحافظ.

با رفتنش کاملا وا رفتم. دیگه کاملا آبروم رفته بود و عملا یه پسر داشت ازم سوءاستفاده می کرد و چاره ای نداشتم و درکمال بدبختی باید اعتراف می کردم که مجبورم پیشنهادشو قبول کنم.

با صدای سایه سریع اشکامو پاک کردم، ولی اون تیزتر از این حرفا بود. با تعجب گفت:

- سایه چی شده؟ چرا گریه می کنی؟

- هیچی چیزی نیست، یه چیزی رفت تو چشمام.

- چرا دروغ میگی؟ سهیل چیزی گفته؟

سریع گفتم:

- نه، چرا همچین حرفی رو می زنی؟

- آخه وقتی داشتم میومدم این جا سهیل رو دیدم که داشت از این جا خارج میشد، گفتم شاید اومده این جا اذیتت کنه.

نمی خواستم اونو هم توی دردسر بندازم. دستشو گرفتم و بلندش کردم.

- نه عزیزم، چیز مهمی نیست. بیا بریم که حسابی کلاسمون دیر شد.

با هم وارد کلاس شدیم. هنوز استاد نیومده بود.

امروز سهیل هم با ما کلاس داشت. وقتی منو دید یه چشمک زد. بچه های که کنارش نشسته بودن متوجه شدن و لبخند معنی داری زدن. از عصبانیت صورتم قرمز شده بود. ندا دستمو فشار داد و گفت:

- ولش کن، اهمیت نده.

جا نبود، به خاطر همین مجبور شدیم ردیف آخر بشینیم. هیچی از درس نمی فهمیدم. همش فکر پس فردا رو می کردم. اگه نمی رفتم هم اون عکسامو پخش می کرد، اگه می رفتم هم به معنی این بود که به شایعه ها دامن می زدم. به بابام هم نمی تونستم بگم هم خجالت می کشیدم، هم این که می گفت تو ماشین اون چی کار می کردی؟!

سرم داشت دیگه می ترکید. نفهمیدم کی کلاس تموم شد و کی به خونه رسیدم.

شب که بابام اومد خونه رفتم کنارش هر بار که می خواستم در مورد کار باهاش حرف بزنم. حرف تو دهنم می ماسید. فهمید که می خوام چیزی بهش بگم، به خاطر همین روشو کرد به طرف من و گفت:

- حرفتو بزن دخترم.

تعجب کردم. از کجا فهمید می خوام چیزی بگم؟! به هر حال گفتم:

- چیزه، یه پیشنهاد کاری بهم دادن!

بابام کاملا حواسشو بهم داد.

- چه کاری؟

از دروغی که گفتم خودم شاخ درآوردم.

- استادمون بهم معرفی کرده تو یه گروه به یه پیانیست احتیاج داشتن، منو بهشون معرفی کرده.

بعد از تموم شدن حرفم یه نفس عمیقی کشیدم.

- اگه استادتون معرفی کرده که خیلی خوبه. حالا از کی شروع می کنی؟

- پس فردا.

- باشه، موفق باشی.

‏ ‏

‏ ‏***

‏ ‏

‏ ‏

همه چیز به سرعت گذشت. تازه ساعت ششه! اصلا نتونستم بخوابم. دیشب چند بار تا دم اتاق بابام رفتم و برگشتم. اصلا جرات نکردم بهش حقیقت رو بگم. مامانم بهم مشکوک شده بود، چون همش می گفت چیزی شده، چرا رنگت پریده، ولی من همش جوابای سربالا بهش می دادم.

از جام بلند شدم با این فکر که چند روز که برم عکسا رو میگیرم و بعد میگم دیگه نمیام اماده شدم تا صبحانم رو بخورم و آماده بشم شد ساعت هفت. باید زودتر می رفتم. چون ترافیک بود امروز با ماشین بابام می رفتم، بابام گفته روز اول رو با ماشین من برو.

با کلی دردسر و ترافیک رسیدم استودیو ساعت نه شده بود با سرعت داخل استودیو شدم.

از همون ورودی چشمم به جمال آقا روشن شد. بفرما، صبحمم خراب شد رفت پی کارش. با دیدنم همون نیشخند معروفشو زد و گفت:

- می بینم که وقت شناس هم هستی.

- شما عادت داری به جای سلام حرفای دیگه بزنی؟

- آره من هرچی دلم بخواد میگم به کسی هم مربوط نیست.

هر چی با خودم فکر می کردم دلیل این همه غرورشو نمی فهمیدم، شاید چون باهاش راه اومده بودم این جوری شده بود. فایده نداشت، باید یه فکر اساسی برای این موضوع می کردم. ترجیح دادم روزمو با جر و بحث کردن با سهیل خراب نکنم، واسه ی همین بهش گفتم:

- از کجا باید شروع کنم؟

- دنبالم بیا.

و با این حرف رفت به سمت راهرویی که توی اون چند در قرار داشت. در دوم رو باز کرد و خودش کنار ایستاد تا من وارد بشم. رفتم داخل. تقریبا یه اتاق خالی بود که سه تا پیانو دور با چند تا صندلی دور تا دورش بودن. داشتم با لذت به پیانو های رویال بزرگ نگاه می کردم. این برای هر پیانیستی اوج لذته که بتونه پشت یک پیانوی رویال آهنگ بزنه. توی همون خوشی خودم غرق بودم که با صداش به خودم اومدم.

- این جا اتاقیه که بچه ها تنظیمات آهنگشونو انجام میدن. وقتی چند تا همنوازی داشته باشیم میان این جا تا ریتمو با هم تنظیم کنن. الان هم قراره همه ی بچه های گروه جمع بشن تا هم باهاشون آشنا بشی، هم کارت رو ببینن. امیدوارم آبرومو نبری!

دیگه واقعا بهم برخورده بود. با عصبانیت بهش گفتم:

- بسه دیگه، هر چی دلت خواست بهم گفتی. مطمئن باش این کاراتو بی جواب نمی ذارم. مجبورت می کنم عکسامو بهم پس بدی، اونم با دستای خودت.

در کمال وقاحت زل زد توی چشمامو گفت:

- توی خواب ببینی.

با این حرفش توی انجام تصمیمم مصمم تر شدم. اومدم جوابشو بدم که با ورود بچه های گروه حرف تو دهنم موند. این که بتونی نوازنده های یه گروه معروف رو از نزدیک ببینی واقعا عالیه و من از شدت هیجان به نفس نفس افتاده بودم. برعکس اون چیزی که فکر می کردم همشون آدمای خونگرمی بودن. یکی یکی خودشونو معرفی کردن. خوشبختانه دو تا دختر هم توی گروه بودن که یکی نوازنده ی دف بود و اون یکی هم گیتار میزد. اونا هم خیلی خوب بودن، در واقع همشون برعکس سهیل هیچ غروری نداشتن و همین باعث شد خیلی زود باهاشون اخت بشم. یکی از پسرای گروه که خودشو علی همتیان و نوازنده ی کیبورد معرفی کرد گفت:

- خانم بهرام پور نمی خواین برای ما هنرنمایی کنین؟ دوست داریم بدونیم هم گروهی جدیدمون چطور می زنن.

منم با کمال میل قبول کردم و یکی از آهنگایی رو که بهش مسلط بودم براشون زدم که خدا رو شکر با تشویق همشون رو به رو شدم، تنها کسی که آروم یه گوشه ایستاده بود و چیزی نمی گفت سهیل بود. البته انقدر بچه ها با من خوب برخورد کرده بودن که اصلا احساس غریبی نمی کردم، پس همون بهتر که زیاد با سهیل چشم تو چشم نشم تا سر فرصت حسابمو باهاش تصفیه کنم.

خلاصه اون روز روز خیلی عالی بود. تقریبا ساعت چهار بود که کارم تمام شد و با گرفتن چند تا نت از بچه ها خداحافظی کردم. پشت سر من سهیل هم خارج شد و گفت:

- صبر کن برسونمت.

- نمی خواد زحمت بکشین، خودم میرم.

- تو هنوز نفهمیدی نباید با نظر من مخالفت کنی؟

- ببخشید، برای چی نباید این کار رو بکنم؟

- یادت رفته چی دست من داری؟

- می دونی چیه، تو سادیسم داری. موندم بچه های به این خوبی چطوری با توی روانی کنار میان؟! تا حالا هیچی بهت نگفتم، ولی از فردا منتظر عواقب کارت باش.

انقدر محکم این حرفا رو زدم که خودمم تعجب کردم. سهیل هم معلوم بود خیلی تعجب کرده، چون ساکت زل زده بود به دهنم. منم از فرصت استفاده کردم و سریع دستمو جلوی یه تاکسی گرفتم. امروز می خواستم کاری رو که چند روز پیش باید انجام می دادم رو بکنم تا از شر این عذاب روحی خلاص بشم. می خواستم مسئله رو با بابا درمیون بذارم. می دونستم انقدر منطقی هست که با این قضیه درست برخورد کنه.

با ترمز تاکسی از فکر و خیال بیرون اومدم و کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم. با کلید در رو باز کردم. می دونستم این ساعت مامان و بابا هر دو هستن. وارد خونه شدم. اول از همه مامان رو دیدم. سلام کردم و بلافاصله ازش پرسیدم بابا کجاست؟ می دونستم اگه معطل کنم احتمال این که از تصمیمم منصرف بشم هست، پس باید زود اقدام می کردم. بابا توی اتاقش بود. رفتم و در رو زدم.

- بفرمایید.

دستمو روی دستگیره در گرفتم، همین که خواستم در اتاق رو باز کنم صدای زنگ گوشیم بلند شد. هر چی فحش بود نثار اون شخص پشت تلفن کردم. دوباره به طرف اتاقم برگشتم. کشت خودشو از بس که زنگ زد. شماره ناشناس بود. با شک جواب دادم:

- بله؟

- سلام سایه خانم.

با شک گفتم:

- ببخشید شما؟

- منم سهیل.

با صدای نسبتا بلندی گفتم:

- دیگه چی از جونم می خوای؟

معلوم بود که هول کرده. انتظار همچین پاسخی رو از من نداشت، چون با هول گفت:

- به خدا هیچی فقط زنگ زدم بهت که بگم بیا عکساتو بگیر.

با شک گفتم:

- داری دروغ میگی، می خوای منو سرکار بذاری، می دونم. قصدت همینه!

- با خودته، از من گفتن بود. اگه خودت می خوای که عکسات پیش من باشه که من مشکلی ندارم، بذار باشه!

- لعنتی، به خدا خسته شدم از دستت! بگو کجا بیام.

- همون استودیو بیا.

- باشه، کی بیام؟

- دوست داری الان بیا.

- باشه من الان راه افتادم.

با سرعت خودمو آماده کردم و به آژانس زنگ زدم. تقریبا چهل دقیقه بعد دم در استودیو وایستادم. معلوم بود که کسی تو استودیو نیست. زنگ زدم به سهیل گفت که الان می رسه. یه پنج دقیقه ای معطل شدم تا اقا تشریف فرما شدن. از ماشین آروم پیاده شد. معلوم بود که می خواست حرصمو دربیاره. خیلی بدجنس بود! با خشم نگاهش کردم و گفتم:

- زود باش عکسامو بده تا من برم کار دارم!

با خونسردی تمام گفت:

- من این عکسا رو بهت میدم، ولی تو باید تو گروه من باشی. حقوق خوبی هم بهت میدم، چطوره؟

با همون اخم گفتم:

- ولی من درس دارم، نمی تونم بیام.

- اشکال نداره، وقتای که کلاس داری نیا.

- تو عکسامو بده بعد در موردش حرف می زنیم.

یه تای ابروشه بالا داد و گفت:

- اه زرنگی! این جوری نمی شه. تو باید توافق نامه رو هم امضا کنی که میای تو گروه، این جوری نمی شه.

با خشم نگاهش کردم.

- باشه قبول، حالا عکسامو بده.

- بریم تو ماشین تا بهت بدم.

کمی مردد بودم، ولی اخرش همراهش رفتم. در جلو را برام باز کرد بعد رفت به طرف راننده.

- خب حالا بده.

خودشو خم کرد به طرف من. یهو ترسیدم و خود به خودی سیخ نشستم همون جا. خشکش زده بود و با تعجب نگاهم کرد، بعد یه پوزخندی زد دستشو برد به سمت داشبورد و دو بسته از اون خارج کرد. یه پاکت رو داد دست من.

- اینم از عکسات.

با خوشحالی درشو باز کردم. "آره خودشه!" خواستم در ماشین رو باز کنم که دیدم قفل کودک زده! اه لعنتی. با ترس نگاهش کردم. به پاکت اشاره کرد.

- اول اینو امضا کن بعد برو.

برگه رو گرفت به طرفم و دستشو گذاشت روی پاکت و گفت:

- این جا رو امضا کن.

بدون خوندن برگه اونو امضا کردم یه لبخند اومد رو لبش.

بلافاصله بدون خداحافظي از ماشينش پريدم بيرون و يه تاكسي دربست گرفتم و آدرس خونه رو دادم .وقتي وارد خونه شدم با خوشحالي سلامي پر سر و صدا كردم. با اين كارم مامانم كه تو آشپزخونه داشت ظرف مي شست با دستاي كفي و هم بابام كه تو اتاق بود اومدن بيرون و با تعجب بهم سلام دادن. با خنده از قيافه اي كه گرفته بودن گفتم:

- چرا قيافه هاتون متعجبه؟ چي شده؟ خبريه؟!

با اين حرفم بابام اومد تو نشيمن و روي اولين راحتي نشست و بعد رو به من گفت:

- سايه جان بابا تو هم بيا اين جا بشين كارت دارم.

بدون اين كه يادم بياد تا چند ساعت پيش ناراحت و نگران بودم با خوشحالي رو به بابام نشستم و گفتم:

- من در خدمتم. انگاري خبرايي شده!

- خبر كه شده، منتها خبرا پيش توئه!

با تعجب گفتم:

- خبرا پيش منه؟ چه خبري كه خودمم اطلاع ندارم؟

- اين كه تا قبل از اين كه بري بيرون از خونه ناراحت و آشفته حال بودي و دل دل مي كردي يه چيزي به ما بگي، ولي از موقعي كه اومدي خونه خوشحالي و من و مادرت از اين كه تو خوشحالي خوشحاليم، ولي برامون جاي سواله كه قبل از رفتن به بيرون ناراحت بودي و حالا خوشحالي. جريان چيه؟

با اين حرف بابام موندم چي بگم. بعد از يه مكث دو سه دقيقه اي گفتم:

- اووم چيزه، قبلا براتون گفته بودم كه يه پيشنهاد كاري بهم دادن و استادمون منو معرفي كرده.

- خب بعدش.

- خب منم فكر مي كردم كه اگه اسم استادمون رو بيارم شما اجازه مي دين كه به گروه ملحق شم، ولي راستش از اين كه راستشو نگفتم خيلي ناراحت بودم و مي خواستم بهتون بگم كه با تلفن از طرف يكي از بچه هاي گروه كه الان پيشش بودم ازم خواست كه از شما دعوت كنم كه بياين گروه رو از نزديك ببينين و هم من از اين ناراحتي دربيام هم شما نگران نباشين. راستش گروه از طرف يكي از خواننده هاي معروفه كه بر حسب اتقاق هم همكلاس منه.

مامانم كه اين حرفا رو شنيد گفت:

- سايه جون مامان يعني ما انقدر بي منطق هستيم كه بدون در نظر گرفتن نظر تو و مسائل ديگه به تو اجازه نديم؟

- اوه نه مامان، خب منم از شوق اين گروه هول كرده بودم. الانم هم از شما هم از بابا معذرت مي خوام، ديگه تكرار نمي شه. حالا مي بخشين؟

- مگه ميشه نبخشم؟ فقط اميدوارم ديگه تكرار نشه.

بعد از حرفا با يه اجازه رفتم تو اتاقم و لباسامو عوض كردم رو تختم دراز كشيده بودم و داشتم عكسامو كه از سهيل رستگاري گرفته بودم رو نگاه مي كردم كه صداي پيامك گوشيم دراومد. برش داشتم و با ديدن شماره سهيل گفتم: "خدايا يا منو از زمين بردار يا اينو نيست و نابود كن از دستش خلاص شم." خواستم پيام رو حذف كنم، ولي بازش كردم و پيش خودم گفتم ضرري كه نداره بذار بخونم چي نوشته. سهيل تو پيامك نوشته بود:

«پس فردا ساعت نه بيا استوديو.» با خوندن پيامك آه از نهادم براومد و گفتم:

- اي بميري.

داشتم فكر مي كردم چي كار كنم كه يادم اومد كه به بابا هم گفته بودم بياد گروه رو از نزديك ببينه، بنابراين واسه سهيل مبنا بر اين پيامك زدم كه پس فردا مجبورم پدرم رو هم بيارم. بعد از رسيدن پيام بلافاصله زنگ زد و با صداي متعجبي گفت:

- چرا مي خواي پدرتو بياري؟

- اول سلام بعد حرف بزن، هر چند مي دونم ادب نداري.

- خب حالا سلام. اصلا من بي ادب، حالا بگو چرا مي خواي بابات رو بياري؟

فكر كردم: "اوه بگير كه اين لابد ترسيده!" منم براي اين كه اذيتش كنم جواب دادم:

- هيچي، امروز كه ديد خيلي ناراحتم، منم...

يه چند ثانيه حرف نزدم كه گفت:

- تو چي؟

- خب منم...

- چي ميگي هي منم منم مي كني؟ نگو كه همه چيو به بابات گفتي؟

- خب گفته باشم چه دخلي به تو داره؟

از صداش كه پشت تلفن ميومد مشخص بود عصبانيه، چون با عصبانيت گفت:

- يعني چي؟ من و گروه رو تو برنامه ريزي كرديم. يعني ديگه بابات نمي ذاره بياي؟

با اين حرفش خندم گرفت. مي خواستم جلو خندمو بگيرم كه شدت پيدا كرد. اونم وقتي فهميد دارم مي خندم با فرياد گفت:

- منو مسخره مي كني؟ دو ساعته دارم ميگم چرا بابات مياد اون وقت منو دور مي زني كه يعني به بابات گفتي، باشه اين طوره، بچرخ تا بچرخيم خانم بهرام پـــور.

بعد بوق بوق بوق و آگاه شدن از قطع تماس. دو روز بعد از اون تلفن با بابام رفتيم استوديو. وقتي وارد شديم همه اون جا بودن. سهيلم پشتش به ما بود و داشت واسه خودش آواز مي خوند.

با سلام من همه متوجه من شدن، بعد همشون متوجه بابا شدن. آقاي همتيان كه ديد بابا كنار من ايستاده گفت:

- خانم بهرام پور اين آقا با شما هستن؟

- بله ايشون پدر من هستن و مي خواستن اين جا رو از نزديك ببينن. اميدوارم مشكلي نباشه.

با اين حرفم همه با بابا سلام عليكي كردن و يكي يكي خودشونو معرفي كردن. وقتي نوبت سهيل شد

بابا با خنده گفت:

- اوه، فكر كنم تنها كسي كه نياز نداشته باشه خودشو معرفي كنه شما باشين. آقاي سهيل رستگاري، درسته؟

- بله، خوشبختم.

"اوه چه لفظ قلم هم حرف مي زنه پسره ي از خود راضي!" بعد از معرفي بابا گفت:

- خب من ميرم، اميدوارم موفق باشين.

بعد از خداحافظي بابا رو تا تو راهرو همراهي كردم كه بابا گفت:

- اين سهيل رستگاري كه برات دردسر درست كرده؟ به خاطر وجود اين بود كه نمي خواستي به من بگي؟

- اووم خب بله، اميدوارم منو ببخشي.

- من كه گفتم تو رو بخشيدم. راستي، هر وقت كارت تموم شد بهم زنگ بزن بيام ببرمت. من امروز كار خاصي ندارم. مراقب خودت باش. خداحافظ.

- باشه، خداحافظ.

وقتي وارد اتاق شدم سهيل گفت:

- خانم بهرام پور ما منتظريم نتي رو كه گرفته بودي رو اجرا كني. اميدوارم تقريبا آماده باشي.

با اين حرف رفتم به سمت پيانو و نشستم. قبل از اين كه شروع كنم يه نگاه به همشون كردم كه ديدم منتظرن اجرا كنم. شروع به نواختن كليدهاي پيانو كردم. نتي رو كه بهم داده بودن خيلي خيلي آروم بود و يه كم سخت تر، براي همين و قتي اجرام تموم شد همشون برام دست زدن و آقاي همتيان گفت:

- عاليه، واقعا عالي.

و بعد دو سه نكته رو توضيح داد. بعد از اجرا هر كي به سراغ كاري كه بهش مربوط بود رفت. ساعت پنج بود كه كارا تموم شد. منم منتظر بابا دم در بودم كه سهيل اومد و گفت:

- وسيله داري؟

همون موقع بابا اومد كه با ديدن سهيل بدون ماشين كنار من واستاده بود گفت:

- پسرم اگه جايي ميري برسونيمت.

با اين حرف بابا تو دلم گفتم: "واي بابا نمي شه شما تعارف نكني؟! اه، من از اين پسره از خود راضي بدم مياد. مادام اين جلو چشاي منه تو تعارف مي كني اينو برسونيم؟ آخه تو كه نمي دوني اين چقدر پروئه." همين طور كه داشتم تو ذهنم با بابا بحث مي كردم صداي سهيل اومد گفت:

- نه ممنون. اينا، منم پدرم اينا اومدن دنبالم. ممنون.

ديدم كه يه ماشين شاسي بلند واستاده و سه نفر تو ماشينن. صداي آروم سهيل رو شنيدم كه بهم گفت:

- نخوري پسر مردمو!

يه نگاه بهش كردم كه با اخم روشو برگردوند و پدر و مادرش و برادرش رو كه از ماشين پياده شده بودن رو داشت به بابا و بابا و منو به اونا معرفي مي كرد. منم سلام دادم. پدر سهيل يه مرد خوش پوش بود كه كت شلوار پوشيده بود و مادرش كه مشخص بود يه خانوم مهربون و با شخصيته يه مانتو بلند كه مشخص بود زير مانتو يه دامن كوتاه پوشيده و در آخر پسرشون سپهر كه يه قيافه كاملا شبيه مادرش داشت، ولي هيكلي مثل پدرش، بلند قد و خوش قيافه بود. خيلي بانمك بود. مثل سهيل خيلي خوشگل نبود، ولي با چهره مهربوني كه داشت خيلي دلبر و عزيز بود. مشخص بود مي خوان برن جايي، چرا كه حتي سهيلم لباس معموليش رو تو استوديو عوض كرد و لباس رسمي پوشيده بود. قبل از خداحافظي مامان سهيل كه خودشو سيما معرفي كرده بود رو به بابا گفت:

- خوشحالم كه دخترتون سايه جون همكار پسرمه. اميدوارم بتونيم دوباره شما و همچنين همسرتون رو ببينيم. معمولا ما با خانواده همكاراي سهيل روابط خونوادگي داريم. اميدوارم بتونيم با شما هم دوستي خونوادگي داشته باشيم. به هر حال خوشحال ميشيم. خداحافظ آقاي بهرام پور.

- چشم حتما خدمت مي رسيم، ما هم خوشحال ميشيم.

بعد سيما خانم رو به من گفت:

- موفق باشي سايه جان. خداحافظ عزيزم.

بعد از خداحافظي سوار ماشين كه شدم تو دلم گفتم: "اوف، من مي خوام از اين سهيل بداخلاق مغرور دور شم مامانش ميگه روابط خونوادگي برقرار كنيم! بابا هم ميگم چشم ما هم خوشحال مي شيم. خوبه وا...!" بابا گفت:

- آدماي خوبين، از اقاي رستگاري بزرگ خوشم اومده.

- واي بابا نگو منظورت اينه كه مي خواي باهاشون رفت و آمد خونوادگي رو شروع كني؟

- چرا عزيزم؟ مگه مشكليه؟

تو دلم گفتم: "آره پر مشكله!" ولي من كه نمي تونستم به بابا بگم، عوضش جواب دادم:

- اووم، نه نه مگه بايد مشكلي باشه؟! اصلا هر جور خودتون راحتين.

بابا ديگه حرفي نزد و ما به سوي خونه رفتيم. وقتي رسيديم داشتم مي رفتم تو اتاقم كه صداي بابا رو شنيدم كه اتفاق چقدر پيش رو داره براي مامان توضيح ميده.

***

دو هفته بعد از اون ماجرا ديگه هيچ اتفاق خاصي نيفتاد و من مثل روزاي ديگه به دانشگاه مي رفتم و موقع هايي كه بايد به استوديو مي رفتم سهيل يا زنگ ميزد و با حالت دستوري مي گفت مثلا فلان ساعت بيا استوديو و خداحافظ، همين! تا اين كه امروز وقتي از دانشگاه اومدم خونه. ساعت شش بود ديدم مامان داره با تلفن حرف مي زنه. سلام كوتاهي كردم ورفتم اتاقم تا لباسامو عوض كنم. بعد از عوض كردن لباسم اومدم پايين كنار مامان كه حالا ديگه جلوي تلويزيون نشسته بود و هم قهوه مي خورد هم تلويزيون تماشا مي كرد نشستم و گفتم:

- كي بود تلفن مامان؟

مامان همون طور كه داشت به طرف آشپزخونه مي رفت گفت:

- قهوه يا چاي؟

- ممنون ميشم، لطفا چاي. نگفتي كي بود تلفن.

- خانم رستگاي، ميش ناسي كه؟ مادر همكارت. بفرما چايتو بگير.

با اين حرفش شوكه شدم. تقريبا بلند گفتم:

- چي؟! رستگاري؟! شماره خونه رو از كجا آورده بود؟ اصلا چي كار داشت؟

- چرا بلند حرف مي زني؟ اوه، سايه چته؟ هيچي فقط ما رو پنج شنبه شب دعوت كرد خونشون. انگاري يه دور هميه كه دو سه هفته اي يه بار خونشون برپاست. ما هم دعوت كرده، البته گفت همكاراي تو هم هستن. - شما كه قبول نكردين، درسته؟

- چرا قبول نكنم؟ اتفاقا طبق حرفاي بابات و حرفاي سيما خانم مشخص بود خانواده خوبين.

- مامان من نميام. بايد نظر منو هم بگين خب.

بابا گفت:

- خب چرا نمياي دختر بابا؟

موندم چي بگم، در نتيجه با حرص گفتم:

- هيچي اصلا بريم. خوبه آشنا بشين با همكارام.

رفتم تو اتاقم كه ديدم گوشيم بوو بوو مي كنه. نگاه كردم ديدم يه پيام از طرف سهيله. نوشته بود:

- انگاري تو هم دعوتي واسه مهموني پنج شنبه. اميدوارم اون لباس خوشگله كه تو عكس انداخته بودي رو بپوشي.

بعدم يه آيكون غش از خنده گذاشته بود. پسره ي پرروی آشغال واقعا ديگه گستاخي رو به حد رسونده بود. بنابراين پيام دادم:

- خيلي پررو و گستاخي. حالم ازت به هم مي خوره. حيف خونواده به اون مهربوني كه نصيب تو شده. يه كم از داداشت ياد بگير.

و ارسال كردم كه زنگ زد و با صدايي كه عصبي بود گفت:

- چي چي بلغور مي كني؟ بعدم، تو چي كار به داداش من داري؟ نگو كه چشمتو گرفته!

ديدم خيلي حرصش دراومده گفتم:

- چرا كه نه، با اون شخصيت خوبي كه داره كي كه بدش بياد. بعدم به تو ربط نداره.

بعد گوشيمو خاموش كردم و با يه لبخند پيش خودم فكر كردم كه واقعا هم چه داداش خوبي داره. سپهر يعني آسمان.

چه زود پنج شنبه رسید. داشتم تو كمد لباسام رو نگاه مي كردم كه چي بپوشم كه پوشيده باشه. چون مهموني به حرحال مخلوطه، پس بايد يه چيزي مي پوشيدم كه همه جوره راحت باشم كه يهو چشمم افتاد به كت شلوار مشكي كه كبريتي بود رو انتخاب كردم، البته زيرش با يه لباس قرمز ست ميشد، ولي چون يه كم جلب توجه داشت لباس سفيدي رو جاش انتخاب كردم. سريع لباس و پوشيدم و چون مي خواستم روسري سرم كنم موهام كه خشك شده بود رو بستم بعد يه روسري راه راه سفيد مشكي سرم انداختم با يه آرايش خيلي مليح مانتوم رو پوشيدم. چادرم رو هم دست گرفتم و رفتم پيش بابا اينا كه منتظر من بودن. سوار ماشين پيكان بابا شديم و به سوي خونه خانواده رستگاري حركت كرديم.

***

دم درشون كه واستادم دهنم باز موند. يه خونه تقريبا دو برابر والا بيشتر از خونه ما كه نماي خيلي خوشگلي داشت رو داشتن. بابا زنگ در رو زد كه صداي خانم رستگاري اومد گفت:

سلام، بفرمايين داخل.

بعدم صداي تق كوتاهي به منظور باز شدن. وارد حياط كه شديم يه حياط بزرگ بود كه سمت راستش رو صندلي و ميز آهني گذاشته شد. جلوتر كه رفتيم ديدم خانواده رستگاري دم در داخلي واستادن. بهشون كه رسيديم بازار سلام و عليك بوسه و اينا داغ بود. منم يه سلام كوتاه به همشون كردم بعد رفتيم داخل تو سالن. تقريبا فكر كنم همه اومده بودن، چون تمام بچه هاي گروه اون جا بودن. با اونا و خانواده هاشون سلام عليكي كرديم، بعدش همديگه رو معرفي كردن و از اين حرفا اومدم بشينم كه سهيل اومد طرفمون و گفت:

- خانم بهرام پور مادر ميگن اگه مي خواين لباساتون رو عوض كنين تشريف ببرين تو اتاق سمت راستي.

با اين حرفش منم همراه مامان پا شدم برم. وقتي از كنار سهيل رد شدم آروم طوري كه فقط خودم شنيدم گفت:

- اميدوارم اون لباس قرمزه رو پوشيده باشي!

با يه اخم از كنارش رد شدم. وقتي برگشتيم و نشستيم سر جاي قبليمون آقايون كه يه طرف نشسته بون و داشتن درباره كار حرف مي زدن خانما هم طبق معمول داشتن غیبت این و اون می کردن. با صدای سلامی به خودم اومدم. برادر سهیل بود، سپهر. لبخندی به روش زدم و آهسته جواب سلامشو دادم. به صندلی کناریم اشاره کرد.

- اجازه هست؟

یه کم خودمو عقب کشیدم و گفتم:

- خواهش می کنم، بفرمایید.

روی صندلی کناریم نشست. با خودم گفتم: "این برادر کجا و اون برادر کجا؟! اصلا قابل مقایسه نیستن!"

- شما ترم چندم هستی؟

- ترم اول.

- با علاقه این رشته رفتین یا...

- نه، به این رشته علاقه خاصی داشتم.

- فکر شما تنها دختر جونی باشین که تو این مجلس حجاب داره.

راست می گفت، به جز چند تا خانم میانسال دیگه هیچ کسی حجاب نداشت. عجیبه، وضع دخترا رو که می بینم من که دخترم خجالت می کشم چه برسه به...

رو به سپهر گفتم:

- و این یعنی بده؟

- نه جسارت نباشه، به نظرم خوبه که یکی هم باشه که به این چیزا پایبند باشه.

بعد کمی مکث از جاش بلند شد.

- با اجازتون من برم به بقیه مهمونا برسم.

- خواهش می کنم.

به رفتنش نگاه کردم. همون لحظه یکی کنار گوشم گفت:

- خوشگله، نه؟

از ترس رومو برگردوندم به طرفش. صورتامون فقط یه بند انگشت با هم فاصله داشت.

- واي ترسيدم، اين چه طرز برخورده؟

بعد با يه پوزخند بهش گفتم:

- خوبه والا، اگه همه خواننده هاي ما بخواد مثل تو خودشونو گم كنن و انقدر بي ادب باشه دنيا گلستون ميشه. اصلا تو از ادب چيزي مي دوني؟ بعدشم به تو چه كه من دارم با كي حرف مي زنم يا دارم به كي نگاه مي كنم.

خودم مي دونستم خيلي تند رفتم. سهيل تمام صورتش از عصبانيت قرمز بود، فقط يه جواب كوتاه داد كه انتظارش رو نداشتم رو داد.

حيف كه مهموني، وگرنه...

بعدشم راهشو كشيد رفت سمت آشپزخونه.

آقاي همتيان به بچه هاي گروه گفت:

- بچه ها بياين اين طرف ما جوونا كنار هم باشيم.

بعدش همه به سمت چپ سالن كه خيلي ديد نداشت حركت كرديم، چون ديرتر از همه بلند شدم وقتي رسيدم يه راحتي دو نفره بود كه روش سهيل نشسته بود و دو مبلي تك نفره هم كنارش بود كه رو يكيش سپهر نشسته بود و يكي ديگه خالي. من به راحتي اي كه سهيل نشسته بود نزديك تر بودم، ولي نمي خواستم كنارش بشينم كه با صداي سپهر كه گفت:

- سايه خانم بياين اين جا بشينين.

رفتم رو مبل كناريش نشستم ديدم كه سهيل داره با حرص بهم نگاه مي كنه. از موقعي كه اون جا نشستم سپهر مادام به من مي رسيد. برام ميوه تخمه مياورد و بهم مي گفت:

- اين جا راحت باشيد تو رو خدا.

چون دو طرفم برادران رستگاري بودن و رو به روم دخترا با بقيه پسرا بودن و چون حرف نمي زدم سپهر فكر مي كرد راحت نيستم. با صداي سپهر كه گفت:

- شما هميشه انقدر كم حرفين؟

جواب دادم:

- تقريبا، ولي كم حرف كم حرف هم نيستم.

ديدم سهيل كه قبلش با يكي از پسرا كه ميشد برادر آقاي موسوي از بچه هاي گروه داشت حرف ميزد و ديد منو سپهر داريم حرف می زنيم حواسش كاملا سمت ماست. با اين كه نمي دونستم چرا حرص مي خوره ولي رو به سپهر كردم و گفتم:

- آقاي رستگاري شما هم به موسيقي روي آوردين يا شغل ديگري دارين؟

- نه، راستش من مدت زيادي نيست كه از المان برگشتم. راستش من دندانپزشكم.

طوري كه سهيل بشنوه گفتم:

- اوه پس شما با اين حساب بايد گفت شما با برادرتون غير از يه كم شباهت چهره هيچ شباهتي ندارين، درسته؟

- نمي دونم، راستش اكثرا همينو ميگن.

اونم درباره من پرسيد كه داشتم جوابشو مي دادم كه صداي سهيل اومدكه به من نگاه مي كرد و مي گفت:

- بچه ها ديگه بسه اين همه حرف زدين فكتون از جا درميادا! نظرتون چيه يه كاري كنيم...

كه سپيده از اعضاي گروه كه دختر خوبيم بود با ناز گفت:

- واي سهيل جان چي بهتر از اين كه تو برامون بخوني. هوم، بچه نظرتون چيه؟

سهيل يهو گفت:

- نه بابا چي ميگي؟! اصلا حرفشم نزن.

صداي بچه ها ميومد كه مي گفتن سهيل اذيت نكن اون دفعه كه خوندي.

منم فكر كردم داره ناز مي كنه و نمي خواد جلو من زودي بگه آره داره ميگه نه، گفتم:

- من فكر كنم آقاي رستگاري به خاطر حضور من نمي خوان بخونن يا دارن واقعا ناز مي كنن.

كه بچه ها گفتند سهيل بخون تا خانم بهرام پور نگه تو ناز مي كني يا به خاطر حضور اونه. سهيل كه حرف من براش بد تموم شده بود گفت:

- مي خونم، ولي فكر نكنم كسي كه نخواد بخونه واسه حضور غريبه هاست.

بعدشم شروع كرد خوندن. با اين كه منو غريبه گفته بود و ازش كه بدم ميومد شدت بيشتري پيدا كرد و رومو سمت سپهر كردم كه محو من بود. بهش يه لبخند زدم كه به خودش اومد و خودشو بهم نزديك كرد و در گوشم آهسته گفت:

- از سهيل دلگير نباش، ته دلش هيچي نيست.

بعد از خوندن ديگه من تا آخر مهماني با سهيل همكلام نشدم، عوضش با سپهر خيلي دوستانه حرف مي زديم. سپهر واقعا قلبي بزرگ داشت. درباره كاراش توضيح داد، از خودش تو المان گفت، از خانوادش و در تمام اين مدتي كه باهام حرف ميزد به ندرت پيش ميومد كه مستقيم تو چشمام نگاه كنه يا يه شوخي بي مزه كنه. به حد تعادل برخورد كرد كه واقعا از يه پسري كه به كشور آزاد رفته بود بعيد مي بود. برعكس سهيل كه وقتي راه مي رفت حرف ميزد تمام با غرور و تكبر مي بود.

مامان كه آماده نشسته بود بابا بگه بريم رو به من كه تازه كنارش نشسته بودم گفت:

- سايه مامان برو آماده شو كه كم كم مي خوايم بريم.

بلند شدم رفتم تو اتاق مانتومو پوشيدم و چادرم را سرم انداختم. از در كه اومدم بيرون سهيل از در آشپزخونه اومد بيرون و اومد سمتم و گفت:

- خوبه جلو مردم جانماز آب مي كشي جاي ديگه تورت رو واسه پسراي مردم پهن مي كني! معلومه ديگه، تا يكي يه آدمي رو مي بينه كه پول داره شغل خوبيم داره چرا ناز و كرشمه نياد واسش كه دل ساده پسر مردم رو نبره!

- اوه بابا، يواش يواش، چي ميگي برای خودت؟! حرف دهنتو بفهم. هي من هيچي نمي گم هي تو بيشتر به من گير ميدي. اه، ديگه شورشو درآوردي.

بعدم با عجله رفتم سمت مامان و گفتم:

- مامان بريم ديگه.

توی راه برگشت به قدری فکرم مشغول بود که از حرفای بابا و مامان هیچی متوجه نشدم. سهیل دیگه از حد خودش گذرونده بود و این برای منی که هیچ وقت به پسرا رو نمی دادم خیلی سنگین تموم شده بود. همیشه بین خودم و جنس مخالف حریم خاصی می ذاشتم ولی سهیل این حریم رو برداشته بود. با صدای بابا از فکر و خیال اومدم بیرون و پرت شدم به دنیای واقعی.

- سایه جان مهمونی به شما خوش گذشت؟

توی دلم گفتم: "آره اگه حرفای گل پسر رستگاری رو می شنیدی می فهمیدین چقدر خوب بوده!" ولی ترجیح دادم این حرفا همون توی دلم باشن.

- بله بابا خیلی خوب بود، مخصوصا که با بچه ها بیشتر آشنا شدم هم با خودشون و هم با خانواده هاشون.

- نظرت راجع به خانواده ی رستگاری چیه؟

- به نظرم سهیل هیچ شباهتی به خانوادش نداره. اصلا این دو تا برادر زمین تا آسمون با هم فرق می کنن!

- دخترم دیدم سپهر کنارت نشسته بود و باهات صحبت می کرد. دوست دارم بدونم راجع به چی حرف می زدین.

با این حرف بابا سیخ نشستم. دعا می کردم فقط چیزی از نگاه های آتشین سپهر متوجه نشده باشه.

- هیچی بابا، یه سری حرفای ساده در مورد درس و رشته ی تحصیلیش گفت، آخه من ازش پرسیده بودم مثل برادرش به موسیقی علاقه داره یا نه؟

انگار با این حرفم خیال بابا راحت شد. با خودم گفتم: "اون جور که سپهر نگاه می کرد فکر کنم آبروم جلوی همه رفته باشه." تا رسیدن به خونه دیگه حرفی زده نشد و من باز شروع کردم به فکر کردن در مورد رفتارای این دو تا برادر.

***

مهمونی ها و دوره های خانوادگی بین بچه های گروه هم چنان ادامه داشت. توی این مدت تقریبا بین گروه جا افتاده بودم و مثل سابق احساس غریبی نمی کردم، البته خداییش بچه ها هم رفتار خیلی خوبی داشتن که این مورد توی صمیمی شدنم با اونا تاثیر خیلی خوبی داشت. اون جا همه با هم راحت بودن. با این که بین بچه های گروه هم پسر بود و هم دختر، ولی هیچ وقت به خاطر تفاوت جنسیت اختلافی بین بچه ها پیش نیومد. تنها موضوعی که آزارم میداد رفتار خصمانه ی سهیل بود. کوچک ترین حرکاتمو زیر نظر داشت و تا با یه پسر هم کلام می شدم طعنه ها و نیش و کنایه هاش شروع میشد. اون روز بعد از تمرین از بچه ها خداحافظی کردم و برای گرفتن ماشین از استودیو خارج شدم که بلافاصله رو به روی در با سپهر مواجه شدم. خیلی مودبانه سلام کرد و منم بعد از دادن جواب با یه عذرخواهی کوتاه خداحافظی کردم که گفت:

- راستش من اومده بودم که با شما صحبت کنم.

از این حرفش خیلی تعجب کردم، چون من با اون ارتباطی نداشتم و دیدارهامون محدود به همون دوره های خانوادگی بود.

- بفرمایین من گوش می کنم.

- فکر می کنم این جا درست نباشه، اگه اجازه بدین بریم یه جای آروم و خلوت.

- ببخشید ولی پدر و مادرم اطلاعی ندارن. بهتر بود اول هماهنگی می کردین.

- موردی نداره من صبر می کنم شما با خانواده تماس بگیرین و اطلاع بدین.

راستش توی رودربایستی موندم. نمی دونستم چی بگم، برای همین موبایلمو درآوردم که با خونه تماس بگیرم، اما همون موقع سهیل بیرون اومد و ما دو تا رو کنار هم دید و این یعنی بدترین بدشانسی برای من.

- به به برادر عزیزم، پارسال دوست امسال آشنا! از این طرفا.

- اومده بودم خانم بهرام پور رو ببینم.

- عجیبه، این روزا سر خانم خیلی شلوغ شده خبریه؟

با تعجب به سمتش برگشتم و گفتم:

- متوجه منظورتون نمی شم.

- میشی، خوبم میشی. خانم بهتره دست از این کارات برداری.

اومدم جوابشو بدم که سپهر خیلی محکم گفت:

- بس کن سهیل، احترام خودتو نگه دار. من با ایشون کار داشتم و بدون هماهنگی اومدم الان هم ازشون خواهش کردم با خانواده تماس بگیرن و اطلاع بدن.

- تو گفتی و منم باور کردم!

- برام مهم نیست.

- خواهش می کنم بس کنین، دیگه من میرم خونه. خداحافظ.

- صبر کنین سایه خانم، من می رسونمتون.

- ممنون آقا سپهر، خودم میرم این جور بهتره. برای کسی هم سوءتفاهم پیش نمیاد.

- لطفا با من بیاین، موضوعی هست که باید بهتون بگم.

دیدم زشته بیشتر از این تعارفش رو رد کنم، برای همین برخلاف میلم قبول کردم که برسونتم سهیل هم فقط یه گوشه ایستاده بود و با همون پوزخند مسخره ما رو نگاه می کرد. منم بدون این که بهش توجهی کنم. رفتم سمت ماشین سپهر خودشم جلوتر از من راه افتاد و در جلوی ماشین رو برام باز کرد. با یه تشکر کوتاه نشستم. خودشم سریع سوار شد و ماشین رو به حرکت درآورد تا نیمه های راه هر دو ساکت بودیم، برای همین گفتم:

- سپهر خان قرار بود به من موضوعی رو بگین.

- بله، راستش نمی دونم باید از کجا شروع کنم. راستش واسم یه کم سخته که بخوام درباره ی این جور مسائل صحبت کنم.

نفس عمیقی کشید و شروع کرد.

- همه چیز از اون روزی شروع شد که صبح ماشین سهیل خراب شد، چون قرار بود شب همه جایی بریم خیلی از این موضوع عصبی شده بود، واسه ی همین قرار شد بعد از کارش ما بیایم دنبالش. وقتی رسیدیم در استودیو سهیل رو دیدم که کنار یه خانم محجبه و یه آقا ایستاده. نمی دونم سهیل چی گفت که هر دو برگشتن طرف ماشین ما و نگاه من به دو تا چشم افتاد و...

انگار خیلی براش سخت بود که ادامه بده. چند لحظه سکوت کرد و دوباره گفت:

- از همون لحظه اسیر شدم.

با شنیدن حرفش یخ کردم. این چی می گفت تنها موضوعی که من درباره ش فکر نمی کردم علاقه و این جور چیزا بود و حالا توی بدترین شرایط سپهر بحث رو پیش کشیده بود اومدم حرفی بزنم که نذاشت.

- صبر کن، قبل از این که چیزی بگی خوب فکر کن. من قصد بدی ندارم. از همون بار اول از تو خوشم اومد و می خواستم بیشتر بشناسمت که آشنایی خانوده هامون با هم این فرصت رو بهم داد. هر بار که می دیدمت بیشتر از شخصیت خوشم میومد و حالا با تمام وجودم می خوام ازت خواستگاری کنم.

با شنیدن حرفش یخ کردم. این چی می گفت؟ تنها موضوعی که من درباره اش فکر نمی کردم علاقه و این جور چیزا بود و حالا توی بدترین شرایط سپهر بحث رو پیش کشیده بود. اومدم حرفی بزنم که نذاشت.

- صبر کن، قبل از این که چیزی بگی خوب فکر کن. من قصد بدی ندارم. از همون بار اول از تو خوشم اومد و می خواستم بیشتر بشناسمت که آشنایی خانواده هامون با هم این فرصت رو بهم داد. هر بار که می دیدمت بیشتر از شخصیت خوشم میومد و حالا با تمام وجودم می خوام ازت خواستگاری کنم.

با این حرف آخرش کلا هنگ کردم. این دیگه واقعا خارج از تصورم بود. سپهر خیلی سریع پیش رفته بود، حداقل من این جور فکر می کردم. انقدر از حرفاش توی شوک رفته بودم که حرفم نمیومد. سپهر که دید سکوتم خیلی طولانی شد ماشینش رو یه گوشه نگه داشت.

- سایه خانم؟ سایه؟ چی شد؟ ناراحتت نکردم؟

لبامو تکون می دادم ولی هیچ کلمه ای ازشون خارج نمی شد. بیچاره ترسید. سریع از ماشین پرید بیرون و چند لحظه بعد با یه بطری آب برگشت. بطری رو گرفت طرفم و ازم خواست بخورم. با خوردن آب تازه تونستم نفس حبس شدم رو آزاد کنم.

- ببخشید سایه خانم، مثل این که خیلی بد موضوع رو عنوان کردم. فکر نمی کردم این کار تا این اندازه سخت و مشکل باشه.

- خواهش می کنم همین جا تمومش کنین. من هر چیزی رو تصور می کردم جز این چزی که الان گفتین.

- ولی من که حرف بدی نزدم! در کمال صداقت دارم ازتون خواستگاری می کنم، این که دیگه جرم نیست!

- نه سپهر خان من آمادگی این یکی رو ندارم، خواهش می کنم همین جا منو پیاده کنین.

- بهتر نیست به جای این کارا مثل دو تا آدم عاقل با هم صحبت کنیم؟

دیدم زیاد هم بیراه نمی گه، ولی من حرفام و کارام دست خودم نبودن. اولین باری بود که همچین پیشنهادی رو داشتم و به نظر خودم این که بخوام هول بشم و توی حرف زدن کم بیارم طبیعی بود.

- خواهش می کنم، من الان وضعیت مناسبی ندارم. بزارید توی یه موقعیت مناسب درباره اش صحبت کنیم.

- من فقط خواستم تو در جریان باشی، من با خانوادم راجع به این موضوع صحبت کردم. مامان هم قراره با مامان شما تماس بگیره و ازشون اجازه ی خواستگاری بخواد.

مخم سوت کشید. این تا کجا پیش رفته بود!

- ببخشید سپهر خان، شما با خودتون چی فکر کردین که تا این جا جلو رفتین؟! من همان الان از موضوع باخبر شدم اون وقت شما با خانواده قراره خواستگاری هم گذاشتین؟

- من قصد توهین یا چیز دیگه ای رو نداشتم، فقط خواستم همه چیز طبق اصولش پیش بره.

با خود گفتم: "عجیبه! با این که مثلا تحصیل کرده ی خارجه ولی هنوز اون طرز فکر سنتیش رو حفظ کرده." از این موردش واقعا خوشم اومد ولی نباید کوتاه میومدم. من این چیزا رو هنوز واسه خودم زود می دونستم. تازه داشتم وارد بیست سالگی می شدم و خیلی جا داشتم.

- ببینین آقا سپهر، همون طور که خودتون گفتین بهتره منطقی باشیم. من تازه داره بیست سالم میشه، نمی خوام خودمو درگیر این چیزا کنم.

- مطمئن باشید منم مزاحمتی براتون ایجاد نمی کنم.

- ولی ناخواسته پیش میاد. من نمی خوام وارد مسائل عاطفی بشم. درسم هنوز مونده، کلی دیگه جا دارم.

- راجع به پیشنهادم خوب فکر کن. من همین الان ازت جواب نمی خوام، بذار با هم بیشتر آشنا بشیم. برای همین خانواده ها رو در جریان گذاشتم، نمی خواستم به خاطر دیدارامون مشکلی داشته باشیم.

فکر بدی هم نبود. نهایتش این بود که آخرش می گفتم نه.

با ترمز ماشین از فکر خارج شدم. رسیده بودیم خونمون. خواستم پیاده بشم که با کشیده شدن گوشه ی چادرم ایستادم. سپهر بود که اونو توی دستاش گرفته بود.

- سایه خواهش می کنم خوب فکر کن.

من سرمو پایین انداخته بودم. با صدای آرومی خداحافظی کردم که دوباره با شنیدن اسمم برگشت.

- بله؟

- به من نگاه کن.

سرمو گرفتم بالا. از چشماش صداقت می بارید.

- قول بده به حرفام فکر می کنی.

چی می تونستم بگم؟ توی بد وضعیتی گیر کرده بودم، فقط تونستم با گفتن یه باشه ازش خداحافظی کنم و برم سمت خونه. سریع در رو باز کردم و پریدم داخل. مثل همیشه فکر می کردم کسی خونه نیست، واسه همین همون جور که به در تکیه داده بودم سر خوردم و پایین نشستم. حس می کردم تمام انرژیم ته کشیده. با شنیدن صدای پا یه لحظه ترسیدم، ولی چند لحظه بعد با دیدن مامان که گوشی تلفن دستش بود و با لبخند داشت منو نگاه می کردم. تازه موضوع واسم جا افتاد.

با دیدن مامان تازه از شوک اون حرفا بیرون اومدم.

- چی شده دخترم؟ چرا رنگت پریده؟

به مامان که داشت با نگرانی به طرفم میومد نگاه کردم. نمی دونستم بگم به مامان یا نه.

- چیزی نیس مامان، فقط سرم یه کم گیچ رفت.

مامان با شک نگاهم کرد.

- مطمئنی؟

سعی کردم به چشماش نگاه نکنم.

- آره مامان، خوبم.

از جام بلند شدم به طرف اتاقم رفتم. نگاه مامان که به من بود رو حس کردم، ولی توجهی نکردم و وارد اتاقم شدم. بدون عوض کردن لباسم خودمو رو تخت پرت کردم. عجیبه، هیچ حسی نسبت بهش نداشتم. پس بدون هیچ فکر کردنی چشمامو روی هم گذاشتم و به خواب عمیقی فرو رفتم.

با صدای آلارم گوشی از خواب پریدم. هر چی فحش بود به طرف پشت خطی دادم. نگاه به ساعت کردم. اوه! چقدر خوابیده بودم، کسی هم بیدارم نکرده بود.

شماره ناشناس بود. با شک جواب دادم.

- بله؟

- ...

سکوت بود حرف نمی زد.

- بله بفرمایین؟

یه چند ثانیه صبر کردم دیدم نه جواب نمی ده.

- مردم آزار!

قطعش کردم. هر چی فحش بود نثار خودش و جد و آبادش کردم. از جام بلند شدم. حسابی گشنم بود.

بعد از این که دست و صورتمو شستم به طرف آشپزخونه رفتم. غذا واسه من مامان کنار گذاشته بود .گرمش کردم و منتظر موندم تا گرم شه بخورم. صدای هیچ کس نبود، به احتمال زیاد بیرون بودن.

بعد از غذا خوردن نشستم سر تمرینات، ولی خیلی زود حوصلم سر رفت. می خواستم کامپیوترمو روش کنم که دیدم گوشیم داره چراغش روشن خاموش میشه.

اه، یادم رفته از رو بی صدا بیرونش بیارم. رفتم گوشی رو برداشتم. مامان بود.

- بله؟

- سلام دخترم، چرا گوشیتو برنمی داشتی؟

- سلام مامان، ببخشید رو بی صدا بود. کاری داشتین؟

- آره دخترم، غذا واست گذاشتم برو بخور.

- مرسی مامان، خوردم. شما کجایین؟

- ما رفتیم با بابات خونه یکی از همکاراش، شاید دیر بیایم. توام مواظب خودت باش. درا رو قفل کن.

بعد از کلی از توصیه های مادرانه گوشی رو قطع کرد.

می خواستم دوباره گوشی رو بذارم اون ور که تو دستم گوشی لرزید. نگاه به صفحه گوشی کردم دیدم همون شماره س.

- بله؟

سکوت!

دیدم نه، بازم این قصد جواب دادن نداره.

- مرض داری؟

خواستم قطعش کنم که...

- الو.

چقد صداش آشنا بود.

- بله، بفرمایین؟

- نشناختی؟

- نه متاسفانه.

- سهیلم.

اوف، باز که اینه! چقدر صدا عوض شده بود. انگار توی خیابونه، چون صدای ماشین میومد.

- بله، بفرمایین؟

- من... من...

سکوت کرد. منتظر ادامه حرفش بودم، ولی چیزی نگفت.

- ببینین من کلی کار دارم «از بی کاری داشت مثلا حوصلم سر می رفت!» نمی خوای حرف بزنی تا برما!

- می تونم الان ببینمتون؟

- چی؟

- کارتون داشتم، می خواستم ببینمتون.

- همین جا حرفتونو بزنین می شنوم.

- باید حضوری بگم.

- پس بفرمایین.

- گفتم باید حضوری ببینمتون. یه ساعت دیگه جلوی ... می بینمتون. خداحافظ.

بوق بوق بوق. دیوونه قطعش کرده بود. "چه مغروره! حقشه که سر کارش بذارم و نرم اون جا!"

ولی چی کارم داشت؟ داشتم از کنجکاوی می ترکیدم. برم یا نرم نه نرم نه برم. اه خب چی میشد همین جا پای تلفن بهم می گفت؟!

آخرش از دست این کنجکاوی کار دست خودم می دادم. تا به خودم اومدم جلوی در رستوران با پنج دقیقه تاخیر وایساده بودم.

عینک آفتابیمو به چشمم زدم و به طرف در رستوران حرکت کردم. به دور و برم نگاه کردم خبری ازش نبود. یه لحظه صورتم گر گرفت از عصبانیت. حتما سر کارم گذاشته. من خر رو بگو که چه با اشتیاق اومدم که آقا چی کارم داره! با صدای کسی به خودم اومدم.

- خانم سایه؟

به گارسون با تعجب نگاه کردم. این اسم منو از کجا می دونه!

- بله؟ بفرمایید؟

- بفرمایید از این طرف.

دنبالش راه افتادم. رستورانش جوری بود که هم حیاطش میز گذاشته بودن، هم داخل خود رستوران. خود حیاط هر میزی داخل یک اتاقک سر پوشیده بود. جالب بود تا حالا همچین رستورانی نیومده بودم. به طرف یکی از همون اتاقا رفت و در چوبی آن را کنار زد. واو! چه جالب درش هم چوبی بود مثل کلبه. به داخلش سرک کشیدم کسی نبود.

- بفرمایید الان تشریف میارن؟

منظورش به کی بود!

با تردید رفتم داخلش. داخلش هم خنک بود. شکل و ظاهرش شبیه یه کلبه کوچیک بود که دور تا دورش متکا بود. جالبیش این جا بود که اصلا میز و صندلی به کار نبرده بودن تمام طولش رو با یک قلیچه پوشانده بودند، این جور که به نظر می رسید دست باف بود. با صدای باز شدن در کلبه به طرف در برگشتم.

- سلام.

سهیل بود که با لبخند داشت نگاهم می کرد. چه خوش تیپ هم کرده بود خودشو! بوی عطر خوش بوش به مشامم رسید. چقدر عطرش خوش بو بود. اسم عطرش چی بود؟ ای خدا! آهان یادم اومد Idylle یادمه یه بار که رفته بودم عطر فروشی از این عطر خوشم اومد، ولی چون گرون بود نخریدمش. خوش به حالش. عینک آفتابی بزرگ زده بود به صورتش تا معلوم نشه که خودشه. شهرت هم واسه خودش بد دردیه! حتی عینکش هم گرون قیمته valentino بود.

- چیه؟ خوشگل ندیدی؟

"ایش اینم چه خودشو می گیره!" یه چشم غره حسابی بهش رفتم تا حساب کار دستش بیاد. اومد رو به روم نشست. عینکشو از چشماش برداشت.

- جواب سلام واجبه ها.

رو دادم بهش پرو شده.

- گیرم علیک، زود باش کارتو بگو من عجله دارم باید برم.

- اول بذار چیزی بخوریم بعد.

- وقت واسه این چیزا زیاده، بعدا هم می تونین چیزی بخورین.

- مثل این که خیلی عجله دارین، باشه.

بعد از کمی مکث گفت:

- ببین سایه، من ...

- سایه خانم!

- خب حالا چه فرقی داره. ببین سایه خانم من نمی ذارم داداشمو بدبخت کنی. اون الان چشمش کوره نمی فهمه چی کار می کنه، شما باید بهش جواب منفی بدین.

خود به خود یکی از ابروهام بالا رفت از گستاخی و مغروری این پسر.

- و اگر ندم چی؟

یه نیشخندی زد که دندونای صافشو به رخم کشید.

- مطمئنا شما خوشحال نمی شین که عکسای کپی شدتون رو پخش کنم؟

اخمام تو هم رفت. "این دیوونه شده! کدوم عکس منظورشه؟" فکرمو به زبون آوردم.

- کدوم عکس؟!

- عکسی که با هم نشستیم الان.

اه از نهادم دراومد. من چه ساده گول خورده بودم و اومده بودم سر قرار! نگو که این نقشه ریخته برام حسابی. با عصبانیت بلند شدم که برم.

- بشین، هنوز صحبتام تموم نشده.

- من با توی روانی هیچ حرفی ندارم.

- صبر کن. الان بیرون خیلی شلوغه، همه دیدن منو. الان همه خبرنگارا پشت درن می خوان ببینن با کی قرار داشتم.

رنگم مثل گچ سفید شد، پاهام سست شد و خود به خود روی زمین نشستم.

نفسم گرفت. خود به خود دستامو مشت کردم. کاش انقدر زور داشتم که لت و پارش می کردم. "اون چی کار می خواست بکنه؟ چرا این کارا رو با من می کنه؟ چرا از من متنفره؟" توی یه لحظه از جام بلند شدم و رفتم به طرفش. با تعجب نگاهم کرد. رو به روش وایسادم با نفرت نگاهش کردم. دستمو بلند کردم و تق یه سیلی محکم زدم به صورتش. حالا دلم خنک شد. اون که انتظار همچین حرکت رو از من نداشت، دستش رو با تعجب روی صورتش گذاشته بود و با چشمای گرد شده نگاهم می کرد.

- دیگه نمی خوام نه تو رو ببینم، نه داداش عنترت. هر دو تاتون از زندگیم برین بیرون. دیگه نمی خوام حتی واسه یه لحظه شما رو ببینم.

رنگ چشماش تغییر کرد، اونم داشت با تنفر نگاه می کرد.

- همچین تحفه ای هم نیستی، ولی انتقام این سیلی ها رو ازت می گیرم. مطمئن باش.

با تحقیر نگاهش کردم و رفتم به طرف در کلبه. معلوم بود که بیرون شلوغ بود. مطمئنا خودش خبر کرده بود. در کلبه رو باز کردم و سریع از اون بیرون اومدم. وای چقدر جمعیت وایساده بود! همه داشتن نگاه می کردن. عینک بزرگم رو قبلش به چشمم زدم تا نشناسن منو.

- سایه صبر کن.

همون جور وایسادم، ولی به طرفش نگاه نکردم. همه ساکت داشتن نگاه می کردن. چی می خواد بگه؟!

- دوستت دارم و می دونم هم که تو هم منو دوست داری.

با وحشت به طرفش برگشتم. همه هورا می کشیدند و از ما دو تا عکس می گرفتند. یه برق نفرتی تو چشماش بود. پس انتقامشو گرفت، خیلی پست بود.

با دو رفتم به طرف در رستوران و سریع یه تاکسی گرفتم تا کسی نشناستم. با استرس به اطرافم که کسی نیومده باشه دنبالم که خوش بختانه نه. هر چی فحش زیر لبم بود بهش نسبت می دادم. "چقدر از این پسره متنفر بودم. نکنه همه منو شناخته بودن همه؟ نکنه عکسام پخش شده باشه؟" وای سر درد گرفتم از این همه نکنه ها. "ای خدا حالا چی کار کنم؟"

- خانم رسیدیم.

پول تاکسی رو حساب کردم و پیاده شدم. "حالا چه جوری به بابا بگم آخه؟" به آهستگی وارد خونه شدم. همش فکر می کردم بابا اینا می دونن و الان دعوام می کنن. خوبه که تا شب نیستن که بفهمن حالم خرابه. مستقیم به طرف اتاقم رفتم و بدون این که لباسامو عوض کنم روی تخت خودمو پرت کردم. نزدیک یه ساعت بود که تو فکر بودم، با صدای زنگ گوشیم به خودم اومدم. یه نگاه به شماره کردم.

اه باز که خود سهیله! "دیگه چی کارم داره؟ بهتره از همین الان جوابشو ندم، پررو شده."

تماس رو رد زدم و گوشی را روی بی صدا گذاشتم. "آخ که چقد گشنمه." دستی به شکمم کشیدم. اول رفتم لباسامو عوض کردم. یه تی شرت و یه دامن کوتاه تا زانوم پوشیدم. "آخیش راحت شدم." بعدش با سرعت به طرف آشپزخانه رفتم. نگاه کردم اول که چی داریم. اه غذای مورد علاقه من نبود، ولی کاچی به از هیچی. غذاها رو از یخچال بیرون آوردم. سردش رو بیشتر از گرم کردنش دوست دارم. هر چند اگه الان مامان این جا بود کلمو می کند که چرا غذا رو گرم نمی کنم و می خورم. یه لبخند گله گشاد زدم به خودم و شروع کردم به خوردن. آی کیف میده الان مامان بیاد منو ببینه دارم غذای سرد می خورم.

دیگه تقریبا نصف بشقاب غذامو خورده بودم که با صدای زنگ در غذا تو گلوم پرید. با فکر این که مامان اینان زوری غذاها رو گذاشتم تو یخچال تا مامان نبینه که غذای سرد خوردم. بعد رفتم طرف آیفون و بدون این که ببینم کی پشت دره در رو باز کردم. زودی رفتم دست و صورتمو شستم و به استقبال بابا و مامان وایسادم. "چقدر امروز مهربون و حرف گوش کن شدم من."

همین که در باز شد لبمو باز کردم که سلام کنم بهشون که با دیدن سهیل خود به خود دهنم بسته شد و با تعجب نگاهش کردم.

- سلام.

تازه با صداش به خودم اومدم. "اون این جا چی کار می کرد؟!"

فکرمو بلند گفتم:

- تو این جا چی کار می کنی؟

یک تای ابروشو داد بالا و گفت:

- جواب سلام واجبه ها.

- علیک. خب حالا بگو این جا چی کار می کنی؟ تا جایی که یادمه شما آدرس خونمونو بلد نبودین.

یه نگاه بهم کرد و گفت:

- میشه برین لباس درست بپوشین؟ اونم اون که یه دختر مجرد با یه پسر مجرد تنها یه کم ناجور نیست؟

بعدش یه نیشخندی بهم زد. تازه نگاهم به لباسام افتاد، رنگم پرید. سریع با دو رفتم به طرف اتاقم، از همون ورش هم چند تا فحش زیر لبی بهش دادم، چند تا نفرین هم همراهش البته فکر نکنم نفرینام بگیرتش. یه لباس پوشیده انتخاب کردم و سریع پوشیدم به همراهش یه شال روی سرم انداختم و رفتم بیرون اتاق.

دور و برم رو نگاه کردم که کجا رفته این آقا، که دیدم در کمال پررویی خودشو دعوت به نشستن کرده.

از این همه وقاحت تعجب کرده بودم، ولی ترجیح دادم ساکت بمونم تا زودتر حرفاشو بزنه و بره. اگه با این وضعیت مامان و بابا هم سر می رسیدن صورت خوشی نداشت. یه نفس عمیق کشیدم و با اعتماد به نفس جلو رفتم روی مبل رو به روش نشستم و زل زدم به صورتش و خودمو آماده ی شنیدن حرفاش نشون دادم، ولی انگار اونم خیال حرف زدن نداشت. یه کم که گذشت گفتم:

- سهیل خان نمی خواید بگید دلیل این حضور بی موقعتون چیه؟

اول به یه پوزخند مسخره مهمونم کرد و گفت:

- می دونی وقتی امروز رسیدم خونه چی فهمیدم؟ یه موضوع خیلی جالب، کلی خندیدم.

- حرفتو بزن، انقدر حاشیه نرو.

- سپهر مسئله ی خواستگاری از تو رو با خانوادم در میون گذاشته و ازشون خواسته با پدرت صحبت کنن.

ماتم برد. سپهر گفته بود می ذاره تا فکرامو بکنم و بعد از این که ازم جواب گرفت جریانو به خوانوادش میگه، ولی انگار اونم زرنگ تر از این حرفا بود. اصلا این دو تا برادر لنگه ی هم بودن.

- اما ...

- حرف نزن، فقط گوش کن. سایه خانم نمی ذارم سره داداشمو کلاه بذاری و به خاطره لج و لج بازی با من زندگیه اون بیچاره رو هم خراب کنی. واسه ی من کاری نداره که بخوام آبروتو ببرم. فکر کنم تا الانشم نشونت دادم که چقدر توی این زمینه موفقم. پس بهتره به زبون خوش این موضوعو تمومش کنی.

- ترمز کن سهیل خان، همین جوری میگی و میری. برادرت از من خواستگاری کرد من همون موقع جوابشونو دادم، ولی از من خواستن بیشتر روی این موضوع فکر کنم. در ضمن، فکر نکنم این مسئله اصلا به شما مربوط بشه.

- هه، با خودت چی فکر کردی خانم؟ همین حالا زنگ می زنی به سپهر و جوابتو میدی.

- تو کی هستی که بخوای منو تهدید کنی؟ همین الان از خونمون برو بیرون، وگرنه ...

- وگرنه چی؟ می خوای به پلیس زنگ بزنی؟ این جور بدتر آبروی خودت میره. کاری رو که بت میگم و انجام میدی. دوست دارم قبل از این که برسم خونه زنگ زده باشی. فعلا بای.

همین، رفت. خیلی راحت اومد دستور داد، خرد کرد، له کرد و رفت.

به قدری درگیر حرفاش بودم که متوجه اومدن بابا و مامان نشدم. با شرمندگی بلند شدم و سلام کردم. سعی کردم جلوشون عادی باشم، ولی خود به خود ذهنم درگیر حرفای سهیل بود. راست می گفت راحت می تونست با آبروم بازی کنه. اون قدر مغرور و پست بود که به خاطر خودش هر کاری رو انجام می داد. با صدای زنگ تلفن از فکر و خیال بیرون اومدم و پریدم سمت تلفن، اما قبل از من مامان گوشیو برداشته بود.

- بفرمایید؟

- ...

- سلام خانم رستگاری، احوال شما؟ خوب هستید؟

- ...

- خواهش می کنم، سلام می رسونن.

- ...

یه لحظه احساس کردم مامان جا خورد، ولی سریع به خودش مسلط شد.

- راستش من یه کم شوکه شدم. فکر نمی کردم همچین چیزی رو بخواید بگید.

- ...

- بذارید موضوعو با خودش و پدرش در میون بذارم.

- ...

- باشه حتما. خدا نگه دار.

فکر کنم توی همین مدت ده بار مردم و زنده شدم. کاملا پیدا بود برای چی تماس گرفتن. مامان برگشت طرف من و بابا و گفت:

- خانواده ی رستگاری از سایه برای سپهر خواستگاری کردن.

- چی؟!

صدای بابا بود که با تعجب سوال می کرد.

- هیچی، دارم میگم که خانواده ی راستگاری از سایه خواستگاری کردن.

- آهان، خب حالا واسه کی؟

- گفتن فردا شب میان.

- چه زود!

این حرف یههویی از دهنم در رفت. مامان با تعجب به طرفم برگشت.

- چی زود؟

- هیچی، الکی گفتم. من رفتم اتاقم استراحت کنم.

- باشه عزیزم، برو.

به سمت اتاقم حرکت کردم. خیلی حرصم گرفته بود از سپهر. حس می کردم به تصمیمم احترام نذاشته بود. من که ازش مهلت خواسته بودم فکر کنم. هر دو برادر لنگه همن، هر دو غد و مغرور!

خودمو پرت کردم رو تخت و یه نگاه به گوشیم انداختم. یه میس کال با یه پیام. نگاه کردم شماره سهیل بود. "اوف این دیگه عجب کنه ای بود!" حتما خبر داشته که سپهر میاد خواستگاری. پیام رو باز کردم نوشته بود.

- اگه حتی فکر جواب مثبت به سرت بزنه مطمئن باش انتقام می گیرم ازت.

"هه این دیگه چه خوش خیال بودا. فکر می کرد می تونه همه کار که دلش خواست انجام بده. مگه شهر هرته!"

فکرم کشید به فردا شب که چی کار کنم یا نکنم. یه لحظه یه فکر شیطانی اومد تو مغزم. "چطوره برا رو کم کنی که شده با سهیل جواب مثبت بدم به سپهر. وای نه، چقدر خنگی تو به خاطر یه بچه پاپتی بیام آیندمو خراب کنم؟"

بهتره بخوابم تا فکرای بدتر تو سرم نیفته ساعت رو تنظیم کردم واسه فردا و دوباره سر جام خوابیدم.

با صدای مامان بیدار شدم.

- سایه، سایه بیدار شو. کشت ساعت خودشو از زنگ زدن.

با سرعت سر جام نشستم.

- چـی؟ وای دیرم شد.

با سرعت از تخت پایین پریدم. فرصت نشد تختمو مرتب کنم گذاشتم واسه بعد. مسواکمو زدم و یه آبی به صورتم زدم.

بدون خوردن صبحانه به طرف در رفتم.

- سایه صبر کن، بیا با ماشین بابا برو.

- باشه مامان سویچ.

مامان سویچ را از روی عسلی برداشت و به طرفم پرت کرد.

- مرسی.

سریع سوار شدم و با سرعت قورباغه ای به طرف دانشگاه حرکت کردم.

امروز چقدر کلاسا خسته کننده بود. خدا رو شکر سهیل هم امروز نیومده بود، حوصله اون یکی رو هم نداشتم. همش فکرم مشغول امشبه. با این که گفته بودم به خاطر لج نمی خوام ازدواج کنم، ولی بدجور خوره به جونم افتاده که همین کار رو بکنم. برای این که فکرمو آزاد کنم رفتم بازار یه کم بگردم. یه دستبند خوشگل نظرمو جلب کرد. گوشه گوشه دستبند گل رز خوشگل به رنگ فیروزه ای بود. یه ذره روی دستم امتحانش کردم. به دست سفیدم میومد. پولشو حساب کردم و اومدم بیرون.

دوباره شروع کردم به گشتن .یه صندل خوشگل دوباره نظرمو جلب کرد، فقط رنگش یه کم جیغ بود. به طرف فروشنده برگشتم و گفتم:

- ببخشید خانم این سندله رنگ بندی هم داره؟

- کدومش عزیزم؟

رفت به طرف ویترین با دست اشاره کردم به قرمزه.

- اون قرمزه که پاشنش تخته.

- آهان اونو میگی، آره عزیزم یه دقیقه صبر کن تا برم بیارمش.

بعد دو دقیقه برگشت.

چند تا رنگ نشونم داد. به نظرم رنگ مشکیش خوشگل تر بود. دو دل بودم آبی بخرم یا مشکی که فروشنده کمکم کرد.

- به نظر من چون پاهاتون سفیده اون مشکی بیشتر سفیدی پاهاتونو نشون میده و خوشگل ترتون می کنه.

- مرسی. چند میشه بدم خدمتتون؟

با لبخند گفت:

- قابل نداره.

- مرسی، بفرمایین.

- ... تومان. مبارکه.

از مغازه زدم بیرون. اینم از کفش. دوباره راه افتادم شماره مامان تو گوشیم روشن خاموش میشد.

- الو مامان؟

- کجایی دختر؟! زود باش بیا دیگه. تا چند ساعت دیگه مهمونا میان.

- باشه مامان یه کم خرید داشتم الان می یام

- باشه عزیزم، مراقب باش.

- چشم مامان. قربانت.

بعد از کلی خرید کردن سوار ماشین شدم و حرکت کردم به سمت خانه. پاهام دیگه حسابی درد گرفته بود، ولی کلی کیف کردم. می ارزه!

خریدامو برداشتم و با یه دستم دنبال کلید خونه گشتم. بعد کلی گشتن پیداش کردم در رو با پام هل دادم و وارد حیاط شدم. فکر کنم مامان به باغچه آب داده، چون یه بوی خنکی ازشون میاد و همشون یه خورده نم دارن.

وارد هال شدم. مامان تو آشپزخونه بود.

- مامان من اومدم.

از همون جا داد زد.

- خسته نباشی دخترم، زودی برو آماده شو که الان میان مهمونا.

- باشه مامان.

به طرف اتاقم رفتم. زودی وسایل رو یه گوشه گذاشتم و سریع رفتم حمام. بعد یه حمام حسابی مونده بودم چی بپوشم با کلافگی مامان رو صدا زدم.

- مامــــان؟

مامان اومد دم اتاق.

- چیه دخترم؟

با اخم گفتم:

- چی بپوشم؟

- وا! من چه بدونم! یکی بپوش دیگه.

- مامـــان! بگو دیگه!

اومد به طرف کمدم. یه کم گشت یه لباس مجلسی به رنگ آبی انتخاب کرد.

- این چطوره؟

با خوشحالی گفتم:

- مرسی مامان، همین خوبه.

با حوصله لباسمو پوشیدم، یه کم آرایش ملایم کردم. جوراب شلواری به رنگ مشکی هم پام کردم تا پاهام لخت نباشه، یه کت هم روش شالمو که امروز از بازار خریده بودم روی سرم انداختم. وسوسه شدم دمپایی و دستبندمو هم بپوشم.

دلم یه جوری میشد. "اگه نقشم بگیره محشره، حسابی می زنم تو پر سهیل پسره! از خود راضی حالا فکر کرده چون خودش ازم بدش میاد باید من ازش خوشم بیاد! ایـــــش، واقعا که!"

دوباره یه نگاه به دستبند کردم و اون رو از جعبه بیرون آوردم و سریع به مچ دستم بستمش تا نخوام وسوسه شم که اونو بیرون بیارم. سریع از اتاق بیرون رفتم.

مامان تا چشمش به من افتاد یه نگاه به سر تا پام انداخت و یه لبخند گوشه لبش اومد.

- ماشاا... به دخترم، قربونش برم بزنم به تخته.

یه کم ضربه زد به کابینت آشپزخونه.

- خیلی خوشگل شده.

با اعتراض گفتم:

-ااا، مامان کجاش انقدر خوشگلم؟!

- تو خودت که نمی دونی عزیزم، اطرافیان که می دونن خوشگلی یا نه! حالا زودی برو چای درست کن الان مهمونا میان.

همون موقع بابا هم وارد شد. یه نگاه به من کرد و لبخند زد.

- به به عروس خانم.

با شرم گفتم:

- ااا، بابا جون!

بلند خندید.

- حالا دیگه دخترم از من خجالت می کشه؟!

- نه بابا، این چه حرفیه؟

خریدا رو داخل آشپزخونه گذاشت و رفت به سمت دستشویی، منم رفتم کمک مامان تو آشپزخونه. از صبح که کمکش نبودم الان برم یه کمکی بهش بکنم. میوه ها رو داخل جا میوه ای گذاشتم. استکان و نعلبکی رو داخل سینی گذاشتم و اون رو روی میز گذاشتم. هنوز یه نیم ساعتی تا اومدن مهمونا بود رفتم به طرف اتاقم و یه کم روی تخت دراز کشیدم .حوصلم سر رفته بود حسابی.

با صدای در از جا پریدم. پنجره اتاقم رو به حیاط پشتی بود و اصلا دید نداشت به در که ببینم کی اومده.

صدای تعارف کردن بابا اومد که داشت دعوت می کرد بیان داخل. از صدای بیرون مشخص شد که خودشونن. دست و پام می لرزید. خود به خود یه جورایی احساس ترس می کردم. از سهیل مطمئنم. وارد بد بازی ای می شدم، ولی چی کار کنم، منم مثل اون غد و لجباز و اهل انتقام گرفتن بودم. البته بعضی از دوستام که روحیه منو می دونستن بهم می گفتن نه به اون شعر گفتنات نه به این انتقام گرفتنات. اصلا با هم جور نیست!

با صدای در اتاق از جا پریدم، چون حسابی تو فکر فرو رفته بود.

مامان بود.

- سایه چی کار می کنی دختر؟ زود باش بیا که مهمونا اومدن، زشته تو اتاق موندی. بیا یه سلام و احوال پرسی باهاشون بکن.

- به چشم مامان، الان. شما بفرمایین.

- باشه، زود بیا.

- باشه چشم.

با استرس رفتن مامان رو نگاه کردم. از جام بلند شدم و رفتم به طرف در اتاقم. دستگیره در رو گرفتم یه بسم ا... زیر لب گفتم و رفتم بیرون.

چون یه ذره در سالن بلند گذاشته بودن باید یه ذره پامو بلند کنم تا برم داخل. اون لحظه هم از بس فکرم مشغول بود و حواسم همش به رو به رو یعنی چهره خشمگین سهیل بود که نگاهم به پایین نبود. همین که داخل سالن شدم یه سکندری خوردم، ولی زود خودمو جمع و جور کردم. وای حتما همه متوجه شدن و آبروم رفت! وقتی سرم رو آوردم بالا هیچ کس متوجه من نبود خوشبختانه، ولی وای چرا این سهیل داره با تمسخر نگام می کنه! "مردشورتو ببرن. برو عمتو مسخره کن پروو! خب آدم حواسش نیست، تو باید بیای بخندی به آدم؟"

چه تیپی هم زده واسه خودش. یه پیراهن آبی کمرنگ و چسبون پوشیده بود که تمام هیکل ورزشکاریش رو به رخ می کشید. آستینای تنگشو دولا زده بود تا نصف آرنجش ساعت بند چرم و صفحه بزرگ هم دستش بود. موهاش به مد روز ولی مردونه بود. تقریبا تیپ اسپرت و مردونه زده بود، در عین حال سنگین و شیک بود چشمای مشکی نافذش رو دوخته بود به من. خندم گرفت. اون فکر کنم بیشتر از سپهر به خودش رسیده بود. متوجه خندم شد. با تمسخر یه پوزخند دیگه زد. بی خیالش شدم و رفتم جلو یه اهم اهمی کردم. همه نگاه ها به طرفم برگشت. وای مردم از خجالت. نگاه هاشون یه جور بود. مامان و بابای سپهر و خود سپهر و سهیل بودن، کس دیگه ای همراهشان نبود.

رفتم جلو خواستم دست خانم رستگاری رو بگیرم که خودش زودتر بلند شد و منو در آغوش گرفت و یه بوسه روی سرم زد. زود خودم رو از آغوشش کشیدم بیرون. یه جوری بود، همش شرم داشتم. رو به آقای سالاری کردم.

- سلام آقای سالاری.

- سلام دخترم. آقای سالاری چیه؟ بهم بگو پدر.

با سربه زیر گفتم:

- باشه آقا جون.

- آفرین دخترم.

رو به سپهر سلام کردم.

- سلام.

با استرس گفت:

- س... سلام.

این پسر چه قدر خجالتی بود. اون به نسبت سهیل تیپ رسمی تری زده بود. یه کت و شلوار طوسی رنگی پوشیده بود. هیکلی و چهارشونه بود و لاغر، ولی سهیل اندام درشت تر و صورت خوشگل تری از سپهر داشت. سهیل فکر کنم از لحاظ چهره به مامانش رفته بود، ولی سپهر به باباش. "ایـــی، من چقدر امشب هیز شدم!"

رو به سهیل یه سلام خشک و خالی کردم و رفتم که کنار مامان بشینم، ولی خانم سالاری از وسط راه گفت:

- دخترم دوست دارم پیش من بشینی.

به ناچار رفتم به طرفش که روی مبل دو نفره نشسته بود. "کنارش که سهیل نشسته، من چه جوری جا بشم آخه؟"

- سهیل مادر تو بلند شو برو اون جا بشین، این جا جای سایه جونه.

خندم گرفت. چقدر عصبی شده بود، ولی به احترام مادرش از جاش بلند شد. از کنارم که رد شد بازم اون عطر Idylle استفاده کرده بود. بوش به مشامم رسید یه نفس عمیق کشیدم و ...

یه نفس عمیق کشیدم و رفتم روی مبل کنار خانم سالاری نشستم. دستمو توی دستش قفل کرد و زیر گوشم گفت:

- تو عروس خودمی.

چشمام چهار تا شد. چی می گفتم بهش؟! من که هنوز جواب نداده بودم. "وای بعدا شرمندش نشم؟" من با صدای مامان به طرفش برگشتم.

- سایه جان مادر برو چایی بیار.

- باشه مامان، الان.

از روی مبل بلند شدم و رفتم به طرف آشپزخونه. لیوان چای ها رو با وسواس خاصی پرشون کردم. چای رو مامان درست کرده بود، ولی خب به نام من تموم میشد دیگه.

مامان چایی طعم دار استفاده کرده بود. از اون چای ها که خودشون طعم داشته بودن سینی رو دستم گرفتم. شالمو درست کردم و رفتم به طرف سالن. این دفعه مراقب پاشنه در بودم.

اول رفتم به طرف آقای رستگاری. با لبخند برداشت.

- مرسی دخترم.

فقط به یه لبخند اکتفا کردم و رفتم به طرف خانم رستگاری.

- چای خوردن از دست سایه یه لطف دیگه داره! مرسی عزیزم.

مونده بودم اول به سپهر بدم یا سهیل که یه فکری به ذهنم رسید. به طرف سپهر رفتم. با دستای لرزون چای رو برداشت. الانه که چای روی خودش بریزه! چقدر استرس داشت بدبخت.

بعد از سپهر رفتم به طرف بابا و مامان. آخر از همه رفتم به طرف سهیل. با لبخند ژکوندش داشت نگاهم می کرد. "بچه پررو بخند. نگاه کن الان چه جوری حالتو می گیرم!"

همین که خواست چای رو برداره سینی رو کشیدم عقب و رفتم روی مبل کنار خانم رستگاری نشستم. یه نیشخند هم کنار لبم بود.

- ااا سایه جان، چرا به سهیل تعارف نکردی؟

قبل این که سهیل حرف بزنه گفتم:

- مامان خودشون گفتن میل ندارن.

وای که چقد چهره اش خشمگین بود. حقشه بچه پررو!

دیگه بحث جدی شده بود. همه داشتن در مورد مراسمای این دوره حرف می زدد و در مورد مهریه که همه چی چشم و هم چشمی شده بود. همه تو بحث شرکت داشتن به جز من و سهیل و سپهر. انگار حرف اصلی فراموش شده بود .بعد فکر کنم یه چهل دقیقه آقای رستگاری گفت:

- از بس حرف زدیم که حرف اصلی فراموش شد!

بابا در ادامه گفت:

- اختیار دارین.

- خب غرض از مزاحمت که می دونین چیه، ما اومدیم سایه جون رو واسه پسرمون خاستگاری کنیم. خودتون که می دونین و می شناسین پسرم رو، ولی بازم اگه دوست داشتین یه تحقیقی هم کنین تا مطمئن بشین. در مورد مهریه و اینا ما حرفی نداریم، هر چی شما بگین همونه، فقط اگه اجازه بدین که سایه جون با سپهر با هم یه حرفایی بزنن.

- این چه حرفیه.

بابا رو به من:

- سایه دخترم آقا سپهر رو راهنمایی کن برین تو حیاط.

قبل این که من بلند شم خود سپهر زودتر بلند شد. "چقد این پسر هوله!" خندم گرفت.

به طرف حیاط راهنماییش کردم. با هم رفتیم به طرف باغچه. من روی لبه ی باغچه نشستم و اونم کنارم وایساد رو به باغچه.

اول من شروع کردم به صحبت.

- خب بفرمایین آقا سپهر.

- خب من... من...

- نمی خواد مقدمه چینی کنی، من منظورم چیز دیگه س. چرا این کار رو کردین؟ قرارمون چی بود؟ مگه من نگفته بودم بهم فرصت بده که فکر کنم...

وسط حرفم پرید و گفت:

- ببین سایه...

- سایه خانم!

با تعجب گفت:

- بله؟

- بهم بگو سایه خانم.

- آهان بله، ببخشید قصد جسارت نداشتم. ببینین سایه خانم، درسته کارم درست نبود ولی خب می تونین الان هر چقد دوست داشتین فکر کنین. منم هیچ اعتراضی نمی کنم.

زیر لب گفتم:

- آره از این کارت مشخصه.

- چی گفتین؟

- هیچی، با شما نبودم بفرمایین.

لب باز کرد که حرفشو بزنه که یهو در سالن به شدت باز شد. با ترس نگاه کردم سهیل بود که بیرون اومد از در سالن. هر دو با تعجب بهش نگاه کردیم.

گوشی رو دم دستش گرفت و رو به ما گفت:

-تلفن ضروری داشتم، شما بفرمایین.

با حرص نفسمو بیرون فرستادم.

"آره جون عمت؛ خواستی مچ ما رو بگیری که خیط شدی بیشعور.

- خب سایه خانم حالا شما بفرمایین. سوالی چیزی از من ندارین تا جواب بدم؟

مطمئنم که سهیل در حال گوش دادن به حرفامون بود، به خاطر همین با آرامش خاص خودم گفتم:

- اگه عروسی کردیم شما اجازه ادامه تحصیل و کار بهم می دین؟

چشمای سپهر برق زد.

- چرا که نه، شما فقط جواب مثبت بدین هر کاری دوست داشتین انجام بدین. دیگه چی؟

- من دوست دارم عقد و عروسی با هم باشه ،ولی باید تا چهار سالی صبر کنین تا لیسانسم تموم بشه.

- باشه اینم قبول.

- فعلا همینا. جوابتونو تا دو هفته دیگه میدم، باید فکر کنم.

- باشه خوبه. راستی، شما به چه چیزای بیشتر علاقه دارین؟ بیشترین سرگرمیتون چیه؟

- من از همه بیشتر به پیانو و شعر علاقه خاصی دارم.

با تعجب گفت:

- شعر؟

با ذوق ادامه دادم:

- آره، شعر چند تایی هم نوشتم از خودم. تا حالا نشون کسی ندادم، می خواین ببین؟

- چرا که نه، حتما. اگه نشونم بدین باعث افتخاره.

- چشم، قبل رفتن میدم دستتون ببرین همراهتون. فقط دوباره واسم برش گردونین.

از بس شوق بحث شعر داشتیم به کل حرفای اصلی یادمون رفته بود.

- یخ نبستین اون جا؟ بیاین تو دیگه!

وای که باز این خودشو پارازیت انداخت.

با هم به طرف سالن رفتیم همه با کنجکاوی نگاهمون کردن .بهشون اعلام کردیم که تا دو هفته دیگه اعلام می کنم.

یه ساعت دیگه نشستن. هر چی واسه شام تعارف کردیم نموندن. قبل رفتن دفتر شعرامو به سپهر دادم. سهیل با کنجکاوی داشت نگاه می کرد به دفتر. چشمش در بیاد ندادم.

دو روز دیگه مونده تا جواب بدم. تو این دو هفته به همه چیز فکر کرده بودم جز اون چیز. دو دل بودم که چی کار کنم. روی تختم نشسته بودم. یه دفتر جدید واسه شعرام گرفته بودم، من که نمی تونستم تا آوردن اون یکی دفترم صبر کنم. یاد یکی از شعرام افتادم که توی اون دفتر بود، چقدر دوستش داشتم. اون شعر رو از همه بیشتر تقریبا همیشه ورد زبونم بود. دست خطم بد نبود. یه چند مدتی کار کرده بودم تا یاد گرفتم. شعر رو تو ذهنم جمع و جور کردم روی دفتر بنویسم که گوشیم زنگ خورد.

- اَه، خروس بی محل.

نگاه به گوشیم کردم. اوف باز که شماره سهیل! "این دیگه واقعا شورشو درآورده." جواب رد دادم که بعد از چند ثانیه صدای پیام اومد نوشته بود.

- جواب بده، کار فوری دارم.

یعنی چی کارم داشت؟ پشت سر پیام خودش زنگ زد. یه کم صبر کردم با کنجکاوی جواب دادم.

- بله؟ بفرمایید؟

یه کم رسمی حرف زدم تا پی به کنجکاویم نبره.

- سلام.

اوف چه ضایع کردم سلام نکردم.

- سلام، بفرمایید؟

یه کم من من کرد.

- خب، می خواستم در مورد یه موضوعی باهات صحبت کنم.

- خب، بفرمایید.

- من دفتر شعراتو دیدم.

به معنای واقعی هنگ کردم. من که دست اون ندادم! هنوز تو شوک اولی بودم که...

- از یکی از شعراتون خیلی خوشم اومده، می خوام این دفعه اون ترانه رو بخونم و معرفیش کنم.

چی با شعر من می خواد بخونه. کدومش؟ فکرمو با صدای بلند گفتم:

- کدومش؟

- همون که اولش نوشته بودی، می خوای باور کنی یا نه.

- چی؟

این که شعر مورد علاقه ی من بود.

- چی شد؟ حرف بدی زدم؟

- نه، اگه اجازه ندم بخونیش چی؟

- به اجازه تو که نیاز ندارم، من این شعر رو از برم. الانم فقط زنگ زدم خبرت کنم که من تو استودیو هستم و دارم روی این شعر کار می کنم. اگه خودت با زبون خوش قبول می کردی اسمتو به عنوان شاعر میاوردم، ولی حیف خودت موقعیتت رو خراب کردی.

با عصبانیت گفتم:

- حسابتو می رسم، مطمئن باش کثافت.

گوشی رو با حرص قطع کردم. با چه جراتی بدون اجازه من داره از شعرام استفاده می کنه؟ احمق، بی شعور!

خلاصه هر چی فحش بلد بودم نثارش کردم. سریع مانتو و شلوارمو پوشیدم و رفتم بیرون. خدا رو شکر مامان نبود که این وقت روز بهم گیر بده کجا میری. یه تاکسی دربست گرفتم.

"بی شعور، اگه آبروتو نبردم اون جا. با من در میفتی؟ پس بچرخ تا بچرخیم جناب."

نزدیک استودیو پیاده شدم و رفتم داخل. چند باری که واسه تمرین اومده بودم دیگه همه جاش رو یاد گرفته بودم. چادرمو یه کم درست گرفتم سرم و سر به زیر با عجله رفتم به طرف اتاق تمرین صدا.

وارد اتاق شدم سهیل داخل اتاقک شیشه ای به و دو نفر دیگر بیرون اتاقک داشتن نمی دونم چی رو تنظیم می کردن. سهیل یه لحظه چشماش با دیدنم گرد شد. حتما فکر نمی کرد با این سرعت بیام. با التماس داشت نگاهم می کرد. فکر کنم یکی از اون آقاهایی که وایساده بودن مسئولش بود، چون داشت همه چی رو به سهیل تذکر می داد. خواستم حرف بزنم که صدام توی موسیقی که نواخته شد گم شد. چه قشنگ! همون جا روی صندلی نشستم. کسی متوجه من نبود. با صدای سهیل به خودم اومدم با شعر من داشت می خوند و چه قشنگ داشت اون رو می خوند. حیفم اومد الان برم اعتراض کنم پس صبر کردم تا کارش تموم بشه.

می خوای باور کنی یا نه

می خوام باور کنم هستی

یه جورایی تو رویای

همین که دل به من بستی

می خوام این مهر دیوونه

بمونه روی پیشونیم

بذار باور کنه دنیا

من و تو، تو یه زندونیم

دیگه خسته تر از اونم

بگم تنهام و می تـونم

نــه عشقم، من کم آوردم

سر از پامو نمی دونم

می خوام که فک کنی بچه م

بهانه گیرمو لج باز

تو این پایان بی رویا

خیـالـت باشه یک آغـاز

انقدر محو صداش بودم که به کل زمان و مکان از دستم در رفته بود. با تموم شدن آهنگ از جام بلند شدم و تشویقش کردم. وای! آبروم رفت. همه نگاه ها به طرفم برگشت. از بس تو حس آهنگ بودم.

همون مسئول رو به سهیل گفت بیاد بیرون انگار یه چیزی ناراضیش کرده بود. سهیل اومد بیرون و پشت به من وایساد. می دونستم به عمد این کار رو کرده تا نگاهش به نگاهم نیفته.

- خب سهیل جان تا این جا که خوب بوده، فقط...

- فقط چی آقای اعتمادی؟

- یه جای کار می لنگه.

سهیل کلافه چنگی توی موهاش زد. سهیل مغرور فکر نمی کردم توی کارش انقدر جدی باشه.

- خواهش می کنم آقای سهیلی، من چند روزه به خاطر این آهنگ خواب و خوراک ندارم، کلی کار کردم روش. خودتون هم می دونین این آهنگ رو بیشتر از اونا کار کردم.

اعتمادی با آرامش ادامه داد.

- می دونم پسرم. کار تو بی نقصه، فقط اگه این کار هم کنی که عالی میشه. مطمئنم از آهنگای دیگه ات معروف تر میشه.

- خب شما بگین چی کار کنم؟

-این آهنگ به نظرم دو نفره بیشتر بهش میاد، یه خانم و یه آقا.

سهیل با صدای بلندی گفت:

- چی؟!

کلافه ادامه داد:

- امکان نداره. من اگه بمیرم هم با یه خانم نمی خونم. اصلا حوصلشون رو هم ندارم.

تو دلم گفتم: "آره جون عمت، می بینم چقدر هم دوست دختر دور و برته." فکر کنم این فکر رو هم اعتمادی کرد چون خنده روی لبش بود.

- به هر حال خود دانی از من گفتن بود.

- یعنی چه خود دانی؟ پس من چی کار کنم؟

- برو یکی رو پیدا کن که با هم بخونین، در ضمن یکی رو هم پیدا کن که به صدات بیاد.

نفسشو کلافه بیرون فرستاد.

- و اگه نکنم؟

رک بهش گفت:

- قیدشو بزن پس.

دوباره عصبی چنگی به موهاش زد.

- حالا نمی شه یه کاری کنین؟

- نه همینی که گفتم. راستی این شعر از کیه؟

یه پوزخند زدم. حالا یاد نویسنده این شعر افتادن. سهیل من منی کرد و به طرف من برگشت. بدجوری تو منگنه گیر کرده بود، از همه طرف بهش می بارید. یه هو از دهنم در رفت.

- من.

همه نگاه ها به طرف من برگشت.

- سلام دخترم. معرفی نمی کنی؟

- سایه بهرام پور هستم.

سرشو تکون داد.

- خوش وقتم از آشناییت دخترم. این شعرت عالیه خیلی. فکر نمی کردم که یه دختر جوونی همچین شعری رو گفته باشه.

سرمو پایین انداختم و گفتم:

- شما لطف دارین آقای اعتمادی.

دوباره برگشت به طرف سهیل دم گوشش یه چیزی گفت که سهیل حسابی عصبی شد، ولی چیزی نمی تونست به اعتمادی بگه. یه دفعه با صدای بلندی گفت:

- من نمی دونم، هر کار دوس دارین انجام بدین، به من ربطی نداره.

بعد از این حرف بدون نگاه کردن به کسی از در بیرون رفت. این یهوییی چش شد؟ با تعجب به اعتمادی نگاه کردم. داشت با لبخند نگاهم می کرد. با خجالت سرمو پایین انداختم.

- خب دخترم یه کاری ازت می خوام، دوست دارم نه رو حرفم نیاری.

- اختیار دارین این چه حرفیه. من کی باشم که جرات کنم نه بیارم رو حرفتون.

- پس فردا ساعت نه صبح بیاین استودیو که بهتون میگم چی کار کنین.

- باشه.

بعد مکثی.

- پس با اجازتون من برم، فعلا.

- باشه دخترم، برو به سلامت.

با این که داشتم از کنجکاوی می مردم، ولی چی کار کنم، زشت بود نمی شد اصرار کرد که بهم بگه.

****

داخل خونه رفتم. بازم کسی نبود یعنی کجا رفتن این همه؟ گوشی رو با هزار بدبختی از توی کیف شلوغم در آوردم زنگ زدم به مامان گفت که رفتن خونه ی همکارا. اوف اینا هم که همش میرن خونه همکارا شب نشینی، منو دیگه چرا نمی برن؟ نمی گن حوصلم سر میره خونه تنهایی؟ واسه شامم نمی دونم چی بخورم. ای خدا!

برم یه چیز ساده درست کنم، بعدم به ادامه شعرام برسم. این سهیل از کار و زندگی منو انداخت. خوب شد نقششو خراب کردم نتونست شعرمو به نام خودش کنه. حقش بود. کنف شد. چقدرم حرص می خورد!

شام یه چیز مختصر واسه خودم درست کردم و خوردم. رفتم اتاقم دفتر شعر رو جلوم گذاشتم و شروع به نوشتن کردم، یه شعر جدید تو ذهنم اومده بود.

فهمیدم که مامان اینا دیر میان. ساعت رو کوک کردم واسه فردا. مسواکمو زدم و خوابیدم. خسته بودم. حسابی با فکر این که فردا اعتمادی چی کارم داره به خواب عمیقی رفتم.

با صدای زنگ گوشیم از خواب سریع بلند شدم. ساعت هفت بود." هنوز کلی مونده بذار یه چرتی بزنم." دوباره سرمو گذاشتم رو بالشت. چرت زدن همانا و به خواب رفتن هم همانا.

- وایـــی خدا دیرم شد.

ساعت هشت و نیم شده بود و من هنوز آماده نشدم. زود رفتم به طرف دستشویی دست و صورتمو شستم تا پف زیر چشمام بخوابه. بعد رفتم به طرف کمدم مانتو آبی با شلوار جینم رو بیرون کشیدم. شال آبیمم سرم کردم. کیف و چادرم رو به دست رفتم به طرف در سالن. مامان تو آشپزخونه بود متوجه من شد.

- سلام دخترم، صبحت بخیر.

- سلام مامان، خوبی؟ صبح تو هم به خیر. الان وقت ندارم توضیح بدم دیرم شده، اومدم همه چیو میگم.

- باشه دخترم، اشکال نداره. بیا یه لقمه نون و پنیر بخور بعد برو.

- نه مادر، دیرمه.

کفشای اسپرتمو به پا کردم و رفتم بیرون. سریع یه دربست گرفتم و رفتم به طرف استودیو.

دقیقا راس ساعت نه و بیست دقیقه رسیدم. از نگهبان سراغ دفتر اعتمادی گرفتم. بعد گرفتن آدرسش رفتم به طرف دفترش. از یه راهرو بزرگ گذشتم و رفتم سمت راست. روش با کاغذ سفیدی نوشته بود رسول اعتمادی. پس درسته.

یه نفس عمیقی کشیدم و در زدم.

- بفرمایین.

دستام می لرزید. چادرمو دوباره درست کردم و با یه تقه کوتاه دیگه وارد شدم.

دفترش یه کم کوچیک، ولی دلباز بود. مبلای مشکی اداری گذاشته بودن. یه عسلی بزرگ وسط مبل ها بود. یه نفر پشت به در روی مبلا نشسته بود نمی دیدم کیه. رفتم جلو و سلام کردم.

- سلام دخترم، دیر اومدی ناامید شدم گفتم حتما نمیای.

با شرمندگی گفتم:

- ببخشید آقای اعتمادی، خواب موندم.

- خواهش می کنم دخترم. بفرمایین بشینین.

به رو به روی همون مرد غریبه اشاره کرد.

رفتم نشستم رو به روش چشمام چهار تا شد. باز این جا چی کار می کرد؟ این با صدای سلام سردش به خودم اومدم.

- سلام.

اخم کردم و جواب دادم:

- سلام.

رومو برگردوندم به طرف اعتمادی.

- خب دخترم، گفتم بیای این جا تا یه تستی از صدات بگیریم.

- چـــی؟ تست واسه چی؟

- خب ما می خوایم ببینیم اگه صدات خوب باشه تو رو انتخاب کنیم که با سهیل همکاری کنی و بخونی.

- ولی آقای اعتمادی فکر نکنم من صدام خوب باشه، آخه تا حالا نخوندم!

- اشکال که نداره دخترم، این فقط یه تسته. اگه صداتون خوب باشه خودمون باهاتون تمرین می کنیم.

هم ذوق داشتم از یه طرف هم این که به بابام چیزی نگفتم، شاید بابا راضی نباشه.

- شاید بابام راضی نباشه.

- فعلا که یه تسته، اگه خوب باشه صدات خودم با بابات حرف می زنم.

نمی دونستم چی بگم، این یه موقعیت عالی بود واسه من، ولی فکر نکنم صدام خوب باشه. آخه هیچ وقت به خوانندگی فکر نکرده بودم. دو دل بودم. "ولش کن حالا یه امتحانی می کنیم. من که مطمئنم رد میشم از این تست، حالا چرا باید از الان نگران این باشم که شاید بابا اجازه نده و از این حرفا؟!"

- باشه آقای اعتمادی، من تست میدم.

یه نفس آسوده ای کشید. سهیل رو دیدم انگار ناراضی بود. یه اخمی هم کرده بود که نگو.

با بلند شدن آقای اعتمادی ما هم بلند شدیم همراهش.

- بیاین دنبالم بریم اتاق تمرین.

همراهش از اتاق بیرون رفتیم. سهیل انگار هیچ عجله ای نداشت.

آقای اعتمادی رو به سهیل گفت:

- تو سایه خانم رو ببر، من یه کار کوچیک دارم برمی گردم.

"اوف، منو با این غول بیابونی تنها گذاشت که چی آخه؟!"

با صدای محکم گفت:

- بریم. چرا خشکت زده؟

با خشم نگاهش کردم ولی چیزی نگفتم که پرروتر نشه. "پسره احمق، به من چه؟! از مسئولت شاکی باش پسره ی الدنگ.

همون جور که می رفت گفت:

- زیادی خوشحال نباش! مطمئن باش توی این تست رد میشی.

"اه اه، چه مغرور! فکر کرده که خودش بلده. حالا بر ضد تو هم که شده تمام سعیمو می کنم که بتونم. چی فکر کردی آقا سهیل؟! منو دست کم گرفتی پسره پررو!"

همون جا پشت در اتاق تست نشستم تا اعتمادی بیاد. سهیل هم اون ور تر وایساده بود. با صدای اعتمادی بلند شدم.

- چرا وایسادین این جا؟! خب برین تو دیگه.

بعد این حرف اول خودش رفت، بعد از اون من رفتم، پشت سرم هم سهیل اومد.

"وای چقدر این جا بزرگه!" چند ردیف صندلی گذاشتن تا پایین. وسط این صندلی ها یه راهرو بود به طرف یه سکوی گرد مانندی گذاشته بودن. نور افکنای خوشگلی هم بالای سقف گذاشته بودن که همه جا رو روشن کرده بود. دیواراش همه با چوب درست کرده بود.

- بسه دید زدن، زودتر برو جلو.

اه صدای سهیل بود که زد تو ذوقم. بی توجه بهش به راهم ادامه دادم.

اعتمادی داشت با یه نفر صحبت می کرد. فکر کنم در مورد من داشتن صحبت می کردن، چون یه بار اعتمادی برگشت و به من اشاره کرد. بعد چند دقیقه صحبت کردن به ما اشاره کرد که بریم جلو.

کنارش وایسادیم. با دستش اشاره کرد.

- ایشون آقای ابراهیمی هستن دخترم، قراره ایشون ازت تست بگیرن.

- سلام.

یه مرد نسبتا سی ساله ای بود قد بلند و نسبتا هیکلی به سنش نمی خورد که با این سن کم بیاد تست بگیره. یه حلقه سفید دست چپش بود که نشون میداد متاهله.

- سلام خانم بهرام پور، بیاین بالا تا ازتون تست بگیریم.

من و ابراهیمی با هم رفتیم به طرف سکو سهیل و اعتمادی ردیف جلو نشستن.

دست و پاهام می لرزید. چادرمو محکم گرفته بود. ابراهیمی متوجه استرسم شده بود.

- نترسین، فقط یه تسته. اگه تواناییش رو داشتین انشاا... که قبوله.

یه نیمچه لبخندی زدم.

- مرسی.

- خب شما بفرمایین روی این صندلی بشینین. متن آهنگ رو که حفظین.

- آره، شاعرش خودم بودم.

چشماش برقی زد. با خوشحالی گفت:

- آفرین، پس معلومه توی هنر خیلی استعداد دارین.

- مرسی.

- به دقت به حرفام گوش کنین! لازم نیست همه شعر رو بخونین، فقط یه بخش اول رو امتحان می کنیم. این قسمت رو که میگه:

می خوای باور کنی یا نه

می خوام باور کنی که هستی رو

یه خورده به صورت پایین بخون مثل من نگاه

و خودش شروع کرد به خوندن اون بخش. چه قشنگ می خوند. خودمم زیر لب باهاش همراه شدم.

یه چند بار دیگه خوندش و خودش رفت پشت پیانو یه ذره از آهنگ رو زد و گفت که کجاهای آهنگ کدوم بخش رو بخونم.

- خب آماده این تا شروع کنیم؟

چشمام رو بستم یه بسم ا... گفتم.

- آره.

با نواخته شدن پیانو بعد چند ثانیه شروع کردم به خوندن اول بخش یه کم صدام لرزید، ولی بعد دیگه تو حس آهنگ رفتم و فقط اون شعر تو ذهنم بود، نه به سهیل نه اعتمادی، به هیچ کدوم.

با تموم شدن اون آهنگ چشمامو باز کردم. وای فکر کنم خراب کردم، چون چیزی نمی گفتن. هر سه تا ساکت نشستن. نزدیک بود اشکم دربیاد. با تموم حسم خوندم، الانه که سهیل مسخرم کنه!

با صدای تشویق اعتمادی مات موندم به دستاش.

- آفرین دخترم، عالی بود.

- چی؟!

یه سهیل نگاه کردم. یه کم اخماش تو هم بود.

- دخترم تو تست موفق شدی، فقط شماره باباتو اگه زحمت کنی بدی ممنون میشم. می خوام باهاش حرف بزنم.

- جدی جدی قبول شدم؟

یه پوزخند اومد گوشه لب سهیل .حتما داره مسخرم می کنه که چه ذوقی دارم من، ولی برام اصلا مهم نیس مهم اینه که قبول شدم. سریع شماره بابامو دادم به اعتمادی گفت که شب با بابا صحبت می کنه.

آقای ابراهیمی جلو اومد.

- آفرین، عالی بود. مطمئنم که موفق می شین. انشاا... که تمرین کنین از اینم بهتر میشه.

- مرسی آقای ابراهیمی، شما لطف دارین.

- خواهش می کنم. انشاا... که دیگه دوباره ملاقاتتون می کنیم.

- نمی دونم والا، تا ببینم بابام چی میگه. اگه اون موافق باشه، آره.

- خوشحال میشم ببینمتون. خانومم هم همین جا کار می کنه، دفعه بعد که اومدین ملاقاتشون می کنین.

- حتما.

بعد مکثی گفتم:

- اگه دیگه با من کاری ندارین با اجازتون من برم خونه.

- نه به سلامت.

- خداحافظ.

از اعتمادی هم خداحافظی کردم و رفتم به طرف در. خوب حال سهیل رو گرفتم، حالش جا اومد. حتی نگاهش هم نکردم.

بعد از خداحافظی با نگهبان رفتم به طرف خیابون تا تاکسی بگیرم. اوف هیچ کدوم از تاکسیا به اون مسیر نمی خوردن، باید دربست بگیرم. به خاطر یه قدم راه باید کلی پول بدی. چه جوری آخه دلشون میاد این همه بگیرن؟!

با صدای بوق ماشینی رومو چرخوندم به طرف ماشین. برگشتم یه کادیلاک گرون قیمت داشت بوق میزد. عجب ماشینی، از تمیزی داشت برق میزد. "اینا رو نگاه، ما به خاطر یه تاکسی سه ساعته زیر آفتابیم اون وقت اینا تو همچین ماشینایی دارن کیف می کنن. هی خدایا شکرت!" با بوق دوباره ماشین به خودم اومدم. به دور و برم نگاه کردم. کسی که این جا نیس، پس داره واسه چی بوق می زنه؟ دستشو از شیشه ماشین بیرون آورد و به من اشاره کرد که برم به طرف ماشین.

"واه چه بی تربیت! این حتی زحمت به خودش نداد که از ماشین بیاد بیرون بی ادب، حقشه نرم."

بی اعتنا بهش رفتم اون طرف خیابون. مطمئنا از این مزاحما بود. "دیگه محل ندم خودش میره پی کارش، ولی کوفتش باشه همچین ماشینی زیر پاشه."

یه کم عقب تر وایسادم تا تاکسی بیاد. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که کادیلاک با سرعت نزدیک من وایساد. نزدیک بود زیرم بگیره. از ترس چند قدم عقب رفتم. قلبم داشت تو دهنم میومد.

شیشه رو پایین داد. سرمو یه کم زیر گرفتم تا هر چی فحشه به رانندش بدم.

- حواستون کجاس آق...

"ااا، این که سهیله!" از حرص نفسمو فوت کردم. پسره ی مزاحم هیچی حالیش نیست، نزدیک بود زیرم بگیره.

- وقتی ماشین بلد نیستی برو همون سوار دوچرخت باش.

کلافه میان حرفم اومد.

- من نیومدم با تو کل کل کنم، بیا سوار شو کار فوری باهات دارم.

مشکوک نگاهش کردم.

- چه کاری؟

- اه زود باش دیگه، نمی خوام که بخورمت. همچین تحفه ای هم نیستی! نترس کاری با سوسولا ندارم، می خوام صحبت کنم باهات در مورد کارمون.

راستش یه لحظه به من برخورد. منظورش چیه از این حرف که من سوسولم؟ بدون هیچ فکری سوار ماشین شدم تا دیگه بهم نگه سوسول.

واو داخلشو! چه خوشگل بود. از بیرون هم خوشگل تره. صندلیاش نرم و راحت بود.

- اگه دید زدنت تموم شده تا شروع کنم.

"اه این چقد ضدحال می زنه!" صاف سر جام نشستم و به رو به رو چشم دوختم. ماشین رو به حرکت درآورد. همین جور ساکت به رو به رو چشم دوخته بود. بوی عطرش محشر بود. بازم همون عطر استفاده کرده بود. عینک آفتابی مارک دارش به چشمش زده بود. مثل همیشه تیپ اسپرت. با این که قیافه و تیپش عالی بود، ولی اخلاقش گند بود.

- واقعا می خوای این پیشنهاد رو قبول کنی؟

"به تو چه مربوط آخه؟ مگه فضولی؟"

- آره، چطور؟

- چرا می خوای قبول کنی؟

- چون دلم می خواد، حرفیه؟

- نه، واسه من که مهم نیس.

"آهان بله، معلومه که چقد مهم نیس!" دوباره ادامه داد.

ماشین رو گوشه خیابان خلوتی پارک کرد و به طرف من برگشت. مستقیم تو چشمام نگاه کرد. "چه چشمایی داره این!"

- ببین خانم کوچولو، تو نمی تونی این کار رو انجام بدی.

- اون وقت چرا؟ چون تو داری میگی؟ ببین آقا پسر، این جا دیگه شما تصمیم گیرنده نیستین؛ خود اعتمادی انتخاب می کنه، تو هم اون جا هیچ کاره نیستی.

توی یه لحظه خیز برداشت به طرفم، محکم مچ دستمو بالا گرفت و فشار داد. اصلا نمی تونستم دستمو تکون بدم. هر چی تکون می دادم بیشتر فشارش میداد. وای خدا از درد داشتم می مردم. چه دست سنگینی!

- ببین خانم کوچولو...

- خفه شو، به من نگو خانم کوچولو. دستمو هم ول کن.

مثل این که بدتر عصبیش کردم، چون نفسای تند و داغش به صورتم می خورد.

- ببین دختر خانم، هر چی باهات راه میام مثل این که بدتر میشی! نذار کاری کنم که از کرده ات پشیمون بشی!

از ترس داشتم سکته می کردم. فکر کنم ساکت باشم بیشتر به نفعمه. "ای خدا حالا چه جوری از دستش راحت شدم؟ مثل این که خیلی عصبیش کردم. باید یه کاری کنم."

- ببینین آقای رستگاری، منم هیچ علاقه ای با همکاریت ندارم، ولی خودت باعثش شدی. اگه تو بدون اجازم نمی رفتی از شعرام استفاده کنی این اتفاقا نمی افتاد، پس الکی عصبانیتت رو سر من خالی نکن چون من بی تقصیرم.

مثل این که یه کم از حرفام روش تاثیر داشت، چون گره دستاش شل شد. از موقعیت استفاده کردم و سریع دستامو از دستای گرمش بیرون آوردم. خواستم در ماشین رو باز کنم که سریع قفل مرکزی زد. رنگم پرید. این چرا این جوری کرد؟ با ترس بهش گفتم:

- چرا در رو قفل کردی؟

یه گوشه از ابروش رفت بالا.

- می ترسی؟

- کی؟ من؟ از تو؟ عمرا!

خودشو کشید به طرف من. از ترس دوباره سعی کردم در ماشین رو باز کنم.

" خدایا غلط کردم دیگه سوار ماشین این نمی شم، تو فقط کاری کن که با من کاری نداشته باشه. خدایا کمکم کن."

با این که از ترس می خواستم گریه کنم، ولی خیلی سعی کردم جلو این حتی یه قطره هم نریزم. اگه ضعف نشون بدم بدتره.

- گفتم در رو باز کن!

- و اگه نکنم؟

- اگه نکنی... اگه نکنی...

موندم چی بگم بهتر دیدم که ساکت باشم.

- اگه حرفتو پس بگیری و بگی به اعتمادی که با من نمی خوای بخونی می ذارم بری.

- چرا خودت نمی گی؟

- فکر کردی نگفتم؟

- پس به من ربطی نداره، چون من دیگه چیزی نمی تونم بگم. برو دعا کن که بابام قبول نکنه.

دوباره برگشت به طرف جلو و مشتشو محکم کوبید به فرمون.

- لعنتی.

چنگی به موهاش زد و ماشین رو به حرکت درآورد.

- کــجا داریم میریم؟

- نترس کاریت ندارم. بشین سر جات تا عصبانی نشدم و کاری بدتر نکردم.

از ترس سر جام ساکت نشستم. به مسیر نگاه کردم. اوه! یه نفس آسوده ای کشیدم. داشت به طرف خونه می رفت، خدا رو شکر. تا رسیدن به خونه هر دو ساکت نشستیم. نه به اون دعوای اول نه به این سکوت آخر!

دم در خونه وایساد و قفل در رو باز کرد. سریع پیاده شدم از ماشین و در رو محکم بستم. می خواستم حرصمو سر ماشینش بیرون بیارم.

اونم به محض پیاده شدنم با سرعت ماشین رو به حرکت درآورد.

با شتاب وارد خونه شدم. در رو پشت سرم بستم و به در تکیه دادم. یه نفس آسوده ای کشیدم. دیگه تا یاد داشته باشم سوار ماشین این دیوونه نشم.

همین که وارد سالن شدم مامان خودشو بهم رسوند.

- سلام دخترم، کجا بودی؟ دیر کردی چرا؟

- سلام مامان، بذار اول یه نفسی تازه کنم، چشم حتما میگم بهت.

- باشه دخترم، بیا بشین تا من برم برات آب خنک بیارم.

روی مبل نشستم فکرم مشغول شب بود امشب شب سرنوشت سازی واسم بود، چون هم باید جواب سهیل رو می دادم، هم جواب بابا رو در مورد خوانندگیم.

- بیا دخترم، اینم آب خنک.

- مرسی مامان.

مامان روی مبل کناریم نشست.

- خب دخترم، حالا تعریف کن.

- مامان امروز رفتم استودیو.

- این که خبر تازه ای نیس، چند باری هم رفتی.

- آره مامان، ولی واسه تست خوانندگی!

- تست چی؟!

- خوانندگی!

- واقــعا؟

- آره مامان، واقعا. و تازه می دونستی که من واسه خودم شعر می نویسم؟ اون شبم که یادته دفتر شعرمو دادم به سپهر؟

- آره یادمه، خب؟

- خب به جمالت، اون شب هم سهیل رفته دفتر رو گرفته از سپهر یه شعرشو هم برداشته که بخونه، ولی سرپرستشون گفته که این شعر تنهایی نمی شه منو انتخاب کرده. امروز هم که تستشو دادم گفتن صدات خوبه.

- چه جالب، پس دخترمون هم شاعر شده واسه خودش و ما نمی دونستیم!

- مامان من کجام شاعره؟ تازه هنوز هیچی مشخص نیس. اگه بابا قبول نکنه منم نمی کنم.

- نه دخترم، پدرت آدمی نیس که بخواد به جای تو تصمیمی بگیره. می دونه که خودت آدم عاقلی هستی. حالا هم پاشو بیا کمکم غذا درست کنیم.

-و ایـــی مامان، من خستم!

- تنبلی بسه، بیا کمکم.

به زور از جام بلند شدم و رفتم به طرف آشپزخونه.

***

بابا خیلی وقته تو سالن نشسته، منم از استرس تو اتاقم نشستم. هنوز زنگ نزده اعتمادی. ناخنای کوچک شدم رو دارم از ته می کنمش با دندونام. اصلا دست خودم نیست، هر وقت استرس داشته باشم همین جوره!

نه من، نه مامان، چیزی نگفتیم به بابا. البته مامان می خواست بگه من نذاشتم.

با صدای زنگ تلفن خونه از جام پریدم.

رفتم یه کم لای در رو باز گذاشتم تا بشنوم.

- بله بفرمایین.

- ...

- بله خودم هستم، شما؟

- ...

- خوشبختم آقای اعتمادی، بفرمایین. چه کمکی از دستم برمیاد؟

- ...

- بله بله.

- ...

- این چه حرفیه، سایه خودش اختیارشو داره، من چرا باید با موفقیت سایه مخالفت کنم؟

بعد کمی مکث.

-فقط اگه امکانش هست یه چند باری همراه دخترم بیام اون جا تا از جاش مطمئن باشم.

- ...

- خواهش می کنم، مراحمین.

- ...

- خداحافظ.

نفس آسوده ای کشیدم. "قربونت برم بابا جون که انقدر روشن فکری." در اتاق رو آهسته بستم و رفتم روی تخت دراز کشیدم. تو فکر بودم که جواب سهیل رو چی بدم؟ فردا باید جوابشونو بدیم. اولاش فقط به فکر تلافی بودم، ولی الان اصلا نمی خوام زندگیمو به خاطر یه لجبازی به هم بریزم. باید از جنبه دیگه به سپهر نگاه کنم.

مامان بعد چند دقیقه در اتاقمو زد.

- بیا تو مامان، بیدارم.

آهسته در را باز کرد و اومد روی تخت کنارم نشست. بعد کمی سکوت.

- می دونم که حرفای بابات رو شنیدی، پس نیازی به گفتن حرفی نیست. امیدوارم تو این کارت موفق باشی و می دونم از پسش برمیای. از همون بچگی به شعر و هنر علاقه خاصی داشتی، به خاطر همین گذاشتیم بری رشته مورد علاقت. الان اومدم به خاطر این بحثا نه، خودت می دونی که فردا باید جواب قطعی رو بدم به خانواده رستگاری. تو این چند روز حرفی ازش نزدیم تا تو خوب فکراتو بکنی.

- می دونم مامان، مرسی. منم تو این چند روز فکر کردم.

- خوبه دخترم. زندگی شوخی بردار نیست، بحث یه عمر زندگیه. باید خوب فکراتو بکنی. بابات هم در مورد پسره تحقیق کرده همه ازش تعریف کردن و راضی بودن ازش، به خصوص بزرگه. می گفتن کوچیکه یه کم شیطونه، ولی این خدا رو شکر سر به زیره. همه قبولش داشتن.

"باید به مامان بگم که زنگ بزنه بهشون یه کم بیشتر مهلت بدن فکر کنم، ولی نه دیگه زشته. می شینم امشب خوب فکرامو می کنم. این جور هم که پیداست مامان هم راضیه."

- میگم مامان میشه امشب جواب ندم همون فردا بگم؟

- چرا نه دخترم، اگه هم می خوای تا بهشون بگم می خوای بیشتر فکراتو بکنی؟

- نه مامان، می خوام امشب یه کم جدی تر از اون روزا فکر کنم.

همون جور که به طرف در اتاق می رفت.

- باشه دخترم.

جدی جدی می خواستم به سپهر با یه دید دیگه نگاه کنم. یه کم عجیب بود برام! تا حالا هیچ وقت جدی بهش فکر نکرده بودم.

صبح با کلی سر درد و سرگیجه از خواب بلند شدم. تا دیر وقت داشتم فکر می کردم، آخرم بدون هیچ تصمیمی خوابیدم.

رفتم به طرف آشپزخونه. مامان توی هال داشت با تلفن حرف میزد. خیلی دلم می خواست بدونم با کیه، ولی حسابی گشنم بود. پنیر و عسل از یخچال بیرون آوردم و روی نون تست مالیدمش. بعد این که خوردم رفتم به طرف اتاقم. گوشیم داشت زنگ می خورد. یه شماره ناشناس. دیگه اول فکر کردم شاید سهیل باشه خواستم جواب ندم که منصرف شدم.

- بله؟

- سلام خانم.

- سلام، بفرمایین.

- دخترم شناختی؟ اعتمادیم.

- ببخشید آقای اعتمادی، خوب هستین؟

- مرسی دخترم، شمارتو از بابات گرفتم. گفتم با خودت صحبت کنم.

- خواهش می کنم، بفرمایین.

- فردا می تونین یه سر بیاین استودیو برای امضای قرارداد؟

با تعجب گفتم:

- قرار داد؟! به همین زودی؟!

- آره دخترم، تازه دیر هم هست. می خوایم زودتر این کار پخش بشه.

- باشه آقای اعتمادی. فقط چه ساعتی بیام؟

- ساعت یازده بیاین که خوبه، چون اکثر بچه ها هم هستن باهاشون آشنا میشی.

- باشه حتما.

- پس فعلا کاری ندارین؟

- نه مرسی، ممنون.

- خداحافظ.

- خداحافظ.

بعد از قطع گوشی با خوشحالی رفتم پیش مامان.

- مـــامـــان!

- چیه دخترم؟ خوشحالی!

- آقای اعتمادی زنگ زد.

- خب؟

- گفت فردا بیا تا قرارداد ببندیم. وای مامان خیلی خوشحالم!

- مبارکه دخترم.

- مرسی مامان.

- بعد بستن قرار دادت انشاا... یه جشن کوچولو بگیریم بین فامیل، این جوری دیگه به همه خبر دادیم.

- باشه مامان.

- راستی سایه، الان خانم رستگاری زنگ زد.

نیشم بسته شد و آروم سر جام نشستم.

- خب.

- می خواست جوابتو بدونه.

- اوه، حالا چه عجله ای داره این؟!

- این جوری حرف نزن زشته.

- راست میگم دیگه!

- خب چی بگم بهشون؟

- نمی دونم مامان، نظر شما چیه؟

- مهم نظر خودته عزیزم، تو الان یه دختر بالغی می تونی خودت واسه خودت تصمیمتو بگیری، ما که نمی خوایم زندگی کنیم.

- پس بابا!

- بابات هم نظرش مثل منه.

با خجالت گفتم:

- نمی دونم مامان، آدم خوبیه.

سکوت کردم. دو دل بودم.

- آهان، سکوت یعنی علامت بله دیگه! مبارکه دخترم، تصمیم خوبی گرفتی. سپهر آدم خوبیه، همه ازش تعریف می کنن. پس من برم خبر بهشون بدم!

سریع رفت پای تلفن. ولی من گیچ بودم تو اون لحظه دهنم بسته شد. نه می تونستم بگم آره، نه می تونستم بگم نه! ولی مامان فکر کرد این سکوتم جواب آره س.

- سایه.

- بله مامان؟

- خانم رستگاری گفت فردا شب میان این جا.

با تعجب گفتم:

- واسه چی؟!

- وا خب معلومه، واسه بله برون و حرفای آخر.

- مگه زنگ زدی؟

- وا! سایه همین الان جلوت زنگ زدم!

- مـــامــان! حالا چه عجله ای بود آخه؟

- عجله ی چی؟ بالاخره که باید زنگ می زدم.

بعد این حرف رفت به طرف آشپزخونه.

"یعنی من الان بهش جواب مثبت دادم؟" یه جوری بودم." توی اون لحظه چرا سکوت کردم؟ من که دیشب تو فکر جواب منفی بودم، پس چرا؟!؟

ولش کن من هر چی بیشتر فکر کنم سردرد بیشتری می گیرم. بهتره برم یه شعری بنویسم، بهتر از فکرای بی خود بود.

*****

صبح ساعت نه از خواب بیدار شدم. این دفعه از بس هیجانشو داشتم بدون زنگ خوردن گوشیم از خواب بلند شدم. سریع یه حموم ربع ساعته رفتم.

اتو رو زدم به برق. مانتو قهوه ای نخی رو از توی کمد بیرون کشدم، خیلی این مانتو رو دوست داشتم. بغل تکمه هاش گل های ریز ریز طراحی شده بود، یقه انگلیسی داشت که روی یقش هم طراحی شده بود. شلوار لی آبی رنگمو هم بیرون کشیدم. بعد از پوشیدن یه آرایش ملایم کردم، چادرم رو برداشتم و از اتاق بیرون رفتم.

مامان توی آشپزخونه بود.

- صبح بخیر، مامان.

- صبح تو هم بخیر. بشین صبحانه بخور که الان باباتم میاد.

- باشه.

بعد خوردن صبحانه همراه بابا حرکت کردیم.

با هم از در نگهبانی استودیو رد شدیم و رفتیم سمت دفتر اعتمادی، بعد از تقه ای که بابا به در زد وارد شدیم. تنها توی اتاق پشت کامپیوتر نشسته بود با دیدن ما از جاش بلند شد و به سمتمون اومد.

- سلام آقای بهرام پور، خوش اومدین. بفرمایین این جا بشینین.

- سلام، خواهش می کنم.

- سلام دخترم.

- سلام آقای اعتمادی.

- بفرمایید.

من و بابا روی مبل دو نفره کنار هم نشستیم و اعتمادی روی مبل رو به رومون.

- خب آقای ابراهیم پور دیدین این جا رو؟

- بله، قبلا هم یه بار اومده بودم.

- پس خوبه.

بعد سکوتی ادامه داد.

- دیروز گفتم که بیاین این جا واسه قرارداد. می خواین قبل بستن قراداد یه مطالعه ای روش بکنین؟

- اگه بدین ممنون میشم.

- یه لحظه.

از جاش بلند شد رفت به طرف میز و کشو رو عقب کشید، چند تا برگه از توی کشو بیرون آورد و دوباره برگشت سر جاش.

- بفرمایید.

بابا برگه رو برداشت و یه نگاهی توش انداخت.

- راستی آقای اعتمادی یه سوال داشتم.

- بفرمایید دخترم.

- به دانشگاهم که لطمه نمی خوره؟ من همه وقت نیستم برای تمرین.

- فکر اون جاشو هم کردیم. شما روزایی میاین تمرین که اون روز کلاس نداشته باشین. حالا روزایی هم که اجرا دارین ما خودمون با استادا صحبت می کنیم.

- مرسی.

بابا برگه را به طرف من گرفت. برگه را گرفتم و شروع به مطالعه کردم. همه چیزش عالی بود. با این که حقوقش یه ذره کم بود، ولی نوشته بودن با گذشتن مدتی از کارم حقوقش زیادتر میشه. واسه من که عالی بود. برگه رو گرفتم به طرف اعتمادی.

- بیا دخترم، یه مطالعه ای کن قبل امضا.

- این قرارداد تا وقتیه که این آلبوم کامل بشه، انشاا... بعد این آلبوم قرارداد دوباره می بندیم.

- باشه، موافقم. کجاشو امضا کنم؟

خودکار رو داد دستم و نشون داد که کجاها رو امضا کنم.

- تبریک میگم.

لبخند روی لبم اومد، خوشحال بودم. حتی تو خواب هم فکر نمی کردم بیام سراغ موسیقی. با این که از این کار خوشم میومد!

- بریم یه نگاهی به داخل استودیو بندازیم و با بچه ها آشنا بشیم.

- با اجازتون من باید رفع زحمت کنم، دانشگاه کلاس دارم.

- باشه آقای بهرام پور.

- سایه دخترم، آماده شدی زنگ بزن میام دنبالت.

- نه بابا، مزاحمتون نمی شم، با تاکسی برمی گردم.

- هر جور راحتی دخترم.

- پس فعلا.

با آقای اعتمادی رفتیم به طرف استودیو. این دفعه شلوغ تر از دفعه قبل بود، تقریبا یه پونزده نفری بودن توی سالن. هر کسی به یه کاری مشغول بود. خدا رو شکر سهیل این دفعه نبود، خیال منم راحت تر بود. برعکس اون کاری که ازم خواسته بود رو انجام داده بودم!

اعتمادی با همه بچه ها آشنام کرد. اسم همشون یادم نموند، فقط چند تایی. یکیشون بهار بود، همسر آقای ابراهیمی بود. از همون اول ازش خوشم اومد. شیطنت توی چشماش بود. قرار بود اون به من آموزش بده که بخونم. اعتمادی می گفت هنوز مسلط نیستی روش!

- میگم اشکال نداره سایه صدات کنم؟ تو هم بهم بگو بهار، این جوری راحت ترم.

- نه، چه اشکالی داره! بهار جان.

- ایول، حالا شد.

- چند سالته؟

- نوزده.

- منم بیست و یک سال. میگم واقعا این شعر از تو بود؟

- آره، بعضی موقتا برای دل خودم می نوشتم.

- خیلی قشنگه. بازم نوشتی؟

- آره، یه دفتر کامل.

- دفعه ی بعد میدی دستم تا بخونم؟

- آره، حتما. چرا که نه!

****

روی تخت دراز کشیدم. مراسم بله برون تموم شده بود. امروز سهیل نیومده بود! گفتن کار داشت. هه من که می دونم به خاطر چی نیومده بود. با این ازدواج مخالف بود. به درک، مهم خود سپهره. چقدر امشب خوش تیپ شده بود.

قرار عقد یه ماه دیگه گذاشتن.

نگاهی به دفتر شعرم کردم. لحظه ی آخر سپهر داد دستم، چند تا ایراداشو گفت که درستش کنم.

ولی یه چیزی عجیب بود! حرفی از این که دفتر رو به سهیل داده بود نزد! چرا نگفت پس؟!

فردا قراره اول برم یه سر به دانشگاه، این چند روز حسابی از درس عقب افتادم. خدا کنه فردا سهیل نیاد. می دونم چی کارش کنم. اگه اذیتم کرد میگم بهش که به سپهر خبر میدم.

یاد شب افتادم که در لحظه آخر سپهر با کلی من من کردن شماره ام رو ازم خواست. چقدر این پسر شرم داشت، برعکس داداشش!

صدای پیام گوشیم بلند شد. نگاه کردم سپهر بود. نوشته بود. فکر کردم زودتر از اینا پیام میده! چقدر جلو خودشو گرفته تا نده پیام خدا می دونه!

- سلام، بیداری؟

نمی خواستم سریع جواب بدم. بعد چند دقیقه جواب دادم.

- سلام. آره.

به ثانیه نکشید که گوشیم لرزید. خودش بود. دکمه سبز رو زدم و گوش دادم.

- سلام.

صدای نفساش از اون ور خط میومد.

- سلام.

- خوبی؟

- مرسی. شما خوبین؟

- شما؟

- پس چی؟

- بهم بگو سپهر، این جوری بیشتر دوس دارم.

- باشه آقا سپهر.

- آقا سپهر؟!

- اِاِاِ! پس چی دیگه؟

- سپهر خالی.

سکوت کردم.

- سایه.

- بله؟

- چی شد؟

- هیچی.

- باشه. داخل دفتر رو نگاه کردی؟

- داخلش؟! نه، چطور مگه؟

- هیچی، بعدا یه نگاه توش بنداز.

- باشه.

- اجازه میدی هر شب همین ساعت بهت زنگ بزنم؟

یه کم سکوت کردم.

- نمی دونم!

- خواهش می کنم، فقط در حدی که صداتو بشنوم.

بعد چند لحظه گفتم:

- باشه.

بعد چند لحظه که سکوت کرد.

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموشی

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است

وای خدا چه صدای آرومی و قشنگی داشت! چقدر به دل آدم می نشست صداش! فکر نمی کردم اهل شعر و این چیزا باشه!

سریع وارد کلاس شدم. یه نفس آسوده ای کشیدم. استاد هنوز نیومده بود. به اطرافم نگاه کردم، دیدم ندا روی صندلی یه ردیف مونده به آخر نشسته بود.

- به! سلام بی معرفت. پیدا نیستی دیگه! واسه ما کلاس می ذاری، آره؟

با خنده گفتم:

- سلام، خوبی؟ بابا اول صبر کن تا برسم بعد بیا دعوا!

- نه، من صبر...

این چرا چشماش گرد شده!

- ســـــایه! کوفتت بشه. چرا حلقه دستته؟ آهان، نکنه خبریه و ما خبر نداریم، هان؟

تا خواستم جوابشو بدم استاد وارد کلاس شد، زیر گوشش گفتم:

- بعدا بهت میگم.

- می دونم، نگی که کشتمت.

- هیس، الان استاد گیر میده.

همین که استاد از کلاس بیرون رفت، ندا شروع کرد به سوال کردن. ای خدا سرم رفت! از دست این دختر.

- ای خدا! ندا یواش تر سرم رفت. باشه عزیزم میگم بهت. همین دیشب نامزدی کردم. یه هویی شد. تازه نامزدی هم نگرفتیم، فقط یه بله برون ساده که کسی هم نبود.

- باشه، ولی من شیرینیشو می خوام، زود باش.

- باشه، چی می خوای بدم بهت؟

- اوم. یه شام مهمونت.

- باشه، چشم فردا شب خوبه؟

- آره، بایدم با نامزدت باشی، تنهایی قبول نیست.

- دیوونه! قراره از من بگیری، نه اون!

- همینه دیگه، از من گفتن بود.

- ای خدا از دست تو باشه، ولی قول نمی دم بهت.

- باشه حالا بریم یه چی بخوریم که من گشنمه.

- بریم.

- اون جا رو نگاه.

- کجا؟

- اون ور، سمت چپت.

- آهان، خب چیه؟

- چقدر دورش گرفتن! کاش منم روم میشد می رفتم ازش امضا می گرفتم.

- خلی تو ها! این چی داره که بری ازش امضا بگیری؟

- خوشگلی نداره که داره، صدا نداره که اونم داره.

- ول کن اونو، بیا بریم یه چی بخوریم.

****

خسته وارد خونه شدم. همیشه سه شنبه ها سخت ترین درسا رو داشتیم. فردا باید ندا رو به شام دعوت کنم، ولی چه جوری به سپهر بگم همراهمون بیاد؟ من که روم نمی شه باهاش حرف بزنم. ولش کن به ندا میگم که کار داشته نتونسته بیاد اون که چیزی نمی فهمه.

مثل دیشب راس ساعت یازده گوشیم زنگ خورد. چه قراری بسته بود به این ساعت یازده!

- سلام.

- سلام.

- خوبی؟

- مرسی. شما خوبین؟

- شما؟! مگه چند نفرم؟

سکوت کردم.

- تبریک میگم.

با تعجب گفتم:

- بابت چی؟!

- قرارداد.

- آهان، مرسی. از کجا فهمیدین؟

- خب معلومه سهیل امروز بهم گفت.

- آهان.

بعد سکوتی ادامه داد:

- یه درخواست دارم ازت، خواهشا نه نگو.

- بفرمایید، اگه تونستم حتما.

- فردا شب شام بریم با هم بیرون.

"وای چه بهتر از این، ولی نباید رو بدم."

- نمی دونم، باید فکرامو بکنم.

با خوشحالی گفت:

- باشه. ساعت چند خبرم می کنی؟

- خودت ساعت دو زنگ بزن.

- باشه، حتما. خب پس فعلا مزاحمت نمی شم. کاری نداری؟

- نه، مرسی. خداحافظ.

- راستی سایه.

- بله؟

- دوستت دارم.

قلبم تند تند شروع به زدن کرد! تا حالا هیچ کس انقدر رک بهم نگفته بود که دوستم داره! تماس خیلی وقت بود که قطع شده، ولی من هنوز گوشی دستمه. یه حس عجیبی داشتم. دوباره زدم تو فاز بی خیالی و خوابیدم. فردا کلی کار داشتم، صبح باید برم استودیو.

سوار ماشین بابا شدم و به طرف استودیو حرکت کردیم.

- باید یه ماشین واسه تو هم بخریم، لازمت میشه.

- نه بابا. همین یکی هم تقسیم میشه کرد، یه روز شما، یه روزم من.

بابام به حرفم خندید.

- ای پدر سوخته!

خندیدم و صدای ضبط ماشین رو یه ذره بلند تر کردم. صدای بهنام صفوی بود داشت شعر آرامش می خوند و واقعا هم به آدم آرامش می داد. چشمامو بستم و تو خلصه ی این آهنگ فرو رفتم.

- بریم دخترم؟

از حس آهنگ بیرون اومدم و به اطرافم نگاه کردم. کی به استودیو رسیدیم؟! از حالت گیچی در اومدم.

- بریم.

از در نگهبانی گذشتیم این دفعه مستقیم رفتیم داخل سالن. بعد از این که بابا خیالش راحت شد رفت. از این حس حمایت گری بابام خوشم میومد. سهیل هنوز نیومده بود. به بهار که کنارم وایساده بود گفتم:

- پس کی کارمونو شروع می کنیم؟

- الان شروع می کنیم. بذار اول سهیل برسه، تو ترافیک گیر کرده.

- اوف. اگه این ترافیک نبود مردا دیگه چه بهانه ای داشتن؟

بهار حرفامو شنید مثلا آهی کشید.

- اه، راس می گیا. مردا رو جون به جونشون کنی بازم بد قولن. آهان، ببین چه حلال زاده س، داره میاد.

به سمتی که بهار اشاره کرده بود نگاه کردم. راست می گفت سهیل بود. تو محل کار هم دست از تیپ زدن برنمی داره! چه حوصله ای داره این پسر به خدا! نزدیکمون وایساد یه لبخند شیطانی گوشه لبش بود. عجیب بود! خبری از انتقامش نبود. یعنی راحت قبول کرده بود همه اینا رو؟! همه بهش سلام کردن، ولی من رومو برگردوندم و بهش نگاه نکردم.

- سلام زن داداش، خوبی؟

زن داداش رو به عمد با صدای بلند گفت. وای خدا چقدر بی شعوره! آبرومو برد. یه لبخند نصفه نیمه ای زدم و بهش چشم غره رفتم. همه داشتن نگاهمون می کردن.

- سلام، شما خوبین؟

- مرسی، خوبم زن داداش.

ایش، پسره ی چندش. گیر داده به این کلمه زن داداش.

آقای اعتمادی برای این که این جو رو از بین ببره گفت:

- خب بچه ها، همه بریم سر کارمون که حسابی دیر شده.

بهار دم گوشم گفت:

- زن داداش؟! تو از کی زن داداش شدی که من خبر ندارم؟!

- خیلی وقت نیس، تازه نامزد شدیم.

- آهان، پس یه شیرینی راه افتاد.

ای بابا همه که شیرینی می خوان تا تقی به توقی می خوره!

- باشه. امشب قراره به دوستم شام بدم، شما هم دعوت.

یه دفعه بهار با صدای بلندی گفت:

- آخجون.

- هیس، یواش تر! بهار چه خبرته؟

- خوشحال شدم. پس من و شوهرم با هم میایم.

- یه دفعه کل اقوام رو بردار، باشه؟

- باشه. کاریت نباشه.

- روتو برم.

نزدیک دو ساعت داشتیم همین جور تمرین می کردیم. وای که چقدر سخت بود! همش ایراد می گرفتن. این سهیل بدجنس هم یه کم باهام همکاری نمی کرد مثلا باهاش همخوان بودم، پسره ی ... بزنم همون جا لت و پارش کنم.

با تموم شدن کار اعتمادی اومد کنارم.

- آفرین دخترم، عالی بود. با این که کلی کار داره روت، ولی برای بار دوم خوب بود. امیدوارم بهترم بشه.

- مرسی آقای اعتمادی.

- خواهش می کنم.

به طرف بهار رفتم شمارشو ازش گرفتم و گفتم که آدرس رستوران رو بهش خبر میدم.

*****

تو اتاقم نشسته بودم. دو دل بودم چه جوری به سپهر بگم که دوستامو هم دعوت کردم. بدبخت تو ذوقش زده بودم. قرار بود یه شام دو نفره باشه ها. بالاخره که چی باید بهش بگم. دکمه ی سبز رو فشار دادم بعد دو تا بوق برداشت.

- جانم؟

- سلام.

- سلام، خوبی؟

- مرسی، شما خوبین؟

- ممنون خوبم. چه خبرا؟

-سلامتی. راستش برای اون قضیه زنگ زدم.

با شوخی گفت:

- کدوم قضیه؟

- چیزه... همین شام دیگه.

- آره، خب دعوتمو قبول کردین؟

- آره.

با خوشحالی گفت:

- واقعا؟

- آره، فقط...

- فقط چی؟

- دوستامم هستن، اشکال که نداره؟ قرار بود شیرینی نامزدیم بهشون بدم.

- نه چه اشکالی داره، خوشحال میشم.

- مرسی.

- خواهش می کنم. خودم میام دنبالتون ساعت هشت.

- نه مرسی، مزاحمتون نمی شم.

- مزاحم نیستین، از خدامه.

- مرسی.

بعد از گرفتن آدرس قطع کردم. به بهار و ندا آدرس رو دادم و گفتم تا هشت و نیم همون جا باشن. خودمم رفتم که آماده بشم.

بعد حمام رفتم سراغ کمدم. مانتو قهوه ای روشنم را با یه شال قهوه ای گل دار بیرون آوردم و پوشیدم. شلوار جین مشکیم هم پام کردم. تقریبا آماده بودم. به طرف آیینه رفتم. رژ صورتی دخترونم رو برداشتم و به لبام زدم تا یه کم حالت بگیرن. حوصله ی زدن چیز دیگه هم نداشتم، نه خط چشم بلد بودم بزنم، نه سایه، پس بی خیالش شدم. چادرمو برداشتم و رفتم به طرف سالن. هنوز یه ربع ساعتی مونده بود تا سپهر بیاد. قبلش به مامان خبر داده بودم. رفتم روی مبل رو به روی تلویزیون نشستم، کنترلو برداشتم و این ور اون ور کردم. چیز خاصی نداشت، حوصلمو سر برده بود. همین جور پاهامو خود به خود تکون می دادم.

- چته؟ دختر کشتی پاهاتو!

- هیچی. مامان میگم تیپم چطوره؟

- عالیه دخترم.

صدای گوشیم بلند شد سپهر بود، جواب دادم:

- بله؟

- سلام. خوبی؟ سپهرم.

- مرسی، خوبم. شما خوبین؟

- آره. دم درم، آماده ای؟

- آره، الان میام.

- باشه، منتظرم.

بعد از قطع گوشی با مامان خداحافظی کردم و رفتم به طرف در حیاط. یه ذره صبر کردم بعد رفتم در رو باز کردم. نگاهم افتاد به ماشینش. یه bmw 530 بود. عجب ماشینی داشت! خودش از ماشین پیاده شده بود و جلو در وایساده بود. واو! اینو خودشو کشته بود! چه تیپی زده بود! این دفعه تیپ اسپرت زده بود. یه پیراهن سرمه ای آستین کوتاه پوشیده بود که جذب بدنش شده بود با یه شلوار لی تیره. بوی عطر گرون قیمتش هم تا این جا میومد. بوش محشر بود. تا حالا ندیدم همچین بویی رو!

سپهر در جلو ماشین را برام باز کرد و گفت:

- سلام. بفرمایید.

- سلام.

مونده بودم جلو بشینم یا عقب، ولی فکر کردم عقب بشینم بی احترامی کردم بهش، پس همون جلو نشستم. خواستم در ماشین رو ببندم که خودش سریع تر از من بستش و رفت طرف راننده نشست کنارم. یه کم معذب بودم، ولی چی کار می کردم.

ماشین را به سمت رستوران به حرکت درآورد. هر دو ساکت بودیم. یه ترانه از سهیل گذاشته بود. اَه اَه اَه، آهنگ قحطی بوده که این رو گذاشته؟

- خیلی خوشحالم که اومدی. فکر نمی کردم دعوتمو قبول کنی.

- خواهش می کنم.

- آخر همین هفته قراره بریم آزمایش خون.

تعجب کردم. وای جدی جدی داشتم عروسی می کردم ها! یه جوری بود.

- تعجب کردین نه؟ آخه قرار بود مامان امشب زنگ بزنه؛ گفتم خودم به سایه میگم.

- آهان! آره خب خبر نداشتم، به خاطر همین تعجب کردم.

دیگه حرفی بینمون رد و بدل نشد تا خود رستوران. کنار رستوران نگه داشت و پیاده شد. قبل این که در رو باز کنم خودش زودتر پیاده شده و در رو برام باز گذاشت به یه لبخندی اکتفا کردم.

- تو برو تو. جا از قبل رزرو کردم به اسم سپهر رستگاری. من میرم ماشین پارک کنم میام.

- باشه.

وارد رستوران شدم یکی از کارکنا اومد نزدیک و پرسید:

- سلام، خوش اومدین. بفرمایید؟

- سلام. قبلا جا رزرو کردیم، به اسم سهیل رستگاری.

- بله، بفرمایید از این طرف.

از پله ها بالا رفتیم. رستورانش دو طبقه بود. بعد از نشون دادن رفت پایین.

"چرا طبقه بالا هیچ کسی نبود؟!"

همه میزا خلوت بودن!

- اصلا به من چه آخه! حالا کجا بشینم؟ منو فقط آورد طبقه بالا، همین!

"ساعت هشت و نیم شده هنوز بچه ها زنگ نزدن، بهتره یه زنگی بهشون بزنم چرا دیر کردن."

بعد از چند تا بوق بالاخره ندا جواب داد.

- سلام. کجایی تو دختر؟ مگه قرار نبود هشت و نیم این جا باشی؟

- سلام سایه. چرا تو راهم، یه پنج دقیقه دیگه می رسم.

- باشه. رسیدی طبقه ی بالا بیا، راحت پیدام می کنی.

- باشه، پس فعلا.

به بهار هم زنگ زدم گفت دم رستورانن دارن ماشینو پارک می کنن میان. بالاخره اومدن، سپهر و ابراهیمی با هم اومدن. بهار جلوتر از اون دو تا داشت میومد به طرفم. با خوشحالی بلند شدم و باهاش روبوسی کردم.

همگی دور یه میز نشستیم. پنج دقیقه بعدش ندا هم اومد، دیگه کامل بودیم. بهار رو به ندا معرفی کردم. هنوز پنج دقیقه نگذشته بود که پایین یه سر و صداهایی شد. "وای خدا یعنی چه اتفاقی افتاده؟!" به سپهر نگاه کردم با خونسردی نشسته بود. "وا چرا این پسر انقدر خونسرده!" من و ندا و بهار که هر سه کنار هم نشسته بودیم داشتیم با ترس هم دیگه رو نگاه می کردیم. همین که خواستم بلند شم برم ببینم چه خبره پایین سهیل با عجله اومد بالا. "وای خدا! این این جا چی کار می کنه؟! پس بگو سر و صداهای پایین واسه چیه! به خاطر این آقا. یعنی هر جا بره باعث دردسره این پسر." به همگی یه سلام سر سری کرد و کنار سپهر نشست، یعنی رو به روی من با عصبانیت به سپهر گفت:

- اینم شد جا که تو انتخاب کردی!

عینکشو با حرص از چشماش برداشت سپهر با خنده گفت:

- به من چه. خودت خواستی بیای به زور که بهت نگفتم بیا.

ندا با تعجب زیر گوشم گفت:

- این این جا چی کار می کنه؟

- منم نمی دونم! احتمالا سپهر دعوتش کرده.

- آهان. اون وقت چی کاره ی سپهره؟

- خب معلومه داداشن با هم.

یه دفعه با صدای بلند گفت:

- چی؟!

- بابا آروم تر، گوشمو کر کردی، چه خبرته؟

- جدی، جدی داداشن؟

- آره، دروغم چیه.

- وای خوش به حالت.

- چی چی رو خوش به حالم! خوشی تو ها!

- بچه ها چی دارین زیر گوش هم دیگه می گین؟ به منم بگین دیگه.

- چیز خاصی نیس تو چرا فالگوش وایسادی؟

- ما اینیم دیگه، حالا بگین بهم.

- هیچی، داشتیم در مورد سهیل حرف می زدیم.

- آهان، غیبت خوبه منم هم پاتونم.

- بچه ها ساکت شام آوردن.

واسه هر کدوممون چند سیخ شیشلیک سفارش داده بود، سپهر عجب سلیقه ای هم داشت. بعد شام دسر سفارش دادن.

تقریبا ساعت ده شده بود که همگی بلند شدیم از جامون. بعد چند مدت خیلی بهم خوش گذشته بود، البته سهیل رو سانسور بگیریم. حالا چه جوری پایین بریم با وجود سهیل؟

سپهر رو به سهیل گفت:

- اول ما می ریم، بعد که ما خارج شدیم تو بیا پایین، این جوری شلوغ نمی شه.

- اِاِاِ، زرنگین؟ نخیر هم همگی با هم می ریم پایین.

بابا این دیگه کی بود؟ چقدر حسوده این پسر!

همگی با هم رفتیم پایین. سهیل تا جایی که می تونست سرش پایین بود. یه کلاه مشکی هم رنگ پلیورش رو سرش گذاشته بود با یه عینک دودی! آخه من موندم کی تو شب عینک می زنه؟! الان که بیشتر جلب توجه می کنه. خدا رو شکر این دفعه متوجه نشدن، چون بین ما بود کسی توجه نکرد.

سپهر بعد حساب کردن به جمع ما پیوست. همین که پامونو بیرون گذاشتیم یه نفس آسوده ای کشیدیم. همگی با خیال راحت به طرف ماشینامون رفتیم. ندا چون ماشین نداشت با ما میومد.

- من با شما میام سپهر.

بله بچه پروو برو با ماشین خودت! سپهر با تعجب گفت:

- مگه ماشین نیاوردی؟

- نه، با دربست اومدم. با این ماشین نمی شه جاهای شلوغ اومد.

"مگه مجبورت کردن همچین ماشینی بخری که زیاد تو دید باشه؟"

- باشه بیا.

بعد از خداحافظی با بهار و شوهرش راه افتادیم. سهیل جلو نشست من و ندا عقب نشستیم.

- دست شما درد نکنه، کلی به زحمت افتادین. به خدا راضی نبودم، با تاکسی می رفتم.

- این چه حرفیه؟ دوستای سایه برام عزیزن. وظیفمه.

چشمام چهار تا شد. بابا این دیگه چی میگه؟! بعد از پیاده کردن ندا به راه افتادیم. سپهر از آینه نگاهم کرد و گفت:

- اشکال نداره اول سهیل رو ببریم؟

- نه اشکال نداره.

- دیرتون که نمی شه؟

- نه نمی شه.

رو به سهیل:

- خونه خودت میری؟

- آره.

- چرا اون جا نمیای؟ مامان که حرف بدی نزد!

- من که چیزی نگفتم، خودم خواستم چند مدت دور باشم.

- باشه، هر جور خودت راحتی. راستی چرا برگه های که گفتم رو نیاوردی؟ فردا لازمم میشه.

- به من چه؟ خودت بیا ببرش.

- باشه، الان همراهم می برمش.

ساکت نشسته بودم و به حرفاشون گوش می دادم. به نظر میومد صمیمی هستن با هم.

دم در یه ساختمون بزرگی پارک کرد. معلوم بود ساختمونش تازه ساخته. نماش سنگای مشکی به کار برده بودن. چه خوشگل بود. نگاهمو از ساختمون گرفتم و به رو به رو چشم دوختم.

- بیا خودت ببر، من حوصله ندارم دوباره بیام پایین.

- یعنی که با آسانسور میری و میای، این همه راه که نیس! تنبل نباش، زود باش برو بیارش، سایه هم دیرش شده.

- همین که گفتم، اگه دوس داری خودت بیا بگیرش. به من ربط نداره.

سپهر شرمنده برگشت به طرفم.

- اشکال که نداره، چند لحظه تنهات بذارم.

یه لبخند زدم.

- نه، شما بفرمایید به کارتون برسین.

همراه سهیل از ماشین پیاده شدن قبل این که برن داخل ساختمون سپهر دوباره برگشت.

- نه، این جوری خیال من راحت نمی شه. بیا با هم بریم تو دست من الان امانتی.

- من که نمی ترسم، در ها رو هم قفل می کنم. شما بفرمایید.

- نه، این جوری خیال من راحت میشه. بیا با هم میریم.

با نارضایتی پیاده شدم.

- باشه بریم.

با هم به طرف ساختمون حرکت کردیم. سهیل از قبل رفته بود.

سوار آسانسور شدیم. طبقه هفتم را زد. یه آهنگ ملایم شروع به نواختن کرد. صدای خانمی اومد.

- طبقه هفتم. خوش آمدید.

در رو برامون باز گذاشته بود و خودش زودتر رفته بود داخل. "چقدر بی ادبه این آدم." از یه راهرو باریک گذشتیم. وارد یه هال به هم ریخته شدیم. چقدرم به هم ریخته بود! همه چی پخش شده بود. چند تیکه از لباساشم چند تا ظرف و تیکه های از چیپس. سپهر سرش را با تاسف تکون داد رو به من گفت:

- تو برو بشین تا من برم برگه ها رو بیارم از اتاق. خودش معلوم نیست کجا رفته. حتما دستشویی.

- باشه بفرمایید.

به طرف مبل مشکی چرمش رفتم. یه دونه از پیراهن سفیدش افتاده بود. با نوک دستم برش داشتم. خواستم بندازمش روی مبل کناری که چشمم خورد به یقه لباسش. مطمئنم جای رژ زنونه بود. با تاسف سرمو تکون دادم. "عجب آدمیه!" این پیراهن را با انزجار پرت کردم. روی مبل کناری و خودم نشستم روی مبل. "معلوم نیست این دو تا دارن چی کار می کنن. بیاین دیگه حوصلم سر رفته. دیرمم شده." یه نگاه به آشپزخونش انداختم. رو به روی هال بود در کل خونه ساده ای بود. از بیرون فکر می کردم باید یه خونه مجللی باشه، ولی داخلش اصلا این جور نبود. در عین سادگی شیک بود.

صدای در اتاق اومد. نگاه کردم. سهیل بود که از دستشویی بیرون اومد. یه نگاه به من کرد، خواست بیاد جلو که صدای سپهر مانعش شد.

- بریم سایه، پیداش کردم.

از جام بلند شدم.

- بریم.

- کجا؟ بشینین تا چیزی براتون بیارم بخوریم.

- نه، دیر وقته، واسه سایه دیر میشه. فردا خودم تنها میام یه کار واجب دارم باهات.

- چه کاری؟

- حالا فردا میگم بهت، فعلا با اجازت. خداحافظ.

- خدافظ.

با هم سوار آسانسور شدیم. هر دو ساکت به موسیقی ملایمی که می نواخت گوش می دادیم.

دوباره صدای همون خانومه.

- طبقه همکف، خوش آمدید.

از آسانسور خارج شدیم. از در ساختمون گذشتیم. سپهر با ریموت در ماشین رو باز کرد. زودتر از من در ماشین رو برام باز گذاشت و خودش به سمت راننده رفت. هر دو با هم سوار ماشین شدیم.

- ببخشید که معطل شدی.

- نه خواهش می کنم.

ماشین رو راه انداخت.

- فردا کلاس داری؟

- آره.

- چه ساعتی؟

- ده تا دوازده فقط.

- خوبه، پس فردا میام دنبالت، این ساعت بی کارم.

- نه، باعث زحمتتون میشم.

-نه زحمتی نیست، خودم دوست دارم که بیام.

- مرسی.

بعد از کمی سکوت.

- همیشه ساکتین شما؟

- نه، چطور مگه؟

- هیچی. شما بلدین گیتار بزنین؟

- یه کمی آره، ولی به صورت حرفه ای نه.

- من یادتون میدم.

- باعث زحمته.

- نه زحمتی نیست، از هفته دیگه یادت میدم.

- باشه.

نزدیک دم خونه نگه داشت. این دفعه زودتر پیاده شدم تا نخواد بیاد در رو باز کنه برام.

- مرسی، دست شما درد نکنه. شب خوبی بود.

- خوشحالم که خوب بوده برات. فردا میام دنبالت. قبلش اجازه هست که زنگ بزنم؟

- آره.

- خوبه، پس فعلا.

- خدافظ.

- خدافظ.

تا داخل خونه نشدم حرکت نکرد. همین که در حیاط رو بستم پاش رو پدال گاز فشرد و حرکت کرد.

روزها به همین منوال می گذشت. دیگه عادت کرده بودم به زنگ زدنای سپهر. همیشه راس ساعت یازده زنگ میزد. واسه فردا کلی اضطراب دارم. قراره بریم آزمایش خون بدیم. ساعت تقریبا دو شده، ولی من هنوز بیدارم.

دفتر شعرمو بیرون آوردم و شروع کردم به نوشتن. یه کم ذهنمو آزاد می کرد. یه نوع آرامشی به من میداد. سعی کردم به هیچ چیزی فکر نکنم. موفق هم شدم. فقط و فقط تو حس شعر رفتم تا وقتی که خوابم گرفت و نفهمیدم کی خوابیدم.

صبح با صدای زنگ گوشیم از خواب بیدار شدم. سپهر بود. دیشب گفته بود خودم بیدارت می کنم. جواب دادم گفت تا نیم ساعت دیگه آماده بشم میاد دنبالم که بریم. با عجله رفتم آماده شدم. هنوز پنج دقیقه ای مونده بود رفتم به مامان خبر دادم.

مثل همیشه دقیق سر وقت اومد. بدون معطلی بعد از خداحافظی با مامان سوار ماشین شدم. یه کم دل ضعفه داشتم. چیزی نخورده بودم، نباید هم می خوردم.

بعد کلی معطلی تازه نوبت ما شد. جوابشو گفتن فردا بیاین دنبالش.

قبل این که حرکت کنیم سپهر کیک و آبمیوه واسم خرید تا ضعف نکنم.

- پس خودت؟

- حالا تو بخور واجب تری، من بعدا می خورم.

کیک بزرگی واسم گرفته بود. مطمئا بودم که همشو نمی تونستم بخورم. کیک رو نصف کردم.

- بیا بخور، من که همش نمی تونم بخورم. حیفه بمونه.

یه لبخند نشست گوشه لبش تعجب کردم. "چرا لبخند می زنه این؟"

- همیشه همین جور باهام حرف بزن.

خودمم حواسم نبوده که دیگه از فعلای جمع استفاده نکردم. "به خاطر همین پس لبخند می زنه!"

- کیک رو نمی گیری ازم؟

- چرا نگیرم" اونم از دست کی؟ عشقم!

فقط به یه لبخندی اکتفا کردم .چی می تونستم بگم؟

بعد از پیاده کردن من رفت.

امروز ظهر کلاس داشتم، پس وقت داشتم تا اون موقع یه چرتی بزنم .کسی هم خونه نبود. هنوز سرم نرسیده به بالشت به خواب عمیقی فرو رفتم.

ساعت یازده شب شد و صدای گوشیم بلند. مثل همیشه صبر کردم تا چند تا زنگ بخوره بعد جواب بدم. دکمه سبزه رو فشردم.

- بله؟

نزدیک به یک ساعت با هم حرف زدیم.

صبح ساعت نه از خونه حرکت کردم. ساعت ده کلاس داشتم. با پنج دقیقه تاخیر وارد کلاس شدم. استاد یه چشم غره ای بهم زد و اجازه داد که وارد کلاس بشم. "اوف، خوبه حالا پنج دقیقه تاخیر داشتم نه بیشتر!"

کنار ندا نشستم. سهیل هم حضور داشت. اوف، پسره ی مغرور.

- سلام خوبی؟ کم پیدایی! کجایی تو دختر؟

- سلام، همین جام بابا. دیروز رفتیم آزمایش خون دادیم.

-ااا، مبارکه! چرا منو خبر نکردی همراهتون بیام؟

- تو بیای که چی بشه مزاحم؟

- باشه، حالا من شدم مزاحم؟ آدم فروش چه زود منو به شوهرت فروختی!

- ما اینیم دیگه.

استاد با خودکارش زد به تخته.

- چه خبره اون جا؟

هر دو ساکت شدیم. یه چشم غره ی دوباره بهمون رفت و گفت:

- تکرار نشه.

دیگه تا آخر کلاس هر دو حرف نزدیم.

همین که استاد از کلاس خارج شد سهیل با صدای بلند رو به بچه ها گفت:

- بعضیا عادت خاله زنکیشون رو ترک نکردن، تو کلاس هم دست از غیبت کردن برنمی دارن.

همه بچه ها خندیدن. این منظورش به کی بود؟ "پسره چندش! به حسابت می رسم!" عصبی یه چشم غره بهش رفتم. خواستم چیزی بگم که ندا گفت:

- ولش کن، جواب ابلهان خاموشیه. تو جوابشو بدی بدتر می کنه.

صدای پیام گوشیم اومد. سپهر بود، پیام داده بود که هر موقع کلاست تموم شد بیا بریم جوابا رو بگیرم. دم دانشگاه منتظرمه.

فکر می کرد سر کلاسم که زنگ نزده.

سریع وسایلمو جمع کردم .

- بیا بریم کافی شاپ چیزی بخورم.

- مرسی، فعلا سپهر اومده داریم میریم جوابا رو بگیریم.

- آهان، باشه عزیزم. برو به سلامت. انشاا... خیره.

چادرمو درست کردم و رو بهش گفتم:

- بیا با هم بریم، البته اگه دوس داری.

با خوشحالی گفت:

- از خدامه.

- دیوونه، بیا بریم.

با هم رفتیم سوار ماشین شدیم. من جلو نشستم ندا هم عقب.

- سلام، معطل که نشدی؟

- سلام. نه عزیزم.

رو به ندا:

- سلام ندا خانم.

حرکت کرد.

- خب، اول کجا بریم؟

- اول بریم جواب آزمایشا رو بگیریم.

دم آزمایشگاه وایساد. ما تو ماشین نشستیم. خودش رفت که جوابا رو بگیره.

بعد یه ربع اومد. از چهره اش که هیچی مشخص نبود.

منتظر نگاهش کردم.

- خب؟

- خب چی؟

-ااا، اذیت نکن دیگه. جواب چی شد؟

یه لبخند زد.

- مثبت بود!

اوه خیالم راحت شد. یه لبخند زدم. ندا از پشت خودشو کشید جلو و گفت:

- به به مبارکه! پس یه شیرینی تو راه! باید اول یه سور به من بدین بعد برسونیم خونه!

- رو رو برم من!

- پس چی!

سپهر داشت به بحث ما دوتا می خندید.

- باشه، یه سور هم به تو میدیم. حالا کجا دوست دارین که بریم؟

- اول زنگ بزنم به مامان تا نگران نشن.

- باشه عزیزم، بزن.

بعد این که جواب آزمایشا رو بهش خبر دادم گفتم که ناهار رو بیرون میریم.

- خب پیشنهاد بدین دیگه!

- من بگم؟

به پشت برگشتم.

- آره بگو.

- بریم رستوران شاندیز. میگن موسیقی زنده داره. چی میگین؟

- من موافقم، تو چی؟

- منم موافقم، یه بار که با دوستام رفتم. عالی بود.

- پس بریم.

رفتیم به طرف شهرک غرب. ماشین رو جای مناسب پارک کردیم و پیاده شدیم رفتیم به طرف در رستوران.

وای! عجب جای باحالی بود. بیرون رستوران لمکده واسه قلیون و چایی و... وجود داشت. بین درختای سر به فلک کشیده باد خنک همراه با موسیقی سنتی.

به خاطر شلوغی مجبوری رفتیم داخل نشستیم.

یه نگاه به منو انداختیم. هر سه به توافق رسیدیم که چلو ماهیچه مخصوص سفارش بدیم، بعد غذا دسر سفارش دادیم.

ساعت یک رفته بودیم ساعت چهار داشتیم برمی گشتیم. خوش گذشته بود، خیلی. اول ندا را رسوندیم بعد کلی تعارف تیکه پاره کردن بالاخره اجازه داد که بریم.

- خوشحالم سایه، خیلی، ولی می ترسم.

با تعجب نگاهش کردم.

- از چی می ترسی؟

- از این همه خوشحالیم، از این همه خوشبختی.

- چرا بترسی؟

- نمی دونم، ولی من حاضرم بمیرم تا این که این زندگیمو از دست بدم. باور می کنی همیشه دوست داشتم قبل این که پیر باشم بمیرم؟

- خدا نکنه! نمی دونم، هر کسی یه چیزی دوست داره. مردن هم دست خداست، تو تقدیرمون نوشته، ما نیستیم که تعیینش کنیم.

هر دو به ساکت فکر فرو رفتیم. منم یه لحظه ترسیدم. "وای خدا نکنه بمیره؟!" حتی یه لحظه هم حاضر نبودم بهش فکر کنم.

رسیدم خونه ما.

- بابت امروز ممنون.

یه لبخند زد.

- خواهش می کنم، امیدوارم خوش گذشته باشه.

- مرسی، آره خیلی.

- خوشحالم که خوشت اومده.

- بریم داخل؟

- نه عزیزم، با سهیل قرار دارم. زنگ زده بود کارم داشت.

- آهان، باشه هر جور دوس داری. پس فعلا خدافظ.

- خدافظ.

از ماشین پیاده شدم. به طرف در حیاط رفتم. تا داخل نرفتم حرکت نکرد همین که پامو داخل حیاط گذاشتم ماشین حرکت کرد.

تاریخ عقد هم مشخص شده بود. زمانش رو سوم نوروز مشخص کردن، همون روز هم تولد سپهر بود. چه خسیس، نمی خواستن خرج اضافی کنن. تاریخ عقد و تولد رو یکی کردن. به فکر خودم خندیدم. چقدر بدجنس شدم من!

دو روز بعد عقد هم قرار بود که من و سپهر یه مسافرت دو روزه به شمال بریم. این پیشنهاد خود سپهر بود.

امتحانای ترم هم یکی یکی می گذشت و آخرین امتحانم رو هم دادم به جز یه درس تخصصی، بقیه رو خوب داده بودم. بعد امتحانا دیگه هر روز به استودیو می رفتم و سخت تمرین می کردم. سهیل هیچ همکاری نمی کرد و همین کار رو سخت تر می کرد. اعتمادی می گفت که با این روند یک سال و نیم کار می بره. حالا همینم خوبه.

چند باری دعوت شدیم خونه سپهر اینا، هر بار که رفتیم سهیل به یه بهانه ای نبود. حس می کردم هنوز هم مخالف ازدواج ما بود، ولی به درک!

همه درگیر خرید عقد بودیم. قرار شده بود ندا و بهار بیان سفره عقد رو درست کنن، البته به اصرار خودشون بود. می گفتن دوست داریم ما درست کنیم. سفره و نوبت آرایشگاه رو هم گرفته بودیم.

دو هفته مونده بود به عقد، ولی هنوزم لباس گیر نیاورده بودم. نمی دونم چرا هیچ کدوم از این لباسا رو نمی پسندیدم. آخرش هم مجبور شدم بدم خیاط درست کنه. ندا گفت که خاله اش خیاطه می دوزه برام.

پارچه رو گفتم خودش بخره، من فقط رفتم اندازه گرفتم. مدلش هم به سلیقه خودش بود.

خیالم از بابت لباس هم راحت شد. عقد تو خونه ما برگزار میشه، چون قرار نیست خیلی شلوغ کنیم. رنگ لباسمم مشخص شد، ندا می گفت لباسم رنگ بنفشه.

من و ندا و بهار با هم رفتیم بازار برای خرید لوازم سفره عقد. قرار بود سفره بنفش بندازیم هم رنگ لباسم.

به پیشنهاد بهار یه کادو تولد هم از طرف من برای سپهر بخریم. بد فکری هم نبود، حتما حسابی غافلگیر میشد. ایول!

بعد کلی گشتن بالاخره تصمیم گرفتم یه عطر براش بخرم. بهار می گفت عطر نخر جدایی میاره، ولی من به فکرش می خندیدم می گفتم این چیزا خرافاته، اعتقادی بهش نداشتم.

یه عطر ورساچ گرفتم براش. هی، کلی از پولام رفت بابت این عطر، ولی چه کنیم دیگه!

صبح ساعت ده همراه بابا رفتیم آرایشگاه. ندا و بهار داشتن سفره رو آماده می کردن. گفتن بعد که سفره آماده شد میان آرایشگاه، از همون ورم لباسمو همراهشون میارن.

وارد آرایشگاه شدم مستقیم رفتم سمت میز منشی و گفتم که نوبت دارم واسه عقد. قبلا گفته بودم که موهامو نمی خوام رنگ کنم فقط مش یک ماهه کافیه. بعد از مش کردن موهام نوبتم به اصلاح صورتم شد. وای که مردم از درد. اشکام دراومده بود. بعد کلی زجرکش کردن من تموم شد نزدیک دو ساعت وقت برد.

همون جا ناهارمو خوردم. یه نگاه به گوشیم انداختم یه میس کال افتاده بود با یه پیام. هر دو از طرف سپهر بود. اول پیامشو نگاه کردم نوشته بود.

- سلام عزیزم، خوبی؟ به هر چیزی نیاز داشتی زنگ بزن، آماده هم که شدی خودم میام دنبالت. قربانت.

یه لبخند نشست گوشه لبم. جواب پیامشو دادم و دوباره گوشیمو داخل کیف برگردوندم.

آرایشگر ازم رنگ لباسمو پرسید و دست به کار شد. اول موهامو مدل داد، بعد روی صورتم کار کرد. جلوم آیینه نبود؛ به خاطر همین نمی دونستم چه شکلی منو درس کرده!

ندا و بهار هم اومدن، ولی اجازه ندادن بهشون که بیان پیش من، گفتن بعد اتمام کار می تونن ببینن منو. دوست داشتم زودتر لباسمو ببینم چه شکلی شده.

بعد از تموم شدن کار یه نفس آسوده ای کشیدم. آرایشگر رفت که لباسمو بیاره.

طولی نکشید که لباس به دست اومد، چون داخل پلاستیکای بلند بود فقط رنگش مشخص بود. با کمک آرایشگره لباس را پوشیدم. مدل لباس بلند بود به رنگ بنفش بین کمر مهره مهره های خوشگل به کار برده بود، از کمر به پایین تیکه تیکه لباس به هم وصل شده بود مثل مدل پرنسس ها فقط از یه طرف آستین حلقه ای درست کرده بودن، چون مهمونی مخلوط بود بهش گفته بودم یه کت براش درس کنن. وقتی همه چیز تکمیل شد آرایشگره پارچه را از روی آیینه برداشت تا خودمو ببینم.

چشمام دراومد! چقدر تغییر کرده بودم! خدایا خیلی فرق کرده بودم! ابروهامو کلفت برداشته بود و کوتاه. موهامو کنار گوش چپم یه گل پهن گذاشته بود و نصفش موهامو باز گذاشته بود و نصف دیگه هم مدل داده بود. آرایشم هم به قول خودش مدل سرد درست کرده بود.

ندا و بهار هم اومدن داخل.

- وای سایه! چه خوشگل شدی!

- کلی تغییر کردی. چه می کنه این سهیل!

به شوخی زدم به بازوی ندا.

- دیوونه. به سپهر زنگ زدین که بیاد؟

- آره زنگ زدیم. قبل این که زنگ بزنیم دم در آرایشگاهه. این دیگه کیه بابا!

خندیدم.

- راستی چادر همراهتون آوردین که؟

- آره، ولی مدل موهات خراب میشه که!

- مجبورم، چی کار کنم، نمی شه که این مدلی بیام.

ندا چادر را از کیفش بیرون آورد و انداخت سرم.

- ای کوفت نگیری با این چادر آوردنت. این که همش داره سر می خوره.

- به من چه. من که از کجا بفهمم که سر می خوره.

به زور چادر رو گرفتیم و رفتیم به طرف دم در، به سپهر نگفتیم که میایم تا غافلگیر بشه.

همین که نزدیک ماشین شدیم سپهر متوجه ما شد، سریع از ماشین پیاده شد و به طرفمون اومد. چادر تا روی صورتم پایین بود و سپهر چهره ی منو نمی دید. تو حسرت دیدن من در ماشین را باز کرد و من جلو نشستم. ندا هم همراه بهار رفت با ماشین جدا اومده بودن.

ماشین حرکت کرد سپهر هی به من نگاه می کرد تا حداقل ببینه منو.

- ااا! سایه برش دار دیگه می خوام ببینمت.

با خنده گفتم:

- نوچ، بعد خطبه نگام کن.

ناراحت گفت:

- حیف که باید تحمل کنم، باشه.

چادرم هی می خواست لیز بخوره از صورتم، ولی من دو دستی چسبیده بودمش. ندا پیام داده "در چه حالی" ، جوابشو دادم، "به تو چه فضول."

تو بحر پیام دادن بودم اصلا حواسم به چادرم نبود با احساس دست گرمی روی صورتم از ترس از جا پریدم یه نگاه به سپهر انداختم. ماشین را گوشه خیابان پارک کرده بوده و برگشته به طرف من. تازه متوجه شدم که چادر از سرم افتاده. اولین بار بود که سپهر به من دست می زد. چادر را روی سرم انداختم و با صدای لرزانی گفتم:

- نمی خوای حرکت کنی؟

به خودش اومد.

- هان! چرا الان.

ماشین را دوباره به حرکت در آورد. هر دو ساکت بودیم تو دلم یه غوغایی بود.

جلوی حیاط پر ماشین بود، همه منتظر ما دم در وایساده بودن. با پیاده شدن ما همه ریختن رو سرمون. اول از همه مامان اومد بغل کرد با بغض گفت:

- مبارکت باشه مامان. ایشاا... خوشبخت باشی.

- مرسی مامان.

بعد مامان هم مامان سپهر اومد بغلم کرد.

همراه سپهر از جلو خون رد شدیم و رفتیم داخل. بوی اسپند به بینیم خورد. از دست این مامان ما می ترسید چشمم بزن. خب صبر کن تا ببینن منو بعد اسپند دود کن.

روی صندلی جلو سفره عقد نشستیم. چه خوشگل درستش کرده بودن! پارچه اش همرنگ لباسم بود. چه باحال! مهمونی مختلط بود اکثرا اقوام سپهر بودن.

یه نگاه به سپهر کردم، به تیپش دقت نکرده بودم. موهاش رو مردونه به صورت نیمچه فشن بالا داده بود، همراه با کت و شلوار مشکی پیراهن آبی نفتی هم زیر کتش پوشیده بود.

متوجه نگاهم شد لبخند زد.

- خوشگل شدم؟

- آره.

- ولی به پای خوشگلی تو نمی رسم.

قند توی دلم کیلو کیلو آب می کردن.

- مرسی.

بعد نیم ساعت عاقد هم اومد. مامان سپهر اومد زیر گوشم گفت:

- تا زیر لفظی از سپهر نگرفتی جواب نده.

بعد رفتن مامانش سپهر دم گوشم گفت:

- مامان چی گفت؟

- هیچی، می گفت زیر لفظی ازت بگیرم.

- آهان؛ اون که صد در صد.

- دیوونه! ندی ها.

- چرا ندم؟

- من به این چیزا اعتقاد ندارم.

عاقد اومده بود، ولی هنوز خطبه را نمی خوند! تعجب کردم، "پس چرا نمی خونه؟" رو به سپهر گفتم:

- پس چرا نمی خونه؟

- بابا گفته صبر کنه تا سهیل بیاد.

- مگه کجاس سهیل؟

- نمی دونم. زنگ بهش می زنم میگه الان میام، ولی هنوز خبری نشده ازش. نمی دونم این پسره چشه چند روز!

- آهان.

بعد چند لحظه صدای همه بالا رفت همه به در ورودی چشم دوخته بودن، یعنی چه خبر شده؟

سهیل با یه دختر همراهش از بین جمعیت رد شدن و اومدن به طرف ما. یعنی چی کار می خواست بکنه؟

- به به شاه دوماد، مبارکه.

همدیگه رو بغل کردن. سهیل رو به منم کرد و سرد تبریک گفت. چشمم به دختره افتاد، احساس خوبی نسبت بهش نداشتم.

- سلام سپهر، به جا نیاوردی؟

- چهرت آشناس، ولی متاسفانه نه.

- از بس که بی معرفتی، دیگه سراغی نمی گیری دیگه! سارام.

سپهر با خوشحالی گفت:

- آهان، سارا تو کی اومدی از خارج؟ نه که شما خیلی به یاد بودی!

فضولیم حسابی گل کرده بود که بپرسم این کیه، ولی همون موقع صدای عاقد اومد که می خواست خطبه رو شروع کنه.

بعد سه بار خوندن خطبه جواب بله دادم. سپهر بعد از شنیدن جواب مثبت من یه نفس اسوده ای کشید رو به من کرد و گفت:

- حالا اجازه دارم چادر رو از صورتت بردارم.

یه لبخندی زد.

- اگه اجازه ندم چی کار می کنی؟

- حتی اگه خواهش کنم؟

- نمی خواد خواهش کنی، بردار.

آهسته چادر رو از صورتم برداشت. چند ثانیه ای به صورتم زل زد. تو نگاهش برق شوق بود. آهسته صورتشو جلو آورد و پیشونیمو بوسید. گونه هام سوخت.

مامانش حلقه ها رو آورد. اول داد دست سپهر. به نرمی دستامو گرفت و حلقه دستم انداخت. منم حلقشو گرفتم و سریع دستش انداختم.

مامان اومد دوباره بغلم کرد. برای هر دو تامون یه جفت ساعت رادو داد بهمون. بعد از مامان همه گی به ترتیب اومدن کادوهاشونو دادن.

جشن تا نزدیکیای ساعت سه نصف شب بود. از خستگی نا نداشتم دیگه. به کل قضیه ی دختره رو فراموش کرده بودم.

همه رفته بودن به جز خوانواده من و سپهر بودن.

سپهر دستمو فشرد و گفت:

- بریم اتاقت؟

- بریم. تا حالا ندیدی اتاقمو، نه؟

- نه ندیدم.

رو به مامان گفتم:

- مامان من میرم اتاقمو به سپهر نشون بدم.

- باشه مامان، راحت باش.

با هم رفتیم به طرف اتاقم. سهیل فقط همون موقع خطبه بود و بس بعد از اون غیبش زده بود.

وارد اتاق شدیم. سپهر با لبخند داشت همه اتاقمو نگاه می کرد.

- ببخشید که به هم ریخته س، امروز اصلا وقت نداشتم درست کنم.

اومد به طرفتم.

- اشکال نداره عریزم.

رو به روم وایستاد. با سر انگشت یه تیکه از موهای روی صورتم رو عقب برد، ولی بازم موهام با سرکشی رو صورتم ریخت.

قلبم تند تند میزد. گونه هام از خجالت سرخ شده بود. یه نگاه به چشمای سپهر کردم. نگاهش به چشمام بود.

- می دونی چقد این چشما رو دوست دارم؟

آهسته سرشو جلو آورد و یه بوسه از روی چشمام زد. یه نفس عمیق کشیدم و چشمامو بستم.

نمی خواستم بیشتر از این کاری کنه، به خاطر همین سریع سرمو گذاشتم رو سینش و صورتمو قایم کردم. تو یه عمل انجام شده قرار گرفت. دستاشو دور کمرم حلقه کرد و منو تو بغلش جا داد.

چند دقیقه ای تو همون حالت بودیم.

- نمی دونی چقدر دوست دارم.

یه لحظه مکث کرد.

- از همون روز اول که دیدمت یه جوری شدم. همش چهره ات تو ذهنم بود. چقدر التماس سهیل کردم تا ازت اطلاعات بده، ولی همش مخالفت می کرد، ولی من بیدی نبودم که با این بادا بلرزم، همه تلاشمو کردم تا تو رو به دست آوردم. حالا هم از خدا دیگه چیزی نمی خوام، به همه آرزوم رسیدم.

یه بوسه روی موهام زد.

- راستی سایه، تو با رسوم خانواده ما با خبری؟

با تعجب سرمو بلند کردم.

- چه رسومی؟

- هیچی بابا، خیلی هم چیز مهمی نیست؛ فقط تو خانواده ما رسمه که اگه هر اتفاقی واسه پسرشون بیفته عروس باید پیش خانواده پسره زندگی کنه، چون دیگه جزیی از اون خانواده س، چه عقد باشه چه عروسی.

یه نفس آسوده ای کشیدم.

- برای تو که انشاا... اتفاقی نمیفته، پس دیگه از این حرفا نزن.

با لبخند به صورتم نگاه کرد.

- باشه عزیرم.

چشم تو چشم هم بودیم. دیگه از اون لبخند خبری نبود، داشت به لبام نگاه می کرد.

صورتشو نزدیک تر آورد. نفسای داغش به صورتم می خورد. گیج بود،م قدرت حرکتی نداشتم. تو محاصره بازوهاش بودم. دوباره صورتشو نزدیک آورد. چون قدش بلند بود مجبور بود صورتشو خم کنه. یه دستش که آزاد بود برد لای موهام. نزدیک بود که لباش روی لبام قرار بگیره.

که سریع خودمو عقب کشیدم. هول کردم دست پاچه گفتم:

- امــم، چیزه، بریم بیرون پیش مامان اینا. خیلی تو اتاق موندیم، زشته.

تازه به خودش اومد.

- آهان، باشه.

با هم رفتیم بیرون پیش بقیه. سهیل هم اومده بود. با دقت داشت به ما نگاه می کرد. یه پوزخند چاشنی لباش بود.

سپهر رفت به طرفش.

- کجایی تو پسر؟ غیبت زد!

- همین جاها بودم، تو حواست جایی دیگه بود متوجه ما نبودی!

با خنده یه مشت به بازوش زد.

- دخترم بیا این جا پیش خودم بشین.

مادر سپهر بود با لبخند رفتم کنارش نشستم. دستمو توی دستاش فشرد و گفت:

- امروز حسابی خسته شدین.

- نه، این چه حرفیه؟!

بعد یه ربع اونا هم بلند شدن که برن.

- تو هم امشب بیا اون جا دخترم.

- نه مرسی، امشب می خوام پیش مامان و بابام باشم.

- هر جور راحتی عزیزم.

- فردا سپهر رو می فرستم دنبالت، واسه شام خونه ما دعوتین.

- باشه حتما میام.

دستمو فشرد و رفت به طرف مامانم.

- نمیای امشب؟

به سپهر نگاه کردم. "چه سرعت عملی! کی اومد پیش من وایساد؟"

- نه، امشب خونه می مونم.

- فردا چه ساعتی بیام دنبالت؟

- نمی دونم، هر موقع آماده شدم زنگ می زنم.

- باشه.

بعد از خداحافظی یه راست رفتم تو اتاقم. انقدر خسته بودم که سرم نرسیده به بالشت بی هوش شدم.

***

داشتیم وسایل رو واسه سفر آماده می کردیم. قراره امروز بریم مسافرت.

ساک لباسمو یه گوشه گذاشتم و رفتم به کمک مامان.

- سلـــام، کمک نمی خواین؟

- سلام دخترم. نه عزیزم، دیگه تمومه .زنگ زدی به سپهر که کی می خوان حرکت کنن؟

- چرا، گفت یه ربع دیگه میان این جا.

- خوبه، پس منم برم مانتومو بپوشم، الانه که سر برسن.

- باشه مامان.

قرار بود با سه ماشین بریم. من و سپهر با هم، مامان و باباها هم جدا، سهیل که بهانه آورده بود گفته بود بعدا با همون دختره جدا میان دو روز دیگه.

صدای آیفون اومد، به احتمال زیاد رسیده بودن. به طرف آیفون رفتم. خودشون بودن.

- سلام، بیاین داخل.

- سلام، نه مرسی وایسادیم تا بیاین.

- باشه هر جور راحتی، الان میایم.

شالمو سر کردم. بعد از چک کردن کامل خونه رفتیم بیرون.

بعد سلام و احوال پرسی همگی سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم. نمی دونم چرا چند روزه یه جور دلشوره دارم. همش اضطراب دارم. رو به سپهر گفتم:

- راستی، یادت باشه یه جا وایسی صدقه بندازیم.

- باشه عزیزم، چشم، فقط یادم بنداز که یادم میره!

- باشه حتما.

- راستی، به مامانت اینا گفتی که میای اون جا زندگی کنی؟

نگاهش کردم.

- نه، هنوز فرصت نشده، بعدا میگم.

- باشه، خوبه.

- امسال واسه دکترا امتحان میدی؟

- نمی دونم، احتمالش کمه.

- چرا؟ واسه چی؟

- خب وقتشو ندارم که بخونم، دیگه اون حوصله واسه خوندن ندارم.

ضبط روشن کردم و یه کم صداشو بلند کردم. از طرف جاده های پر پیچ و خم چالوس می رفتیم. عجب منظره ای داره. سرسبز بود. دیگه خبری از دود و دم هوای تهران نبود، همه جا پر سرسبزی.

سپهر با یه دستش فرمونو گرفت و با یه دست دیگه دستمو قفل کرد به دستاش.

- چه جوری می تونی با یه دست رانندگی کنی؟ خطرناکه!

- این جوری خیالم راحت تره و بهتر می تونم رانندگی کنم.

- چه رمانتیک! به رو به روت نگاه کن، خطرناکه!

- دوس دارم فقط به تو نگاه کنم.

-ااا، دیوونه خطرناکه.

با صدای بوق ماشینی هر دو با وحشت به رو به رو نگاه کردیم.

- حواست کجاست آقا؟ مگه کوری؟!

- ببخشید حواسم به ماشین نبود.

- بهتره بیشتر حواستو جمع رانندگی کنی.

یه نفس آسوده ای کشیدم. به خیر گذشت، خدا رو شکر.

- نزدیک بودا!

- آره! حواسمم که نبود، هول کردم بدجور.

- بهتره حرکت کنی، مامان اینا نگران میشن.

- باشه.

بعد چند دقیقه ای نزدیک سوپر کوچکی وایساد.

- پس چرا وایسادی؟

- الان میام.

***

- بفرما.

- این چیه؟

- آبمیوه گرفتم برات، رنگت پریده خیلی.

یه لبخند بهش زدم.

- پس خودت چی؟

- فعلا تو واجب تری، بخورش.

- باشه، مرسی.

دوباره حرکت کرد. این دفعه تمام حواسش به رانندگیش بود. بعد از چند ساعت رانندگی جلو یه ویلایی متوقف کرد .ماشین یه در کرم رنگی داشت که روی سر درش پر از گل مریم بود. دیوارش کوتاه بود و به راحتی میشد به داخل حیاط دید داشت.

در رو با کلید دستیش باز کرد. خبری از اون همه تشریفات اون جا نبود. یه نفس عمیق کشیدم تا هوای تازه به ریه هام بیاد.

از یه راه باریک گذشتیم. از هر دو طرف این راه پر بود از درختای میوه، بیشتر هم درختای سیب بود.

از یه پله کوچیک بالا رفتیم. گوشه های پله گلدونای کوچیکی گذاشته بودن. تعجب کرده بودم کی می تونه به این همه گل ها رسیدگی کنه. کسی که این جا نیست!

در هال رو باز کردیم و وارد شدیم. مامان سپهر به استقبالمون اومد.

- سلام. خوبین؟ چرا دیر کردین؟ نگرانتون شدم.

- سلام مامان، یه چند جا وایسادیم به خاطر همین.

- باشه عزیزم، برین بالا استراحت کنین. کلی راه اومدین.

- باشه مامان.

یه نگاه به سالن انداختم. چیز خاصی نداشت. همه چیزش ساده بود، منم از همین سادگیش خوشم اومده بود .خونشون دو طبقه بود. سپهر هم ساک منو گرفته بود هم مال خودش.

- بده دست خودم، خسته میشی.

- حرفی می زنیا! اگه اینو نتونم بیارم پس به درد چی می خورم؟!

جلوی یه اتاق وایساد. در اتاق قهوه ای روشن بود.

- خب دیگه از این جاش خودم می برم، مرسی. اگه میشه اتاقمو نشونم بده.

با تعجب نگاهم کرد.

- خب اینه اتاقت!

بدون فکر در اتاق رو باز کردم.

- باشه، مرسی.

وای چقدر بزرگه! این اتاق برعکس سالنش که ساده بود این جا رو شیک درست کرده بودن. یه مبل سلطنتی گوشه اتاق گذاشته بودن، یه میز آرایش هم گوشه دیگه اتاق بود.

یه تخت دو نفره هم کنار پنجره بود. یه قالیچه کوچیکی وسط اتاق گذاشته بودن. به نظر می رسید دست باف باشه.

عکس سپهر هم بالای تخت به صورت بزرگ نصب کرده بودن. چه خوشگل شده این جا. یه تی شرت مشکی جذب پوشیده بود، چند تیکه از موهای لختش روی صورتش ریخته بود. چشماشو خمار کرده بود و با یه حالت خاصی داشت به دوربین نگاه می کرد.

- می پسندی؟

صدای سپهر بود.

با لبخند به طرفش برگشتم.

- خیلی زیاد.

با ذوق زیاد گفت:

- خوشحالم که خوشت اومده.

به چشماش نگاه کردم. مثل بچه ها با یه حرف من خوشحال میشد.

- جدی گفتم، واقعا خوشگل شده.

دستی به شکمش کشید.

- گشنت نیست؟! من که دارم هلاک میشم!

- من یه دوش بگیرم میام پایین.

- باشه، پس من رفتم پایین پیش مامان.

با لبخند سرمو به نشونه تائید تکون دادم. اونم بدون هیچ حرف دیگه ای رفت پایین.

از پشت دقیق خیره شدم بهش. احساسم نسبت بهش به کل تغییر کرده بود، دیگه اون سپهر قبل تو ذهنم نبود.

وقتی به چشماش نگاه می کنم یا وقتی تن خوش صداشو می شنوم بدنم گرم میشه، دست و دلم می لرزه. این روزا بیشتر تو ذهنم اسم سپهره.

یه دست لباس تو خونه ای به رنگ آبی جدا می کنم و میرم به سمت حمام.

اول آب گرم باز می کنم، بعد میرم زیر دوش. وای که چقدر هوا سرد شده. با این که آب گرمه ولی بازم سردم شده.

حوله رو دور موهام می پیچم تا سرما نخورم. از حمام میام بیرون. سپهر رو می بینم که روی مبل خوابش برده. پتو رو از روی تخت برمی دارم و می کشم روش. وسوسه میشم که انگشتامو لا به لای موهاش بکشم.

آهسته دستامو می برم جلو. کامل روش خم شدم.

نزدیک موهاش که میشه می کشم عقب. تو ذهنم خودمو سرزنش می کنم، ولی باز دستمو می برم جلو و انگشتامو می برم لابه لای موهای پرپشت و لختش.

یه تکونی می خوره. از جام پریدم، ولی نه خوابه!

سریع موهامو شانه می کنم و یه شال آبی همرنگ لباسم انتخاب می کنم و به طرف پایین میرم.

کسی توی هال نبود. یه سرکی تو آشپزخونه می کشم.

مامان سپهر روی صندلی آشپزخونه نشسته بود و داشت با تلفن حرف میزد. رفتم داخل و روی یکی از صندلیا نشستم.

- دخترم چایی دم کردم. دوس داری تا بیارم واست؟

- نه خاله جون، مرسی ممنون.

- هر جور دوس داری عزیزم. خواهرم بود، می گفت شاید بیایم این جا، منم گفتم بیاین خوشحال میشیم.

با لبخند جوابشو دادم.

- آره، به سلامتی چه وقت میان؟

- فردا حرکت می کنن.

- خوبه.

نمی دونم چرا از این دختر خاله سپهر هیچ خوشم نمیاد. چند باری دیده بودمش، همچین نچسب بود. خیلی خودشو به سپهر می چسبوند.

پای تلویزیون کنار مامان سپهر نشسته بودم. هر یه دقیقه یه بار خمیازم بلند میشد. روم نمی شد بهش بگم خوابم گرفته. داشت واسه عروسی ما برنامه می ریخت. حالا کو تا عروسی آخه؟!

دستمو جلو دهنم گذاشتم و یه خمیازه بلند کشیدم. دست خودم نبود. این دفعه مامان سپهر متوجه شد.

- وای عزیزم، ببخش سرتو به درد آوردم. یادم رفته خسته ای. عزیزم برو بخواب راحت باش.

- نه مامان، خودم دوس داشتم پیشتون باشم.

- برو عزیزم، راحت باش.

- ناراحت که نمی شین؟

- نه عزیز، منم الان خوابم گرفته. میرم که بخوابم.

لبخند ملیحی به روش زدم.

- شب بخیر.

- شب تو هم بخیر دخترم.

به طرف پله ها رفتم. وای که چقد خستم!

در اتاق رو آهسته باز کردم و رفتم داخل. سپهر در همون حالت خوابیده بود. لباسامو عوض کردم و یه لباس راحتی پوشیدم و رفتم به طرف تخت. "آخ الان مزه میده یه خواب جانانه!"

پتو رو تا چونه ام دادم بالا و سرمو گذاشتم رو بالشت. به دقیقه نکشیده خواب رفتم.

***

حس کردم چیزی روی صورتم راه میره. با وحشت چشمامو باز کردم. چشمم خورد به صورت سپهر با لبخند داشت صورتو نوازش می کرد. تو اون لحظه چه حس قشنگی داشتم. تا حالا این جوری از خواب بیدار نشده بودم. یه کم از این همه نزدیکی معذب بودم.

حالا دیگه سپهر دستشو از صورتم برداشته بود.

- صبح بخیر عزیرم، خوب خوابیدی؟

با لبخند جوابشو دادم.

- مرسی ممنون، صبح تو هم بخیر.

- صبح که چه عرض کنم، باید بگی دیگه ظهر بخیر!

چشمام گرد شد.

- مگه ساعت چنده؟

- دوازده و ربع!

بی حواس به سرعت سر جام نشستم که نشستنم همانا و با کله رفتن تو صورت سپهر همانا.

- آخ کله ام!

سپهر به زور جلوی خندشو گرفت.

- آخه دختر حواست کجاست؟ بابا شوخی کردم، محض ترسوندن تو بود عزیزم.

- ااا، سپهر؟!

- جانم عزیزم؟

ووی، دلم قیلی ویلی شد.

- اذیت نکن!

- چشم خانومم. بریم پایین صبحانه.

- باشه، ولی اول دست و صورتمو می شورم. تو برو پایین که میام.

- باشه عزیزم.

سریع دستشویی رفتم و یه آبی به سر و صورتم زدم و اومدم بیرون. لباس خوابمو هم عوض کردم و به طرف در اتاق رفتم.

همه دور میز نشسته بودن. بابا و مامان سپهر و خود سپهر.

- سلام.

با صدای سلامم همه به طرفم برگشتن.

- سلام عزیزم ،صبحت بخیر. بیا عزیزم صبحونه بخور.

- ممنون.

بحثشون ادامه پیدا کرد. قراره امروز مهموناشون تا بعد از ظهر برسن. قصد داشتن همه با هم برای ناهار بریم جنگلای عباس آباد. یه کمی دور بود، ولی همه موافق بودن، چون هوا هم امروز عالی بود. از سهیل هم که فعلا خبری نبود. فعلا با دوستاش رفتن بگردن، بعد از اون جا یه سره میاد این جا.

من و مامان سپهر وسایل رو آماده کردیم. ناهار هم زرشک پلو درست کردیم من که عاشقش بودم.

با صدای زنگ در ویلا سپهر یه طرف آیفون رفت.

- بله بفریایین؟

- ...

- سلام خاله، بفرمایین داخل.

دکمه آیفون رو زد و خودش به استقبالشون رفت.

پس بالاخره رسیدن!

اول خاله سپهر بعد دخترش اومدن داخل، پشت سرشون هم سپهر چمدون به دست داخل شد. یه لحظه خندم گرفت. "آخه مگه مجبوری بگی من میارم که حالا داری مثل کارگرشون چمدوناشونو میاری؟!"

همه جلوی در ورودی به استقبالشون رفته بودیم. خاله سپهر با مهربونی در آغوشم کشید، ولی فریبا با یه دست دادن خشک و خالی سلام کرد. البته منم زیاد بهش محل ندادم.

همگی رفتیم تو سالن نشستیم. سپهر هم بعد از گذاشتن چمدونا داخل اتاق مهمان اومد کنار من نشست.

- میگم خاله، پس این سهیل کجاست؟ مگه نیومده همراهتون؟

- میاد عزیزم، فقط چند روزی رو با دوستاش رفته، بعد از اون جا میاد.

- مگه کجا رفتن؟

- والا به ما که هیچ وقت نمی گه، خودت که می دونی همیشه زندگی مستقل خودشو داشت. فقط امروز زنگ زدم بهش گفت با دوستاش رفتن مسافرت از اون جا مستقیم میاد این جا.

بابای سپهر هم به حرف در اومد.

- جوونن دیگه، اگه الان خوش نباشن دیگه چه وقت باشن؟

بابای منم به تائید حرفای بابای سپهر گفت:

- آره راست میگین، ولی تو دوره خودمون که همچین اجازه هایی رو نداشتیم، اون موقعا تا واسمون اسم زن میاوردن کلی سرخ و سفید می شدیم.

همه به حرف بابا خندیدن. سپهر آهسته جوری که من بشنوم گفت:

- حالا اینا باز شروع کردن به فلسفه بافی.

ریز خندیدم که از چشمای تیز بین فریبا دور نموند. یه چشم غره یه حسابی به من اومد که خود به خود نیشم بسته شد. "وا، این چرا همچین کرد؟ من که کاری باهاش نکردم!"

بی خیال شونه هامو بالا انداختم و به حرفای سپهر که داشت دم گوشم وز وز می کرد گوش دادم.

***

فریبا و مامانش رفتن یه چرت بزنن. مامانم و مامان سپهر هم که طبق معمول تو آشپزخونه بودن.

من و سپهر هم که جیم زدیم رفتیم پیاده روی.

شونه به شونه هم قدم می زدیم. دستامو به هم حلقه زده بودم تا از این سوزی که داشت میومد در امون بمونم. سپهر اول یه نگاه به من کرد دید که سردمه بازوهاشو دورم حلقه کرد و منو به خودش نزدیک کرد. وای خدا که قلبم داشت تو دهنم میومد. هی تند تند میزد. سعی کردم به خودم مسلط بشم. سرمو بلند کردم و یه نگاه به صورت سپهر کردم. با لبخند داشت به من نگاه می کرد. سریع صورتمو برگردوندم و به جلو دوختم. عجیبه واسه خودم این روزا همش دلم می گیره و خوابای عجیبی می بینم. دوس ندارم از سپهر جدا شدم.

- سایه؟!

با صدای سپهر از فکر بیرون اومدم. سرمو بلند کردم و به سپهر خیره شدم.

- این روزا خیلی بهت وابسته شدم.

با تعجب نگاهش کردم. حرف دل منو زد. عجیبه!

- سایه می خوام باورم کنی که واقعا دوست داشتم و دارم.

تو دلم یه جوری شد. انگار تازه داشتم به همه چی توجه می کردم، چون تو بغلش بودم صدای قلبشو می شنیدم که تند تند می تپید.

صورتش نزدیک صورتم بود و نفسای سردش به صورتم می خورد و دلم یه جوری میشد. به چشمای هم نگاه کردیم. منو بر گردوند. حالا درست رو به روی همدیگه بودیم هنوز تو بغلش بودم.

سرشو پایین آورد و لباشو روی پیشونیم گذاشت. داغ بودم داغ تر هم شدم.

نمی دونم چند دقیقه تو این حالت بودیم که با صدای کلاغ هر دو از هم جدا شدیم.

- وای عجب کلاغ نحسی، خدا کنه نحسیش ما رو نگیره!

آدم خرافاتی ای نبودم، ولی نمی دونم چرا از این کلاغه ترسیدم. با چشمای سیاهش داشت بهم نگاه می کرد. خود به خود اخمام تو هم رفت.

- سپهر بیا بریم، من سردمه.

- باشه بریم، عزیزم.

به طرف ویلا به راه افتادیم.

همگی سوار ماشینا شدیم و حرکت کردیم به طرف جنگل. سهیل هم اومده بود. چه به موقع خودشو هم رسونده بود! فریبا که از خوشحالی داشت غش می کرد. یه رفیق واسه خودش پیدا کرده بود دیگه.

خسته از این همه فکر و خیال چشمامو بستم و به خواب عمیقی فرو رفتم.

با تکونای کسی از خواب پریدم. با تعجب به اطرافم دقیق شدم.

- رسیدیم عزیز، نمی خوای پیاده بشی؟

- ترسیدم! این چه طرز بیدار کردنه؟!

با صدای بلند خندید. اخمام خود به خود تو هم رفت. "این چرا می خنده؟"

- ببخش عزیز، تقصیر فریبا شد.

یه تای ابروم خود به خود بالا رفت.

- فریبا؟!

- آره عزیزم، کنار ماشین اومد دید خوابی گفت خودش بیدارت می کنه. من حواسم نبود داشتم با تلفن حرف می زدم.

- آهان، باشه.

با هم از ماشین پیاده شدیم.

"عجب دختریه ها! مگه من چه هیزم تری بهش ریختم که داره اذیتم می کنه؟ به من میگن سایه، اگه انتقاممو ازش نگیرم دیگه سایه نیستم اون وقت!"

جای باصفایی بود. همه جا پر از درخت بود. از بالای کوه هم آبشار کوچکی به راه بود. فریبا و سهیل که از همون اول با هم رفتن به طرف آبشار، سپهر هم دست منو گرفت و با هم رفتیم پیش اون دو تا.

فریبا با دیدن من اخمی کرد، ولی من بی توجه بهش خودمو نزدیک تر به سپهر کردم تا همه جاش بسوزه دختره عنتر!

یه کم که پای آبشار آب بازی کردم. صدای مامانا دراومد که بیاین ناهار!

بعد ناهار همگی نشستیم دور هم و شروع به حرف زدن کردیم. از این موضوع به اون موضوع، جالبیش این جاست که از یه موضوع شروع کردیم و به صد تا موضوع ربطش دادیم. بیشتر خانوما فک زدن تا آقایون، البته سهیل که همش سرش تو گوشیش بود.

قبل رفتن به ویلا یه چند تا عکس یادگاری با هم گرفتیم.

به بار که سپهر و سهیل می خواستن دو تایی ازشون عکس بگیرم فریبا هم رفت کنار سهیل تا عکس اونم بگیرم

یه لبخند شیطانی اومد روی لبم! دوربین رو جوری تنظیم کردم که فقط دستش تو اون عکس افتاد. بدبخت کلی ژست واسه خودش گرفته بود، البته حقشه دختره از خود راضی!

یه چیز عجیب بود، اونم رفتار سهیل نسبت به من خیلی تغییر کرده بود. دیگه سر به سرم نمی ذاشت، اصلا نگاه هم نمی کرد بهم، چه برسه به این که حرف هم بزنه و این رفتارش که صد و هشتاد درجه تغییر کرده واسم عجیبه.

شب همگی برگشتیم ویلا.

بعد کلی خرید کردن اومدیم لب دریا. من که از بس راه رفته بودیم روی یه تیکه سنگ لب دریا نشستم، سپهر هم کنارم روی شن ها دراز کشید.

- بیا این جا بشین، کثیف میشیا!

- نه عزیز، نمی شم.

بقیه هم که اون ور تر واسه خودشون آتیشی به راه انداخته بودن، از اون ورش هم سهیل ویولون به دست واسشون می خوند. چند نفر از طرفداراش هم وایساده بودن تماشاش می کردن.

با صدای سپهر نگاهمو ازشون گرفتم و به سپهر دوختم.

- چقدر زود گذشت! باورم نمی شه که فردا می خوایم بریم!

یه تیکه از موهام که از شالم بیرون زده بود را با دستم داخل کردم.

- آره، واقعا زود گذشت. اولین مسافرتیه که دسته جمعی رفتم به جز خانوادم.

با تعجب به طرفم برگشت.

- واقعا؟!

- آره، واقعا.

- خب چرا؟

خندم گرفت.

- چرا نداره که، کلا خانواده کم جمعیتیم.

- آهان، پس به خاطر همینه.

بعد یه سکوت به نسبت طولانی گفت:

- اولین بار که دیدمت فکر کردم تو هم یکی از دوستای سهیلی، ولی وقتی سوال کردم ازش جوابش نه بود یه جورایی از جواب نه اش خوشحال شدم خیلی. چند باری که دیدمت همش تو فکرم بودی، هر جا می رفتم چهره تو تو ذهنم بود، تو مهمونی به هر بهانه ای میمدم نگاهت می کردم. چند باری بدون این که خودت بدونی اومدم استودیو تا نگاهت کنم. وقتی خوندی منم اون جا بودم. وای که نمی دونی اون لحظه به زور جلوی خودمو گرفتم تا نیام جلو. صدات بی نظیر بود. هر بار که می خواستم بیام بهت بگم دوستت دارم جراتشو نداشتم. نمی دونم چی شد که یهویی اومدم بهت گفتم دوستت دارم. خیلی تعجب کردی. اون لحظه می خواستم جواب بله ازت بگیرم، ولی نمی شد. همش می ترسیدم بگی نه! از اون ورش سهیل ناامیدم می کرد، می گفت مطمئنا که جواب رد بهت میده. تنها آرزوم جواب بله تو شده بود، حتی یه لحظه هم نمی تونستم تصورشو کنم که تو جواب رد بدی بهم. اگه این کار رو می کردی واقعا می شکستم. من وقتی شنیدم جوابت بله بوده نزدیک یک ساعت تو بهتش بودم.

یه نفس عمیق کشید. باورم نمی شد انقدر منو دوست داشته باشه. دستامو از روی بازوم برداشت و یه بوسه داغ روش گذاشت.

- سایه واقعا ازت ممنونم که بهم جواب مثبت دادی. بعد از مامان و بابا و سهیل تو تنها کسی هستی که اومدی تو زندگیم. واقعا از ته دل دوستت دارم. قول نمی دم بهت، ولی تا جایی که بتونم خوشبختت می کنم.

تحت تاثیر حرفاش قرار گرفتم. چقدر حرفاش شیرین بود.

توی سکوت داشتیم به چشمای همدیگه نگاه می کردیم که یه دفعه سر و کله ی فریبا پیدا شد.

- چرا این جا نشستین؟ بیاین دیگه پیش بچه ها.

سپهر جوابشو داد:

- دوست داشتیم ما دو تا تنها خلوت کنیم.

اصلا به روی مبارکش نیاورد که مزاحمه.

- اشکال نداره، شما که همش پیش همین، حالا یه کمم نباشین چیزی نمی شه.

دختره ی ایکبیری! از جام بلند شدم و سپهر هم همراهم بلند کردم.

- عزیزم بریم پیش بقیه.

- باشه بریم.

بی توجه بهش رفتیم پیش بقیه نشستیم.

چون روز آخر بود تا نیمه های شب بیدار بودیم. قرار بود من و سپهر دیرتر از همه حرکت کنیم. سپهر یه چند جا کار داشت به خاطر همین.

***

از شانس ما امروز هوا بارونی بود. هوای شمال هم اعتباری نداشت، هر لحظه امکان بارون یا برف اومدن رو داشت. جاده ها لغزنده بودن.

مامان با کلی سفارش دادن که مواظب خودتون باشین، زود بیاین و از این حرفا، حرکت کردن.

من و سپهر هم بعد دو ساعت معطلی حرکت کردیم.

- سپهر مواظب باش جاده ها لغزندس، من یه چرتی بزنم.

- نه بیدار بمون که منم خوابم گرفته.

- میگم سپهر از دیشب همش دلم شور می زنه بدجور.

- چرا؟

- نمی دونم واسه چی، قبل مسافرت هم دیگه همین جور بودم.

- شاید از فکر و خیال زیادیه.

زمزمه کردم:

- شاید.

یاد خواب دیشب افتادم. یه کلاغ سیاه تو خوابم اومد، همون کلاغی که چند مدت پیش دیدم. یه لحظه ترسیدم. از ذهنم دورش کردم.

نزدیکای کرج بودیم، چند باری به سپهر گفتم که بده دستم تا رانندگی کنم. اون حسابی خوابش گرفته بود، ولی حرف گوش نداد.

نزدیک یه پیچ خطرناک بودیم. یه لحظه حس کردم سپهر چشماش بسته شد، ولی زود بازش کرد.

رسیدیم به همون پیچه. گارد ریلش نصفه مونده. یه لحظه سرمو خم کردم تا یه دونه سیب که زیر پام افتاده بود رو بردارم، تا سرمو بلند کردم که داریم میریم مستقیم توی گارد.

با تمام توانم جیغ زدم .

- سپهــــــر؟

سورشی توی سرم حس کردم. با ترمز شدید ماشین با سر رفته بودم تو شیشه.

چشمام تار میدید. از درد نالیدم:

- سپهر؟

کم کم صدام بریده شد و دیگر هیچ...

***

پایان جلد اول

2013/01/28

ساعت : 4:30

 « کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 